အခန်း ၆၂ - စိတ်မအေးနိုင်ဖြစ်နေရသူ မမချိုး

လင်းဖုန်းသည် ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် အဝတ်အစားများကို ကမန်းကတန်း လဲလှယ်ပြင်ဆင်ကာ ဟွာရုန်ဂရုဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ချန်ယန်ချိုးသည် စိတ်လွင့်မျောနေလျက် 'ရှောင်ချန် အကင်ဆိုင်' ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

သူမသည် ဆိုင်တံခါးမကြီးကို မဖွင့်ဘဲ အတွင်းဘက်ရှိ အနားယူသည့် အခန်းထဲသို့ တန်းဝင်ကာ ခုံတန်းလျားလေးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ အတွေးနက်နေမိသည်။

သူမသည် ထိုသို့ပင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ မျက်ရည်စနှစ်သွယ်က စီးကျလာခဲ့တော့သည်။

"ချန်ယန်ချိုး... ချန်ယန်ချိုး... နင်ကလည်း ဘာလို့မှ အခုလိုအချိန်မှ သူ့ကို သဘောကျမိရတာလဲ၊ ပြီးတော့ နင် သဘောကျမိတဲ့လူကလည်း..."

"ဟူး..."

ချန်ယန်ချိုး သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ "ဒီနေ့သာ သူ အချိန်မီ ရောက်မလာခဲ့ရင် ငါ့ဘဝတော့..."

ချန်ယန်ချိုး တစ်ယောက်တည်း အတွေးကမ္ဘာထဲ နစ်မျောနေစဉ်မှာပင် ဖုန်းမြည်သံတစ်ခုက သူမ၏ အတွေးစများကို ဖြတ်တောက်လိုက်လေသည်။

သူမ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ဆုယွီရှုထံမှ ဖြစ်နေသည်။

ဆုယွီရှုသည် လင်းဖုန်းနှင့် ဖုန်းပြောရာမှတစ်ဆင့် ချန်ယန်ချိုး ဘေးကင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသဖြင့် လင်းဖုန်းနှင့် ဖုန်းချပြီးသည်နှင့် ချန်ယန်ချိုးထံသို့ ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်ဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ယန်ချိုးသည် ဆုယွီရှု၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိစဉ် လင်းဖုန်း၏ အရပ်မြင့်မြင့်နှင့် ထည်ဝါလှသော ကိုယ်ဟန်က မျက်စိထဲ တစ်ဖန် ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

သူမသည် ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းကာ စိတ်ထဲ မရှိသင့်မရှိထိုက်သော ထိုပုံရိပ်ကို မေ့ပျောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း မေ့ပစ်ရန် ကြိုးစားလေလေ လင်းဖုန်း၏ ပုံရိပ်က စိတ်ထဲတွင် ပိုမိုစွဲထင်လာလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

ချန်ယန်ချိုးသည် ရေဘုံပိုင်ဆီသို့ သွားကာ ရေအေးအေးကို လက်ဖဝါးဖြင့် ခတ်၍ မျက်နှာသစ်လိုက်မှသာ စိတ်ကို အနည်းငယ် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားစေနိုင်ခဲ့သည်။

သူမ ဆုယွီရှု၏ ဖုန်းကို လက်ခံဖြေကြားလိုက်သည့်အခါ အမူအရာမှာ များစွာ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ "ဟဲလို... ယွီရှု၊ မမ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

"မမချိုး! မမ ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုတာ သိရတာ တကယ် ဝမ်းသာလိုက်တာ။ ဒီမနက် ပြန်ပေးဆွဲတဲ့လူဆီက ဖုန်းရတုန်းကဆိုရင် ညီမဖြင့် လန့်လွန်းလို့ သေမလိုတောင် ဖြစ်သွားတာပဲ!"

"မမ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဒါ အားလုံး လင်းဖုန်းကြောင့်ပါ... သူ မမကို ကယ်ခဲ့တာ"

"လင်းဖုန်းက ညီမကို ပြောပြတယ်၊ သူ အချိန်မီ ရဲတိုင်လိုက်လို့ အဲဒီ စက်ရုံပျက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာတဲ့။ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ ရဲတွေ ဝင်စီးပြီး မမတို့ကို ကယ်ထုတ်ခဲ့တာလို့ ပြောတယ်။ မမတို့ကို ပြန်ပေးဆွဲတဲ့လူက ဟိုတစ်နေ့က အကင်ဆိုင်ထဲကို ဇွတ်အတင်း ဝင်လာတဲ့လူပဲဆို"

ချန်ယန်ချိုး အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းသွားသည်။

လင်းဖုန်းသည် ဆုယွီရှုကို အဖြစ်မှန်အတိုင်း မပြောဘဲ သူ့လက်အောက်ခံလူများအစား ရဲတပ်ဖွဲ့က ကယ်တင်ခဲ့သည့်ပုံစံမျိုးဖြင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်အချို့ကို ပြောင်းလဲပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ယန်ချိုးသည်လည်း လင်းဖုန်းအတွက် အမှန်တရားကို မသိစိတ်ကပင် လိုက်လံဖုံးကွယ်ပေးလိုက်မိသည်။ "အင်း... ဟုတ်တယ်၊ ရဲတွေ လာကယ်တာ။ အခု လျှိုရှုကိုလည်း ရဲတွေ ဖမ်းခေါ်သွားပြီ"

"မမချိုး... မမ ဘာမှမဖြစ်ရင် ပြီးတာပါပဲ။ ညီမ ခဏနေရင် ကုမ္ပဏီမှာ ခွင့်တိုင်ပြီး လင်းဖုန်းနဲ့တူတူ မမဆီ လာခဲ့မယ်နော်"

ချန်ယန်ချိုး၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းကို ဟကာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ကြံစည်မိသော်လည်း စကားလုံးများအားလုံးက လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့နေပြီး နောက်ဆုံး၌ အပြင်သို့ ထွက်မလာခဲ့ချေ။

"ဒါ... ဒါဆိုလည်း တော်ကြာမှပဲ လာခဲ့ကြတော့..."

ချန်ယန်ချိုးသည် မူလက မလာရန် ငြင်းဆန်ချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းဖုန်းကို ထပ်မံတွေ့ရပါက သူမ၏ စိတ်ရိုင်းများ ပိုမိုထက်သန်လာမည်ကို စိုးရိမ်မိသောကြောင့်တည်း။

သူမနှင့် လင်းဖုန်းကြားတွင် ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်မှန်း သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းဖုန်းသည် ဆုယွီရှု၏ ချစ်သူဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူမအနေဖြင့် လုယူ၍မရသလို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်လည်း လုံးဝ စိတ်မကူးဝံ့ပေ။

သို့သော်လည်း ငြင်းပယ်မည့် စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် ငါးရိုးစူးနေသကဲ့သို့ တစ်ဆို့နေကာ အပြင်သို့ ထွက်မလာခဲ့ဘဲ နှုတ်မှ ထွက်သွားသည့် စကားမှာမူ သဘောတူသည့် စကားလုံးများသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရရှာသည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် ချန်ယန်ချိုးသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်မိသည်။ လင်းဖုန်း လာသည်ကို လက်ခံလိုက်သည့် မိမိ၏ စိတ်ရိုင်းကို အပြစ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ်ပဲ တွေ့လိုက်တော့မယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် တခြားမြို့ကို သွားမယ့် လက်မှတ်တစ်စောင်ဝယ်ပြီး ထွက်သွားတော့မယ်။ နောက်နောင်... ဒီမြို့ကိုလည်း ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး၊ ပြီးတော့... သူ့ကိုလည်း ဘယ်တော့မှ မတွေ့တော့ဘူး!"

...

လင်းဖုန်းနှင့် ဆုယွီရှုတို့ ကုမ္ပဏီတွင် ဆုံတွေ့ပြီးနောက် နှစ်ဦးသား ခွင့်တိုင်ကာ 'ရှောင်ချန် အကင်ဆိုင်' ဆီသို့ တူတူ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

လမ်းခရီးတွင် လင်းဖုန်းက လျှိုရှု၏ အောက်တန်းကျသော လုပ်ရပ်များကို အင်တာနက်ပေါ်၌ ဖွင့်ချခဲ့သူမှာ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဆုယွီရှုအား ဝန်ခံခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လင်းဖုန်းသည် ဖြစ်စဉ်အချို့ကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲ၍ ပြောပြခဲ့၏။

လင်းဖုန်း ပြောပြသည့်ပုံစံမှာ- ဟိုတစ်နေ့က အကင်ဆိုင်တွင် လျှိုရှုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးနောက် လင်းဖုန်းသည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းနေဖက်ဟောင်းများထံမှတစ်ဆင့် လျှိုရှု ကျူးလွန်ခဲ့သည့် ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းသော ကိစ္စရပ်အားလုံးကို စုံစမ်းသိရှိခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် လင်းဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု စတင် ပုံဖော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းဖုန်းသည် လျှိုရှု၏ ဒုက္ခပေးမှုကို အဆိုးရွားဆုံး ခံခဲ့ရသည့် 'ရှောင်စန်း' ကို လိုက်လံရှာဖွေကာ ဖျောင်းဖျခဲ့ပြီး အန္တရာယ်မရှိစေရန် အာမခံချက်ပေးကာ လျှိုရှု၏ မကောင်းမှုမျိုးစုံကို အွန်လိုင်းပေါ်တွင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဖွင့်ချခိုင်းခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ထိုဖြစ်ရပ်၏ ပေါက်ကွဲအားမှာ လင်းဖုန်းနှင့် ရှောင်စန်းတို့ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်သွားခဲ့သဖြင့် ရေလာတုန်း ဆီးဖြတ်သည့်အနေဖြင့် အခြားသော သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ရသည့် မိန်းကလေးများကိုပါ ဆက်သွယ်ကာ အွန်လိုင်းပေါ်တွင် တူတူ ဖွင့်ချစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျှိုရှုသည် ထိုကိစ္စရပ်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် လင်းဖုန်း ရှိနေမှန်း သိသွားသောအခါ လင်းဖုန်းကို ခြိမ်းခြောက်ရန်အတွက် မမချိုးနှင့် အခြားတစ်ယောက်ကို ပြန်ပေးဆွဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မမချိုး ပြန်ပေးဆွဲခံလိုက်ရကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ လင်းဖုန်းသည် အပေါ်ယံတွင် လျှိုရှု၏ တောင်းဆိုချက်များကို သဘောတူဟန် ဆောင်ခဲ့ပြီးနောက် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဓားစာခံများကို ကယ်တင်နိုင်ရန်အတွက် အချိန်ဆွဲပေးခဲ့သည်။

တစ်နာရီကျော်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်တော့ ရဲတပ်ဖွဲ့သည် မမချိုးတို့ ဖမ်းဆီးခံထားရသည့် စက်ရုံပျက်ကို အောင်မြင်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး လျှိုရှုကို အရှင်ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

အပြင်းအထန် ခုခံခဲ့သဖြင့် နေရာတင် ပစ်သတ်ခံလိုက်ရသည့် လူတစ်ယောက်မှလွဲ၍ ပြန်ပေးဆွဲမှုတွင် ပါဝင်ပတ်သက်သူ အားလုံးကိုလည်း ဖမ်းဆီးရမိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းဖုန်း ဇာတ်ကြောင်းပြောပြနေစဉ်အတွင်း ဆုယွီရှုသည် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြစ်ရသည့် အခန်းများ၌ လင်းဖုန်း၏ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိပြီး မမချိုးကို အချိန်မီ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ကြားလိုက်ရသည့်အခါမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

လင်းဖုန်း ပြောပြသည့် အကြောင်းအရာများမှာ အလွန် ခိုင်လုံလွန်းလှသဖြင့် ဆုယွီရှုအနေဖြင့် တစိုးတစဉ်းမျှ သံသယမဝင်ခဲ့ပေ။

"တော်သေးတာပေါ့ ရဲတွေ အချိန်မီ ရောက်သွားလို့။ မဟုတ်ရင်တော့ တွေးဝံ့စရာတောင် မရှိဘူး။ မမချိုးခမျာလည်း အရမ်း လန့်သွားရှာမှာပဲ!" ဆုယွီရှုက ညည်းတွားရှာသည်။

စကားပြောရင်းနှင့်ပင် သူတို့နှစ်ဦး 'ရှောင်ချန် အကင်ဆိုင်' ရှေ့သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ဆိုင်တံခါးကြီး ပိတ်ထားသော်လည်း ဆုယွီရှုသည် တံခါးကို မခေါက်ဘဲ ဆိုင်အရှေ့ဘက်ကို ကျော်ကာ ဆိုင်နောက်ဖေးရှိ တံခါးအသေးလေးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

"ဒါက နောက်ဖေးတံခါးလေ၊ အထဲမှာ မမချိုး ပုံမှန် အနားယူတဲ့ အခန်းရှိတယ်။ အရင်တုန်းက ဆိုင်အရောင်းအဝယ် ကောင်းလို့ ညဘက် အိမ်မပြန်နိုင်တဲ့ အချိန်တွေဆိုရင် မမချိုး ဒီမှာပဲ အိပ်လေ့ရှိတာ"

ဆုယွီရှုသည် ဤအကင်ဆိုင်နှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှရာ ဤနေရာကို သူမ၏ အိမ်တစ်ဝက်နီးပါးဟု ပြောလျှင်ပင် မမှားနိုင်ပေ။

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...

ဆုယွီရှု တံခါးကို ခေါက်လိုက်ရင်း "မမချိုး... ညီမတို့ ရောက်ပြီနော်" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ချန်ယန်ချိုးက နောက်ဖေးတံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

သူမ၏ အကြည့်သည် လင်းဖုန်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အမြန်ဝဲကျသွားပြီး မျက်ဝန်းအိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မသိစိတ်က ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဟန်မဆောင်နိုင်သော တုံ့ပြန်မှုမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင်ကို ချန်ယန်ချိုးက ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

"ယွီရှု... ရောက်လာပြီပဲ။ ဝင်ခဲ့ကြလေ။ ဒီနေရာက နည်းနည်း ကျဉ်းကျပ်နေတော့ အားမနာကြနဲ့ဦးနော်"

"မမချိုးကလည်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ညီမ ဒီကို ရောက်ဖူးတာ အကြိမ်ကြိမ် ရှိနေပြီဟာကို၊ သူစိမ်းမှ မဟုတ်တာ"

လင်းဖုန်းနှင့် ဆုယွီရှုတို့ နောက်ဖေးတံခါးမှ ဝင်လာပြီးနောက် ချန်ယန်ချိုးက သူတို့အတွက် ထိုင်ခုံတန်းလျားလေးများကို အဆင်သင့် ပြင်ပေးခဲ့သည်။

သူတို့ သုံးယောက် အတူတူ ထိုင်မိကြပြီးနောက်တွင်တော့ ချန်ယန်ချိုးတစ်ယောက် စိတ်လွင့်နေသည်ကို ခံစားနေရသည်။

သူမသည် ဆုယွီရှု ပြောသမျှ စကားများကို စိတ်မပါတပါ နားထောင်နေမိပြီး မျက်ဝန်းများကလည်း လင်းဖုန်းရှိရာဘက်သို့ မကြာခဏ အလိုလို ဝဲကျသွားတတ်သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဆုယွီရှုလည်း ချန်ယန်ချိုး၏ ထူးဆန်းသောအမူအရာကို သတိထားမိသွားတော့သည်။

"မမချိုး... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။ ဒီနေ့ ဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စကြောင့် အခုထိ လန့်နေတုန်းပဲလား။ မဟုတ်ရင် ဆေးရုံသွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်ပါလား၊ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဒုက္ခရောက်ကုန်မယ်"

"မ... မဟုတ်တာ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ မမက... မမက မနက်ကတည်းက ဘာမှမစားရသေးလို့ ဗိုက်နည်းနည်း ဆာနေလို့ပါ။ နင်တို့နှစ်ယောက်လည်း မစားရသေးဘူးမလား။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ထမင်းစားချိန်လည်း ရောက်တော့မှာဆိုတော့ အတူတူ စားကြတာပေါ့"

ချန်ယန်ချိုးသည် စကားကို အမြန်ဖြတ်ကာ ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်သည့်အလား မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အလောတကြီး ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

ဆုယွီရှုသည် ချန်ယန်ချိုး၏ ပုံစံကို အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မိသော်လည်း ပြန်ပေးဆွဲမှုကို ခုလေးတင် ကြုံတွေ့ထားရသူ ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ခံစားချက် မတည်ငြိမ်ခြင်းမှာ သဘာဝကျလှရာ ဆက်လက်၍ မမေးမြန်းတော့ပေ။

"မမချိုး... ညီမ ကူပေးမယ်လေ"

"ရတယ်... မလိုပါဘူး၊ မမဘာသာမမ လုပ်လိုက်မယ်။ နင်တို့နှစ်ယောက် ထိုင်စောင့်နေကြ"

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ရပ်နေရင်း ချန်ယန်ချိုးသည် အပြင်က ဆုယွီရှုကို တစ်ချက်ကြည့်၊ ထို့နောက် လင်းဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိပြီး တခြားမြို့သို့ ထွက်ခွာသွားမည့် သူမ၏ စိတ်ကူးကို ပိုမိုခိုင်မာအောင် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။