လင်းဖုန်းတစ်ယောက် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် လျူရှင်းတို့ သုံးယောက်ကို လက်ကာပြလိုက်ရင်း "မင်းတို့ အပြင်ကို အရင်ထွက်နှင့်ကြဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လျူရှင်းတို့ သုံးယောက် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အစည်းအဝေးခန်းမကြီးထဲတွင် လင်းဖုန်းနှင့် ချိုးယွဲ့ နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
"မင်း ငါ့ကို သီးသန့် ဘာပြောမလို့လဲ"
လင်းဖုန်း စကားပြောလို့ပြီးရုံတင် ရှိသေးသည်၊ ချိုးယွဲ့သည် သူ့အနားသို့ ဇွတ်အတင်း တိုးကပ်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် ချိုးယွဲ့သည် လင်းဖုန်းကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် အတင်းအကျပ် ဆွဲနမ်းပစ်လိုက်တော့သည်!
လင်းဖုန်း လုံးဝ ဆွံ့အသွားရသည်!
ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ။
အနည်းဆုံးတော့ ကြိုတင် အချက်ပြရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
အတင်းအကျပ် နမ်းရှုတ်ပြီးနောက်မှာတော့ ချိုးယွဲ့သည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ပုံစံဖမ်းလိုက်သည်။
သူမကို ကြည့်ရတာ ခုနက အဖြစ်အပျက်ကြီးက လုံးဝ ဖြစ်မနေခဲ့သလိုပင်။
"လင်းဒါရိုက်တာကြီး... သွားကြစို့၊ တို့တွေ အဲ့ဒီ နစ်နာခဲ့ရတဲ့သူတွေကို သွားကြည့်ရအောင်"
လင်းဖုန်း သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရကာ ခုနက အဖြစ်အပျက်ကိုပဲ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး တမင် မေ့ပစ်လိုက်တော့သည်။
"အဲ့ဒီ နစ်နာခဲ့ရတဲ့သူတွေအားလုံး ရောက်နေကြပြီလား"
ချိုးယွဲ့ ပြုံးလိုက်ရင်း "တော်တော်များများ ရောက်နေကြပါပြီ၊ သုံးပုံနှစ်ပုံလောက် ရှိမယ်"
"ရှောင်စန်းကော ရောက်ပြီလား။ လျှိုရှုရဲ့ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ကျိုးသွားခဲ့ရတဲ့သူလေ"
"သူ ရောက်နေပါပြီ" ချိုးယွဲ့ သူမ၏ဖုန်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရင်း "သူ လျှိုရှုကို တရားဝင် စွပ်စွဲတိုင်ကြားတဲ့ ဗီဒီယိုဖိုင်ကို ခုနတင်ပဲ ရိုက်ကူးလို့ ပြီးသွားတာ၊ အခု ကုမ္ပဏီရဲ့ ၃၀ ထပ်မြောက်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ"
"ငါ့ကို သူ့ဆီ ခေါ်သွားပေးပါဦး"
.........
သူတို့ အစည်းအဝေးခန်းထဲကနေ ထွက်လာကြတဲ့အခါ။
ချိုးယွဲ့က အရှေ့ကနေ တည်ငြိမ်လှတဲ့ အမူအရာဖြင့် နှုတ်ခမ်းနီကို ပြန်လည် ဆိုးရင် လှမ်းသွားခဲ့သည်။
လင်းဖုန်းကတော့ အနောက်ကနေ မျက်နှာနဲ့ လည်ပင်းပေါ်က နှုတ်ခမ်းနီရာတွေကို တစ်ရှူးနဲ့ သုတ်လိုက်ရင်း မျက်နှာအမူအရာ မပျက်ဘဲ လိုက်ပါလာခဲ့တော့သည်။
.........
ဟွာရုန်ဂရု၊ ၃၀ ထပ်မြောက်။
လင်းဖုန်းသည် လျှိုရှုအမှုရဲ့ အကြီးမားဆုံး နစ်နာသူဖြစ်သူ "ရှောင်စန်း" နှင့် တွေ့ဆုံခွင့် ရရှိခဲ့သည်။
ရှောင်စန်းသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင် ပေါ်မှာ ထိုင်နေခဲ့ပြီး အခုဆိုရင် သူသည် ထိုကုလားထိုင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လှေကားတက်တာ သို့မဟုတ် ကုန်းဆင်းလမ်းတွေလိုမျိုး သူတစ်ပါးရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တဲ့ အခြေအနေကလွဲလို့ ကျန်တဲ့နေရာတွေအားလုံးကို သူကိုယ်တိုင် စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ချိုးယွဲ့ရဲ့ ကုမ္ပဏီက လူတွေ ရှောင်စန်းကို သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့စဉ်တုန်းက သေလူတစ်ယောက်လိုမျိုး တစ်နှစ်နီးပါးတိုင်အောင် အသက်မဲ့နေခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းအစုံထဲမှာ မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်တွေ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်!
သူ့ကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ တရားခံယုတ်သည် နောက်ဆုံးတော့ ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံရတော့မည် မဟုတ်ပါလား!
လင်းဖုန်း ရှောင်စန်းရဲ့ အနားသို့ လှမ်းလာခဲ့ရာ ချိုးယွဲ့က အလိုက်သိစွာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်— "ဒါက ဟွာရုန်ဂရုရဲ့ ဒါရိုက်တာ 'လင်းဖုန်း' ပါ။ လျှိုရှုကို အွန်လိုင်းပေါ်မှာ ဖွင့်ချဖို့ စီစဉ်နေတဲ့ ကိစ္စရပ်အားလုံးကို လင်းဒါရိုက်တာကြီးကပဲ အဓိက တာဝန်ယူပေးထားတာပါ"
ရှောင်စန်းတစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ ကိုယ်ကို အမြန် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ရင်း "လင်းဒါရိုက်တာကြီး... ခင်ဗျားက ကျွန်တော် ဆွန်ချီဟန် ရဲ့ ဘဝအတွက် ဒုတိယမြောက် ကျေးဇူးရှင်ကြီး ပါပဲ!"
သူ့ရဲ့ ခြေထောက်တွေက ဘာမှ မသိတော့တာမို့ မတ်တတ်ရပ်ပြီး နှုတ်ဆက်ချင်သော်လည်း မတ်တတ်ရပ်လို့ မရရှာပေ။
လင်းဖုန်း သူ့ကို အမြန် ပြန်လည် ဖိထိုင်စေလိုက်ရင်း "စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ဦး၊ မင်း ပြောတာ အရမ်း လွန်သွားပါပြီ။ တကယ်တော့ ရှက်ရှက်နဲ့ ပြောရရင်... ငါ ဒါတွေအားလုံး လုပ်နေတာက လျှိုရှုနဲ့ ငါနဲ့ကြားထဲမှာ ရန်ငြိုးဟောင်း ရှိနေလို့ သူ့ကို ကလဲ့စားချေချင်လို့ပါ။ ဒဲ့တိုး ပြောရရင်တော့ ငါက မင်းတို့ကို အသုံးချနေတာ သက်သက်ပဲ ရှိတာ"
သို့သော်လည်း ဆွန်ချီဟန်က ခေါင်းကို အသည်းအသန် ခါယမ်းလိုက်ရင်း "လင်းဒါရိုက်တာကြီး... အဲ့လိုမျိုးတော့ မပြောပါနဲ့။ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို စိတ်ကူးနဲ့ မဆုံးဖြတ်ဘဲ သူလုပ်ဆောင်တဲ့ လုပ်ရပ်နဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်ရတာပါ။ ဒါရိုက်တာကြီးရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါရိုက်တာကြီးက ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးခဲ့တာ အမှန်ပဲ၊ လျှိုရှုရဲ့ ဒုက္ခပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရတဲ့သူတွေအားလုံးကို ကူညီပေးခဲ့တာ အမှန်ပဲ မဟုတ်လား! ဒါတင်မကသေးပါဘူး၊ ဒါရိုက်တာကြီးရဲ့ မူလစိတ်ကူးကလည်း မကောင်းတာ မှမဟုတ်တာ။ လျှိုရှုလို ကောင်မျိုးက တကယ့်ကို ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံရမှာက ဓမ္မတာပဲလေ! ဒါရိုက်တာကြီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်အစစ်ပါပဲ! အခုအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော် ဆွန်ချီဟန်ရဲ့ အသက်ကို ဒါရိုက်တာကြီးဆီ အပ်လိုက်ပါပြီ။ ကျွန်တော်က အခုဆိုရင် အသုံးမကျတဲ့ လူဖျင်းလူအိုတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုပေမဲ့ ဒါရိုက်တာကြီးအနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အသုံးပြုချင်တဲ့ နေရာရှိရင် ပြောပါ၊ ကျွန်တော် အသက်နဲ့လဲပြီး အစေခံဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ!"
လင်းဖုန်း ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ဆွန်ချီဟန်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဒီအကြောင်းကို မေးမြန်းခြင်းက သူ့ရဲ့ အနာဟောင်းကို ပြန်ဆွသလို ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သိထားသော်လည်း လင်းဖုန်းအနေဖြင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိ၊ မရှိကို သိရှိလို၍ မေးမြန်းလိုက်ရသည်။
"မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေ... ပြန်ကောင်းလာနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိသေးလား။ ဆေးဖိုးဝါးခအတွက်တော့ လုံးဝ စိုးရိမ်မနေပါနဲ့"
ဒီအကြောင်းကို ပြောလိုက်တာနဲ့ ဆွန်ချီဟန်၏ မျက်ဝန်းအစုံက ချက်ချင်း မှေးမှိန်သွားခဲ့ရရှာသည်— "ဆရာဝန်ကတော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောပါတယ်။ အကောင်းဆုံး အခြေအနေကတော့ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် အာရုံကြော ခံစားချက်လေး နည်းနည်း ပြန်ရလာနိုင်တာပဲ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ ဆင်းပြီး လမ်းပြန်လျှောက်နိုင်ဖို့ကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး!"
"မကြာခင်မှာ အကောင်းဆုံး ဆေးရုံကြီးတစ်ခုဆီ သွားပြီး ထပ်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ဦး။ ဆေးဖိုးဝါးခအားလုံးကို လောလောဆယ် ငါပဲ အကုန်ကျခံပေးမယ်။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း လျှိုရှုရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေအားလုံး ပြီးပြတ်သွားရင် သူ မင်းကို ပေးလျော်ရမယ့် လျော်ကြေးငွေတွေက တစ်ပြားမှ လျော့မှာမဟုတ်ဘူး၊ အရင်တုန်းက သူတို့ မပေးခဲ့တဲ့ ငွေတွေကိုပါ အဆပေါင်းများစွာ ပြန်ပြီး ကောက်ခံပေးမယ်!"
"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် လင်းဒါရိုက်တာကြီးရယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီးပါပြီ၊ ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မရှိတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လျှိုရှု ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ် ခံရတာကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရရင်တင် ကျွန်တော် သေပျော်ပါပြီ!"
လင်းဖုန်း ဆွန်ချီဟန်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း သူ့ရဲ့ ‘အဆိပ်နို့' စွမ်းရည်ကို စိတ်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။
ငါ ကျိန်ဆိုလိုက်တယ်... ဆွန်ချီဟန်ရဲ့ ခြေထောက်တွေက နောင်ကျရင် ပိုပြီးတော့ ဆိုးရွားလာပါစေ၊ ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိဘဲ တစ်သက်လုံး ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာပဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြတ်သန်းသွားရပါစေ!
ကျိန်စာ တိုက်ပြီးနောက် လင်းဖုန်း စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းတစ်ချက် တိတ်တဆိတ် ချလိုက်မိသည်။ လျှိုရှု ပြစ်ဒဏ် ခံရရုံတင် ရှိသေးတယ်၊ သူ ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့သူတွေကတော့ အရင်လို ပုံစံအတိုင်း ဘယ်တော့မှ ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ဒါဟာ နံရံပေါ်မှာ ရိုက်ထားတဲ့ သံမှိုတစ်ချောင်းအတိုင်းပဲ၊ သံမှိုကို ပြန်နှုတ်ပစ်လိုက်နိုင်ရင်တောင်မှ နံရံပေါ်က သံမှိုရာကြီးကတော့ တစ်သက်လုံး ကျန်ရစ်နေမှာ အမှန်ပဲ မဟုတ်ပါလား!
လင်းဖုန်းတစ်ယောက် အတွေးကမ္ဘာထဲ နစ်မျောနေစဉ်မှာပဲ ဆွန်ချီဟန်၏ ဖုန်းက ရုတ်တရက် အသံမြည်လာခဲ့သည်။ ဆွန်ချီဟန် ဖုန်းကို ကောက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်းဆိုသလို အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရတော့သည်!
လင်းဖုန်း ဆွန်ချီဟန်၏ မျက်နှာအမူအရာ အပြောင်းအလဲကို သတိပြုမိလိုက်တာမို့ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘယ်သူ ဆက်တာလဲ"
ဆွန်ချီဟန်၏ နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ရင်နေခဲ့ပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း— "လျှို... လျှိုရှု ဆက်တာပါ!"
လင်းဖုန်း၏ မျက်နှာ အမူအရာက ချက်ချင်း အေးစက်သွားခဲ့ရသည်— "ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်၊ ပြီးရင် Speaker ဖွင့်လိုက်ပါ။ စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့၊ ကျန်တာကို ငါ အကုန်ကိုင်တွယ်ပေးမယ်"
ဆွန်ချီဟန် ဖုန်းကိုင်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဖုန်းအခြားတစ်ဖက်ကနေ လျှိုရှုရဲ့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံကြီးက ဟိန်းထွက်လာခဲ့တော့သည်။
"တောက်!... ခွေးကောင်လေး၊ မင်းက ငါ့ကို အွန်လိုင်းပေါ်မှာ လာပြီး ကစားရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။ မင်း သေရမှာကို မကြောက်ဘူးလား။ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ကျိုးသွားတာက မင်းအတွက် မဝသေးဘူးလား။ မင်းရဲ့ အောက်တန်းကျတဲ့ အသက်အိုကြီးကို ဆက်ပြီး မရှင်ချင်တော့ဘူး ထင်တယ်။ မင်း ဘယ်မှာ နေလဲဆိုတာ ငါ အကုန်သိတယ်။ မင်း အသက်ရှင်ချင်သေးရင် အခုချက်ချင်း အွန်လိုင်းပေါ်က ကိစ္စတွေကို အမြန်ဆုံး ပြန်ပြီး ရှင်းလင်းချက်ထုတ်ပစ်လိုက်။ မင်း ဒီလိုလုပ်ရင် ကောင်းကောင်း အဆုံးသတ်ရမယ် ထင်နေလား။ နောက်ဆုံးမှာ မင်း သေရင်တောင် မြေချစရာ နေရာမရှိဘဲ ဖြစ်သွားရလိမ့်မယ်!"
"စကား မပြောဘူးလား။ မင်း နားထောင်နေမှန်း ငါ သိတယ်။ မင်း ဒီလိုနည်းနဲ့ ငါ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မယ် ထင်နေလား။ အရမ်းကို ရိုးအလွန်းတယ်၊ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ငါ့ရဲ့ အင်အားက မင်းရဲ့ စိတ်ကူးထဲကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး ကြီးမားတယ်။ မင်း အခုအချိန်မှာ နောက်ပြန်ဆုတ်ရင်တော့ အချိန်မနှောင်းသေးဘူးနော်!"
ဆွန်ချီဟန် ဘာစကားမှ ပြန်မပြောပေ။ လင်းဖုန်းက ဖုန်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။
ဒီလျှိုရှုဆိုတဲ့ ကောင်က တကယ်ကို သတ္တိကောင်းလွန်းလှပါလား၊ အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင်မှ ဆွန်ချီဟန်ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ရဲရဲတင်းတင်း ခြိမ်းခြောက်ရဲသေးတယ် ဟုတ်လား!