အခန်း ၁: မကောင်းဆိုးဝါး တပည့်... မင်းကိုယ်မင်း အရမ်း ကျေနပ်နေတာလား...

"လင်းထျန်းချီ... မင်းကိုယ်မင်း အရမ်း ကျေနပ်နေတာလား..."

လိမ္မော်ရောင် မီးရောင်အောက်တွင် အဖြူရောင် ပိတ်ပါးလွှာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အလှပန်းငယ်သည် သူမရှေ့ရှိ ချောမောသော လုလင်ပျိုအား ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသများ ရောယှက်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။

သူမ၏ ခါးသည် မိုးမခပင်ကဲ့သို့ သွယ်လျနေပြီး ရှည်လျားသော ဆံကေသာသည် ရေတံခွန်တစ်ခုအလား စီးဆင်းနေသည်။ ပိတ်ပါးလွှာအောက်တွင် ခပ်ရေးရေး မြင်နေရသော သူမ၏ အသားအရေသည် နို့ရည်ဖြင့် စိမ်ထားသည့်အလား ဖြူဝင်းနေပြီး ပုလဲရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေပေ၏။

ပိတ်ပါးလွှာ ဝတ်စုံသည် အလွန်နူးညံ့လွန်းပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကပ်နေကာ အတက်အကျရှိသော အကောက်အကွေ့များကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ရင်ခံပေါ်တွင် ထိုးထားသော ကြာပန်းများသည် သူမ၏ အသက်ရှူသံနှင့်အတူ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး ပွင့်ဖတ်ထိပ်ဖျားများသည် သူမ၏ ညှပ်ရိုးနှင့် ပွတ်တိုက်မိနေကာ အသက်ရှူတိုင်း လှုပ်ရှားနေသဖြင့် အသက်ဝင်နေသည့်အလားပင်။

"ဆရာ... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ဒီဟာက ဆရာကိုယ်တိုင် ကတိပေးထားတာ မဟုတ်ဘူးလား... ကျွန်တော် ရွှေအမြုတေနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားသရွေ့ ကျွန်တော် လိုချင်တာ မှန်သမျှ ရတယ်ဆို..."

"ဒါပေမယ့်... ဒါပေမယ့် ငါက မင်းရဲ့ဆရာလေ..."

"ဟဲ ဟဲ ဟဲ..."

ချောမောသော လုလင်ပျိုသည် ဗီလိန်များသာ ပြုလုပ်လေ့ရှိသော ရယ်မောသံမျိုးဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ကုတင်ပေါ်ရှိ အလှပန်းငယ်မှာ ကြောက်လန့်တကြား ဆက်တိုက် နောက်ဆုတ်သွားတော့သည်။

သူမ၏ တင်ပါးအောက်ရှိ ပိတ်ပါးလွှာဝတ်စုံမှာ တွန့်ကြေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော မှည့်ဝင်းနေသည့် သစ်သီးတစ်လုံးနှင့် အတိအကျ တူညီနေ၏။

အလှပန်းငယ်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး သူမ၏ ခြေဗလာများဖြင့် ဂဏာမငြိမ်စွာ ကန်ကျောက်နေပေသည်။

သူမ၏ ဝတ်ရုံအနားစများမှာ အဆက်မပြတ် လွင့်ဝဲနေပြီး လှပသော ခြေတံရှည်နှစ်ချောင်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ နှုတ်ဆက်နေသည့်အလားပင်။

သို့သော် အချိန်အတော်ကြာ ကန်ကျောက်ပြီးနောက်တွင်လည်း လင်းထျန်းချီမှာ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသေးချေ။

သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လင်းထျန်းချီက သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြောင်း သူမ တွေ့လိုက်ရ၏။

"လင်းထျန်းချီ... မင်း ဘာကြည့်နေတာလဲ..."

အလှပန်းငယ်၏ မက်မွန်ပန်းကဲ့သို့ လှပသော မျက်နှာသည် အနီရောင် ပါးနီ လိမ်းကျံထားသည့်အလား နီရဲနေပြီဖြစ်ကာ ရမ်းကားစွာ ကန်ကျောက်နေသော ခြေထောက်များမှာလည်း အလျင်အမြန် စုကပ်သွားပြီး သူမ၏ ကိုယ်ရှေ့တွင် ကွေးထားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူမရှေ့ရှိ ချောမောသော လုလင်ပျိုမှာ လုံးဝ မိန်းမောတွေဝေစွာဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။

"ကျစ်... သူ့မျက်လုံးတွေက မှိုင်းဝေနေတာပဲ... သူက ဘာလို့ မလှုပ်ရှားတာလဲ..."

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ကြည့်နေတာ... နေပါဦး... ဒါက မမှန်ဘူး... ကျွန်တော်က အခု ဆရာ့ကို ပုန်ကန်မယ့် လင်းထျန်းချီလေ... ကျွန်တော် ဘာကြည့်ကြည့် ဆရာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ဟဲ ဟဲ ဟဲ... ဆရာ... တပည့်လေး အယုအယခံဖို့ ပြင်ထားလိုက်တော့..."

"လင်းထျန်းချီ... ဆရာ့ကို မလေးမစား လုပ်ရဲတယ်ပေါ့... ငါ မင်းကို လုံးဝ လွှတ်မပေးဘူး..."

"ဆရာ... အို ဆရာ... ကျွန်တော်က ရွှေအမြုတေနယ်ပယ်ကို အဆင့်ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ပြီးသား ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ... ဆရာက အတုအယောင် ရွှေအမြုတေနယ်ပယ်မှာပဲ ရှိသေးတာ... ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွှတ်မပေးဘဲ နေနိုင်မှာလဲ..."

"လင်းထျန်းချီ... မင်းရဲ့ ဆရာကို အနိုင်ကျင့်ပြီး ဘိုးဘေးတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့အတွက် ငါက မင်းကို အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံဖို့ သင်ပေးခဲ့တာလား..."

"ဆရာ... အို... ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့... ဆရာက အရမ်း လှပလွန်းနေလို့ပါ... တပည့်လေးက ဆရာ့ကို အယုအယ ပေးပါ့မယ်..."

သူ၏အောက်ရှိ အလှပန်းငယ်သည် လုလင်ပျိုကို ကျောခိုင်းထားပြီး သူမ၏ လျှာဖြင့် အောက်နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ သပ်လိုက်ရာ တောက်ပသော စိုစွတ်မှု ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မကျရသေးသော နံနက်ခင်း နှင်းပေါက်များထက်ပင် ပို၍ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေပေ၏။

...

အချိန်များကို လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ငါးနှစ်သို့ နောက်ပြန်ဆုတ်ကြည့်ရမည်ဆိုလျှင်...

လုလင်ပျို၏ မျိုးရိုးနာမည်မှာ လင်း ဖြစ်ပြီး နာမည်မှာ ထျန်းချီ ဖြစ်သည်။

သူသည် မူလက နေစကြဝဠာ၊ ကမ္ဘာရွာ၊ ဟွာရှားနဂါးနိုင်ငံ မြောက်ပိုင်းပြည်နယ် ဟာမြို့မှ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ငါးနှစ်က မှောင်မိုက်ပြီး လေထန်သော ညတစ်ညတွင်...

ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် လင်းထျန်းချီသည် မုဆိုးမလီ ရေချိုးနေစဉ် ကင်းစောင့်ပေးရသည့် သူ၏ နေ့စဉ်တာဝန်ကို ပြီးဆုံးပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့၏။

ရုတ်တရက် လျှပ်စီးများ လက်ပြီး မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လင်းထျန်းချီ ပြန်လည်နိုးထလာသောအခါ သူသည် တစ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်လေး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြောင်း တွေ့လိုက်ရပေ၏။

သူ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အွန်လိုင်း ဝတ္ထုများ၏ ကြီးမားသော ဆိုးဆေးအိုးကြီးထဲတွင် စိမ်ပြီး နယ်နှပ်ခံထားရသော လုလင်ပျိုတစ်ဦးအတွက် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းဆိုသည်မှာ ဆန်းကြယ်ခြင်း သို့မဟုတ် လက်ခံရန် ခက်ခဲခြင်း မရှိချေ။

ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဆိုသည်မှာ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ အစမှ ပြန်လည်စတင်ရန် နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရရှိခြင်းပေတည်း။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး အမှောင်အတိ ကျနေသည်။ လင်းထျန်းချီသည် သူ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မတိုင်မီက ဝတ်ဆင်ထားသော တီရှပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ထိုအရာက အသုံးမဝင်ချေ။

သူ အလွန်အေးစက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု အရေးအကြီးဆုံး တာဝန်မှာ အသက်ရှင်သန်ရန်ပင်။

"ဝါး..."

ကျယ်လောင်သော ငိုသံကြီးက ညကောင်းကင်ယံတွင် ချက်ချင်း ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ မကြာမီမှာပင် လှုပ်ရှားမှု အသံများကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

တကျွိကျွိ မြည်သံနှင့်အတူ တံခါးကြီး တစ်ချပ် ပွင့်လာသော အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အံ့အားသင့်မှုများ အပြည့်ပါဝင်နေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အချစ်... ကလေးလေးပဲ..."

"ငါ မကန်းသေးပါဘူး..."

"သူက စွန့်ပစ်ခံထားရတာလား..."

"ပုံစံတော့ တူတယ်..."

လူနှစ်ဦး၏ ခြေသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာ၏။ မကြာမီမှာပင် လင်းထျန်းချီကို ခပ်ဝဝ လက်တစ်ဖက်က ပွေ့ချီလိုက်သည်။

လင်းထျန်းချီက သူ၏ မျက်လုံးကျယ်ကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ကာ ထိုလူကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ မှင်တက်သွားတော့၏။

ဤသည်က ရှေးခေတ်လူလော... ငါက ပြန်လည်မွေးဖွားလာရုံတင် မကဘဲ ကူးပြောင်းပါ လာခဲ့တာလောဟု သူ တွေးတောမိသည်။

"တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်... စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အဝတ်စလေး တစ်ခုပဲ ပတ်ထားတာ... ဒီဟာက ဘယ်လို အဝတ်စမျိုးလဲ... အရမ်းပါးလွှာတာပဲ... သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းအေးစက်နေပြီ... သူက အလိုမရှိလို့ စွန့်ပစ်ခံရတဲ့ ကလေး ဖြစ်ရမယ်... အချစ်... ကြည့်ပါဦး..."

"အရင်ဆုံး ချို့ယွင်းချက် တစ်ခုခု ရှိမရှိ ကြည့်ရအောင်... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကလေးလေးကို ဘာလို့ လွှင့်ပစ်မှာလဲ... သူ့ကို ငါ့ဆီ ပေး..."

ထို့နောက် လင်းထျန်းချီသည် အမျိုးသား၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွား၏။ အမျိုးသားက လင်းထျန်းချီ၏ တီရှပ်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး လင်းထျန်းချီကို အထက်အောက် သေချာစစ်ဆေးကာ လင်းထျန်းချီ၏ ခြေထောက်များကို ကားလိုက်သည်။

"ဟင်... ထူးခြားတဲ့ ပါရမီပဲ..."

"အချစ်... ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

"ငါပြောတာက ယောက်ျားလေးလို့... လာ... အိမ်ပြန်ကြစို့..."

အမျိုးသားက လင်းထျန်းချီကို ပွေ့ချီကာ အနောက်သို့ လှည့်၍ ပြန်လျှောက်သွားသည်။ အမျိုးသမီး၏ နှလုံးသားမှာ ဝမ်းမြောက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ ကြည့်ရှုလိုက်၏။

သူမက တစ်လှမ်းချင်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ပင်မတံခါးကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။

"ဒီကလေးက မငိုဘူး စိတ်အနှောင့်အယှက်လည်း မပေးဘူး... ငါတို့ သူ့ကို ကယ်တင်နေတာကို သူ သိပုံရတယ်..."

"ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ ကလေးက ဘာမှ မသိသေးပါဘူး... အခုကစပြီး သူက ငါတို့ရဲ့ သားပဲ... ငါ့ရဲ့ လင်းမိသားစုမှာ နောက်ဆုံးတော့ အမွေဆက်ခံမယ့်သူ ရှိသွားပြီ..."

ဤမိသားစု၏ မျိုးရိုးနာမည်မှာ လင်း ဖြစ်သည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ကလေး မရရှိခဲ့ကြချေ။ လင်းထျန်းချီ၏ ပေါ်လာမှုက ဤသည်မှာ သူတို့၏ နေ့စဉ် ဆုတောင်းမှုများ၏ ရလဒ်ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံမှ ပေးသနားသော လက်ဆောင်တစ်ခုဟု သူတို့ကို ခံစားရစေသည်။

သူက တစ်နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း လင်းမိသားစု မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်က လင်းထျန်းချီ၏ ခြေထောက်များကို ကားလိုက်သောအခါ သူ အံ့အားမသင့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြီးလာလျှင် မည်သို့ဖြစ်မည်ကို မြင်နိုင်သည် ဆိုသည့် စကားအတိုင်း ဤကလေးသည် ကြီးမားသော လက်နက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာရန် ကံကြမ္မာ ဖန်တီးထားသူပင်။

ထို့ကြောင့် သူ့ကို လင်းတာ့ချီ ဟု နာမည်ပေးခဲ့သည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် လင်းထျန်းချီကို အလွန် အလိုလိုက်ကြ၏။ လင်းမိသားစုသည် အလွန်အမင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်း မရှိသော်လည်း သူတို့ပိုင်ဆိုင်သော ဆိုင်နှစ်ဆိုင် သုံးဆိုင်ခန့် ရှိပြီး မြို့ငယ်လေးတွင် လေးစားခံရသူများ ဖြစ်ကြသည်။

လင်းထျန်းချီသည် သူ၏ 'ထျန်းချီ' (ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်) ဟူသော နာမည်မှ 'တာ့ချီ' (လက်နက်ကြီး) ဟု ပြောင်းလဲသွားသည့်အပေါ် မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

လင်းထျန်းချီကို မွေးစားသားအဖြစ် ရရှိပြီးနောက် လင်းမိသားစု မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်မှာ ပို၍ပင် ရည်မှန်းချက် ကြီးမားလာပြီး သူ၏ စီးပွားရေးမှာလည်း အလွန် တိုးတက်လာခဲ့သည်။

သူ သုံးနှစ်သား အရွယ်တွင် မြို့ထဲရှိ အကောင်းဆုံး ကိုယ်ပိုင် ဆရာတစ်ဦးကို ငှားရမ်းခဲ့၏။ ဆရာ၏ အကြံပြုချက်အရ တာ့ချီ ဟူသော နာမည်ကို ထျန်းချီ ဟု ပြန်လည်ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

ဤသည်က လင်းထျန်းချီကို အလွန်ပျော်ရွှင်သွားစေသဖြင့် သူက ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ချက်ချင်း ရွတ်ဆိုပြလိုက်ရာ အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်သော ဆရာမှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကိုပင် ဆွဲနုတ်မိသွားတော့သည်။

ကိုယ်ပိုင်ဆရာက သူ၏ နှစ်လေးဆယ်ကြာ သင်ကြားရေး သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် သခင်လေးလင်း ကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးကို တစ်ခါမှ မသင်ကြားခဲ့ဖူးကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

သူသည် ကွေ့ကောက်နေသော ကဗျာများကို ရေးသားရန် အမြဲနှစ်သက်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ မတော်တဆ ဖန်တီးလိုက်မိသော လက်ရာမြောက် ကဗျာများက အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်သော ဆရာကိုပင် ရှက်ရွံ့သွားစေခဲ့၏။

မကြာမီမှာပင် လင်းထျန်းချီသည် နာမည်ကြီး ကလေး ပါရမီရှင် တစ်ဦးအဖြစ် ဂုဏ်သတင်း ကျော်စောလာခဲ့ပြီး နာမည်ကျော် ဆရာများထံတွင် ပညာသင်ယူရန်နှင့် အင်ပါယာ စာမေးပွဲများ ဖြေဆိုရန်အတွက် ခိုင်မာသော အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ချမှတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် လင်းထျန်းချီ အသက် ခြောက်နှစ် အရွယ်တွင် ရေလဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် လီမုန့်ရှန်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပေ၏။

ကံကြမ္မာ၏ စက်သွားများ စတင်၍ လည်ပတ်လာခဲ့သည်။

လက်ကိုင်ပုဝါ တစ်ထည်နှင့် ဂုန်နီအိတ် တစ်လုံး...

ထိုသို့ဖြင့် လင်းထျန်းချီသည် သမိုင်းဝင် ဝတ္ထုတစ်ခုမှနေ၍ ရှန်းရှကမ္ဘာ တစ်ခုထဲသို့ ဝေဝေဝါးဝါးနှင့် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

ထိုအချိန်မှသာ သူ၏ ထူးခြားသော ပါရမီအတွက် အကြောင်းရင်း တစ်ခု ရှိနေကြောင်းကို သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အမျိုးသားများကြားတွင် မိုင်တစ်ထောင် ပြေးနိုင်သော မြင်း၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အမျိုးသမီးများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လူတိုင်းကို ဆွဲဆောင်နိုင်သော ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်သည့် သန့်စင်သောယန် သူတော်စင် ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းပင်။

သန့်စင်သောယန် သူတော်စင် ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်သည် လူတစ်ဦးကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ချောမောစေရုံသာမက အနာဂတ်တွင် အင်မော်တယ်အဖြစ် တက်လှမ်းခြင်း အောင်မြင်နိုင်ခြေမှာလည်း ငါးဆယ့်တစ် ရာခိုင်နှုန်းအထိ မြင့်မားနေပေ၏။

ငါးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းကျော်ရှိသော ဖြစ်နိုင်ခြေကို အထင်မသေးသင့်ချေ။ ကျင့်ကြံသူများအတွက် အင်မော်တယ်အဖြစ် တက်လှမ်းခြင်း ဆိုသည်ကို ထားလိုက်ပါဦး နောက်ဆုံး နယ်ပယ် အနည်းငယ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်သူများမှာ ဖီးနစ်ငှက်၏ အမွေးများနှင့် နဂါး၏ ဦးချိုများကဲ့သို့ ရှားပါးလှပေသည်။

နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ လင်းထျန်းချီ ဂရုတစိုက် ကျင့်ကြံထားခဲ့သော ငါးနှစ်တာ ဟန်ဆောင်မှုမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။

အလင်းရောင် ရဖို့ နံရံကို ဖောက်ခြင်း၊ ထုပ်တန်းမှာ ဆံပင်ကို ချည်ထားခြင်း နှင့် ပေါင်ကို စူးနဲ့ထိုးခြင်း စသည့် စကားပုံများမှာ အသုံးမပြုရသေးမီမှာပင် သန္ဓေတည်စဉ်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး လောကကြီးတွင် လှပသော ပုံပြင်များစွာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။

ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ်များမှာ အနိမ့်မှ အမြင့်သို့ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။ ချီစုစည်းမှုနယ်ပယ်၊ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ်၊ ရွှေအမြုတေနယ်ပယ်၊ မူလဘူတစိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်၊ စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ခွာခြင်းနယ်ပယ်၊ စိတ်ဝိညာဉ်ခွဲဖြာခြင်းနယ်ပယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါင်းစပ်ခြင်းနယ်ပယ်၊ လေဟာနယ်သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်၊ မဟာယာနနယ်ပယ်၊ ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်ခြင်းနယ်ပယ် နှင့် တက်လှမ်းခြင်း တို့ပင်။

လီမုန့်ရှန်း၏ ရက်စက်သော နှိပ်စက်မှုအောက်တွင် လင်းထျန်းချီသည် တစ်နေ့လျှင် နှစ်နာရီသာ အနားယူခွင့်ရပြီး ကျန်ရှိသော အချိန်အားလုံးကို ကျင့်ကြံရန်အတွက်သာ မြှုပ်နှံထားရ၏။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှုအပြင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှုလည်း ရှိနေသေးသည်။

ရင့်ကျက်သော အစ်မကြီး တစ်ဦးနှင့် နေ့ရောညပါ အတူတကွ နေထိုင်ရခြင်းပင်။

ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရေချိုးနေသော မုဆိုးမကို ကင်းစောင့်ပေးခဲ့သည့် စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခု ပါဝင်နေလိမ့်မည်ဟု လီမုန့်ရှန်း လုံးဝ မျှော်လင့်ထားမည် မဟုတ်ချေ။

ငယ်စဉ်ကတည်းက သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတူ ရေချိုးပြီး အတူတူ အိပ်စက်ခဲ့ကြသည်။ လီမုန့်ရှန်းတွင် အမျိုးသမီးဆန်မှု မရှိသော အကျင့်တစ်ခုပင် ရှိနေသေး၏။ သူမက အဝတ်မပါဘဲ အိပ်စက်ခြင်းကို နှစ်သက်သည်။

ဤသည်က လင်းထျန်းချီအတွက် အလွန် နာကျင်စရာ ကောင်းလှပေ၏။

ဤသည်က သူ့ထံတွင် အကျင့်တစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး ဤသည်မှာ အိပ်မက်လမ်းလျှောက်ခြင်းပင်...