အခန်း ၄၆။ ကိုကြီးက တကယ်ကို လူအကဲခတ် တော်တာပဲ

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ပိုင်ရင်းရှို့ရဲ့ လိုက်ဖ်လွှင့်ခန်းတစ်ခုလုံး ကွန်မန့်တွေ တရစပ် တက်လာပြီး ပလူပျံသွားခဲ့တော့တယ်။

အငြိမ်းစား အမှိုက်ကောက်သမား : "ဟိုစ့် (Host) ရေ... စကားလုံးတွေက ရင်ထဲကို တည့်တည့်ကြီး မှန်သွားတယ်။ ကျွန်တော် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ စကားမပြောဖြစ်တာ နှစ်အတော်ကြာပြီ၊ အခုထိလည်း တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားပဲ ရှိသေးတာ။ ကျွန်တော့်ဘဝကတော့ ကယ်တင်လို့ မရတော့ဘူးလားဗျာ။"

ဝေါ်ဒီဂါ ဆိုင်တွန်းပေ : "အပေါ်ကကောင် ပြောတဲ့ပြက်လုံးက တကယ် ရယ်ရတယ်။"

အငြိမ်းစား အမှိုက်ကောက်သမား : "ငါ တက္ကသိုလ်တုန်းကလည်း ဒါကို ပြက်လုံးတစ်ခုလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာပေါ့!"

ဝေါ်ဒီဂါ ဆိုင်တွန်းပေ : "ငါ့ကို လာမခြောက်ပါနဲ့ဦး၊ ငါက ဒီနှစ်မှ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေရမှာ။ စိတ်ဓာတ်တွေပါ ပြိုလဲကုန်ပြီ! အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ရည်းစားမရခဲ့တာက ကျောင်းက ရည်းစားမထားရလို့ ပိတ်ပင်ထားလို့လို့ပဲ အမြဲတွေးခဲ့တာ!"

ယန်ချွန်း နီရှီးဂေါ့ : "အပေါ်က ညီလေး... အရမ်း ဝမ်းမနည်းပါနဲ့။ အစ်ကိုကြီး အသက် ၃၀ ရှိပြီ၊ ရည်းစားတစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဘာမှ နောင်တမရဘူး။ အော်... ဒါနဲ့ ညီလေး၊ အစ်ကို မင်းဆီကို သီးသန့်စာ ပို့ထားတယ်နော်။ တကယ်လို့ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ အရမ်းများနေရင် အစ်ကို့ဆီ လာရှာလို့ရတယ်၊ 'လူကြီးလူကောင်း' တစ်ယောက် ဘယ်လိုဖြစ်အောင် လုပ်ရမလဲဆိုတာကိုပါ သင်ပေးလို့ရသေးတယ် ဟီးဟီး။"

နီယားတျောင်း ဝေါ်ထွေးမောက်လဲ့ : "!!! အဲဒါ ဂျေကော (အစ်ကိုဂျေ) မလား။"

ဝမ်စိုက် ရှောက်ခူတောက် : "ဂျေကော... ကျွန်တော့်ဆီသာ လာလိုက်စမ်းပါ၊ ကျွန်တော် ဘာမှမကြောက်ဘူး!"

နီယားတျောင်း ဝေါ်ထွေးမောက်လဲ့ : "မင်းက မကြောက်တဲ့အပြင် မျှော်တောင် မျှော်လင့်နေသလိုပဲနော်..."

…………

ပိုင်ရင်းရှို့တစ်ယောက် သီချင်းအနည်းငယ် သီဆိုပြီးနောက်မှာတော့ သူမရဲ့ လိုက်ဖ်ခန်းထဲက လူဦးရေက သီချင်းမဆိုခင်ကထက်တောင် နည်းသွားတာကို အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရတယ်။ မူလက လူနှစ်ရာကျော် ရှိနေခဲ့သော်လည်း အခုတော့ တစ်ရာကျော်ပဲ ကျန်တော့တာ ဖြစ်တယ်။

"ချစ်ပရိသတ်တို့ရေ... ဘာကြည့်ချင်ကြလဲဟင်။ ကြည့်ချင်တာကို ကွန်မန့်မှာ ရေးပေးကြပါဦး!"

အဆိပ်အတောက် အီးထုပ် : "ခြေထောက်လှလှလေးတွေ ကြည့်ချင်တယ်!!!"

ဝမ်စိုက် ရှောက်ခူတောက် : "ခါးသေးသေးလေး ကြည့်ချင်တယ်!!!"

ရှီထူစီ စန့်ဟွေ ဖားကွမ်း : "ရင်သားကြီးကြီး ကြည့်ချင်တယ်၊ အော်... မေ့လို့၊ ဟိုစ့်မှာမှ မရှိတာပဲ၊ ထားလိုက်ပါတော့။"

ပိုင်ရင်းရှို့ : "???"

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိုင်ဒီ (ID) တစ်ခုက ရုတ်တရက် စကားလှမ်းပြောလိုက်တာမို့ လိုက်ဖ်ခန်းထဲက လူအားလုံးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားသွားခဲ့တော့တယ်။

တျောက်ချန်း တာလောင် (နတ်ဆိုးကြီး တျောက်ချန်း) : "ဟိုစ့်... ကတတ်လား။"

ဝေါ် 36D ရှန်းကျိုးဝေါ် : "ဟိုစ့်ရဲ့ လိုက်ဖ်ခန်းမှာ တကယ်ကြီး လယ်ဗယ် ၄၀ ရှိတဲ့ ဖန် တစ်ယောက် ရှိနေတာလား။ ဒါက အခုလို ခြောက်ကပ်နေတဲ့ ဟိုစ့်ရဲ့ လိုက်ဖ်ခန်းနဲ့ လုံးဝ မလိုက်ဖက်ဘူး!"

ချာတျန်း ကျန့်ချန် ရွှေကော : "Streamer အသေးလေးတွေမှာလည်း ပိုက်ဆံအလွန်သုံးနိုင်တဲ့ သူဌေးကြီး ပံ့ပိုးသူ ရှိတတ်တာပဲလေ။ လယ်ဗယ် ၄၀ ဆိုရင် အနည်းဆုံး ယွမ် တစ်သိန်းနီးပါးလောက်တော့ အသုံးပြုထားရမှာ မလား။"

အဆိပ်အတောက် အီးထုပ် : "ငါ မှတ်မိတယ်၊ ငါ ဒီသူဌေးကြီးကို မှတ်မိတယ်! ဟိုနေ့က ဟိုစ့်တစ်ယောက် ကားဂိုဒေါင်ထဲမှာ ကမ္ဘာ့အကန့်အသတ်နဲ့ထုတ်တဲ့ ပါဂါနီ စူပါကားကြီးနဲ့ တိုးတာလေ၊ အဲဒါ ဒီသူဌေးကြီးရဲ့ ကားပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက ဟိုစ့်က ဒီသူဌေးကြီးကြောင့် လန့်သွားပြီး ဖုန်းတောင် ပြုတ်ကျသွားခဲ့သေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူဌေးကြီးက ဟိုစ့်ကို ကာနီဗယ် လက်ဆောင် ၃၃ ခုတောင် အေးဆေး ပစ်ပေးသွားခဲ့တာ!"

ချာတျန်း ကျန့်ချန် ရွှေကော : "ကမ္ဘာ့အကန့်အသတ်နဲ့ထုတ်တဲ့ ပါဂါနီ ဟုတ်လား။ ပြီးတော့ လက်ဆောင်ကို ယွမ်တစ်သိန်းဖိုးတောင် အပျော်ပစ်ပေးသွားတယ် ဟုတ်လား။ ငါကော ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး သူဌေးကြီးနဲ့ မဆုံရတာပါလိမ့်။"

အဆိပ်အတောက် အီးထုပ် : "သူဌေးကြီးက ချမ်းသာတာ မှန်ပေမဲ့ ဟိုစ့်ကလည်း မဆိုးပါဘူးကွာ၊ ဘာပဲပြောပြော သူမက လေဆိပ် တစ်ခုကို အမြဲတမ်း သယ်ဆောင်ထားတဲ့သူပဲဥစ္စာ!"

ပိုင်ရင်းရှို့ : "???"

ပိုင်ရင်းရှို့ မိမိကိုယ်ကိုယ် အောက်ငုံ့ကြည့်လိုက်မိတယ်... တကယ်တော့ တော်တော်လေး ကြီးပါတယ်၊ နည်းနည်းလေးပဲ သေးတာပါ!

လောကမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က အောက်ကို ငုံ့ကြည့်တဲ့အခါ မိမိရဲ့ ခြေချောင်းလေးတွေကို မမြင်ရတော့ဘူးဆိုရင် အဲဒီမိန်းကလေးက တကယ့်ကို အလှနတ်သမီးပဲလို့ ပြောလေ့ရှိကြတယ်။ ပိုင်ရင်းရှို့ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့... အင်း၊ သူမရဲ့ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားမယ့်အရာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘဲ ခြေချောင်းလေးတွေကို အတိုင်းသား မြင်နေရတာ ဖြစ်တယ်။

"ရင်သားကြီးတာ ဘာကောင်းလို့လဲ။ ငါလည်း ဒါမရှိဘဲနဲ့ အခုထိ အသက်ရှင်နေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား" ပိုင်ရင်းရှို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် လင်းဖုန်းရဲ့ ဒူယင်းအကောင့်ကို ဖော်လိုလုပ်လိုက်တယ်။

"နတ်ဆိုးကြီး တျောက်ချန်းက ငါ့ကို ကတတ်လားလို့ မေးတယ်နော်။ ငါက ကကွက်တွေကို သေသေချာချာ မသင်ဖူးပေမဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ အကမျိုးတော့ ကပြလို့ရပါတယ်။ ကိုကြီး... ဘာကြည့်ချင်လို့လဲဟင်"

တျောက်ချန်း တာလောင် : "နှစ်ရာအက ကပြပေးပါလား၊ ရမလား။"

ပိုင်ရင်းရှို့ : "???"

ဒီခေတ်က ပရိသတ်တွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ မသိဘူး။ သူတို့ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို လုံးဝ လိုက်မမှီတော့ဘူး!

ရှီထူစီ စန့်ဟွေ ဖားကွမ်း : "ဟားဟားဟား... ရယ်လိုက်ရတာ ရင်ဘတ်တောင် အောင့်တယ်၊ နှစ်ရာအကတဲ့!"

အဆိပ်အတောက် အီးထုပ် : "ကိုကြီးက စကားပြောလာပြီပဲ၊ ဟိုစ့်က ဘာလို့ အမြန်မကသေးတာလဲ။"

ပိုင်ရင်းရှို့ မိမိရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်လိုက်ရင်း - "နတ်ဆိုးကြီး တျောက်ချန်း... 'နှစ်ရာအက' ဆိုတာက ဘယ်လိုအကမျိုးလဲဟင်။ ငါ အဲဒါကို မကတတ်ဘူး"

တျောက်ချန်း တာလောင် : "ဒီအကက အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်။ ဟိုစ့်... အခု ငါပြောတဲ့အတိုင်း လိုက်လုပ်ကြည့်နော် - ဘယ်ဘက်လက်ကို ခြောက်ပုံစံလုပ်၊ ညာဘက်လက်ကို ခုနစ်ပုံစံလုပ်၊ ပုခုံးတစ်ဖက်ကို မြှင့်ထားပြီး တစ်ဖက်ကို နှိမ့်ထား၊ ပြီးရင် ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို လှည့်ပြီး ညာဘက်ခြေထောက်ကို မြေပြင်ပေါ် ဆွဲဆွဲပြီး လျှောက်။ ဒါကို 'နှစ်ရာအက' လို့ ခေါ်တာပဲ!"

ပိုင်ရင်းရှို့ရဲ့ ဉာဏ်က နည်းနည်းလေး နှေးနေတာကြောင့် လင်းဖုန်း ဖော်ပြတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို တကယ့်ကြီး လိုက်လုပ်ကြည့်မိလိုက်တယ်။ ပြီးမှ ရုတ်တရက် သူမရဲ့ ပုံစံက ရွာက လူအူကြောင်ကြောင်နဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူနေမှန်း သတိပြုမိသွားတော့တယ်။

တျောက်ချန်း တာလောင် : "ကွက်တိပဲ! အဲဒီပုံစံအတိုင်းပဲ။ ဟိုစ့်... နင့်ဘာသာနင် မှန်ထဲ ပြန်ကြည့်လိုက်ဦး၊ အခု နင့်ပုံစံက 'နှစ်ရာ့ငါးဆယ် (လူအူကြောင်ကြောင်)' နဲ့ တူမနေဘူးလား။ အဲလိုတူရင် နင် ကတာ မှန်သွားပြီ!"

အဆိပ်အတောက် အီးထုပ် : "ဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟား"

ချာတျန်း ကျန့်ချန် ရွှေကော : "ဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟား"

ဝေါ် 36D ရှန်းကျိုးဝေါ် : "ဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟား"

…………

ကွန်မန့်ကဏ္ဍတစ်ခုလုံး ရယ်မောသံတွေနဲ့ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားခဲ့တော့တယ်!

ပိုင်ရင်းရှို့ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒေါသလည်း တော်တော်လေး ထွက်သွားရပြီး - "နင် ငါ့ကို လာနောက်နေတာလား။ နင့်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး! နင် နောက်ထပ် ကွန်မန့်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပို့ပို့ ငါ လုံးဝ ပြန်ဖြေမှာ မဟုတ်ဘူး!"

တျောက်ချန်း တာလောင် : "ဟိုစ့်... နောက်တစ်ခေါက်လောက် ပြန်လုပ်ပြပါဦး၊ ငါ ကာနီဗယ် လက်ဆောင် တစ်ခု ပစ်ပေးမယ်!"

ပိုင်ရင်းရှို့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး - "အိပ်မက်မက်နေလိုက်! ငါ ဆင်းရဲလို့ပဲ သေသေ၊ ဒီနေရာမှာပဲ သေသေ၊ အဆောက်အအုံပေါ်ကပဲ ခုန်ချခုန်ချ၊ အဲဒီလှုပ်ရှားမှုကို နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ပြန်လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး! နင် ကာနီဗယ် လက်ဆောင် ပစ်ပေးရင်တောင် မလုပ်ဘူး! ငါပြောရင် ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ!"

လိုက်ဖ်ကို ကြည့်နေတဲ့ လင်းဖုန်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်က ကွေးညွတ်သွားခဲ့တယ်။

'မုန့်တစ်ပွဲအတွက်နဲ့ မူလရပ်တည်ချက်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တဲ့ ဝမ်ကျင်းကျီလို လူမျိုးတွေတောင် ရှိသေးတာပဲ! မင်းရဲ့ စကားလုံးတွေကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့အတွက် ကာနီဗယ် လက်ဆောင် ဘယ်နှခုလောက် လိုမလဲဆိုတာ ငါ သိချင်မိသားပဲ။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ... ဒီနေ့ ဆိုင်းအင် လုပ်လို့ ရရှိထားတဲ့ ဆုလာဘ်က ဒူယင်းဒင်္ဂါး သန်းတစ်ရာ ဖြစ်နေတာလေ။ အရင်က ဒါတွေကို ဘယ်မှာ သုံးရမလဲ မသိဖြစ်နေတာ၊ အခုတော့ သုံးရမယ့်နေရာ ပေါ်လာပြီပေါ့!'

ထို့နောက် လင်းဖုန်းက ပိုက်ဆံတွေ သယ်ဆောင်လာတဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ပိုင်ရင်းရှို့ရဲ့ လိုက်ဖ်ခန်းကို စတင် သိမ်းပိုက်စိုးမိုးလိုက်တော့တယ်!

[နတ်ဆိုးကြီး တျောက်ချန်း က ကာနီဗယ် လက်ဆောင် ၁ ခု ပေးပို့လိုက်ပါသည်]

…………

[နတ်ဆိုးကြီး တျောက်ချန်း က ကာနီဗယ် လက်ဆောင် ၁၀ ခု ပေးပို့လိုက်ပါသည်]

…………

…………

[နတ်ဆိုးကြီး တျောက်ချန်း က ကာနီဗယ် လက်ဆောင် ၁၀၀ ခု ပေးပို့လိုက်ပါသည်]

သူက အပျော်သဘောနဲ့တင် လက်ဆောင် အခုတစ်ရာကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ပဲ ပစ်ပေးလိုက်တာ ဖြစ်တယ်။

တျောက်ချန်း တာလောင် : "ဒါဆိုရင်ကော... နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ကပြဖို့ လုံလောက်ပြီလား"

ပိုင်ရင်းရှို့တစ်ယောက် နေရာမှာတင် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရပြီး မျက်စိကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် မှားမကြည့်မိကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် လိုက်ဖ်ရဲ့ နောက်ကွယ်က ဝင်ငွေစာရင်းကို လှမ်းစစ်ဆေးလိုက်တယ်။

သူမ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိတယ်!

ဒါက တကယ်ကြီး ကာနီဗယ် လက်ဆောင် အခုတစ်ရာပါလား! ယွမ် သုံးသိန်း တန်ဖိုးရှိတဲ့ ငွေတွေကို ဒီအတိုင်း အွန်လိုင်းလက်ဆောင်အဖြစ် အပျော်ပစ်ပေးလိုက်တာ ဟုတ်လား။

ကွန်မန့်တွေကလည်း ခဏချင်းအတွင်းမှာတင် ဖြစ်သွားခဲ့တော့တယ်။

အဆိပ်အတောက် အီးထုပ် : "အမလေး ဘုရားရေ... ဒါက တို့တွေ ရင်းနှီးနေကျ ပုံစံကြီးပဲဥစ္စာ၊ တကယ့်ကို ရက်ရောလှတဲ့ သူဌေးကြီးပါလား!"

ပါကျိ ဒါခွမ်းဖုန်း : "ငါ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြိုလဲကုန်ပြီ! ငါက တစ်လမှ ယွမ် ငါးထောင်ပဲ ရတာ၊ တစ်နှစ်မှ ခြောက်သောင်း။ ငါ မစားမသောက်ဘဲ ငါးနှစ်လုံးလုံး စုဆောင်းမှ ရမယ့် ပိုက်ဆံတွေကို အခြားလူကတော့ လက်ဆောင်အဖြစ် အေးဆေး ပစ်သုံးသွားတယ် ဟုတ်လား။"

ကွန်ရက်အချစ် အလိမ်ခံရသူ ငါးမူး : "စောစောတင် ဟိုစ့်က လက်ဆောင်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပေးပေး နောက်တစ်ခါ မလုပ်တော့ဘူးလို့ ကြုံးဝါးသွားတာလေ။ နင်တို့ ခန့်မှန်းကြည့်စမ်း... ဟိုစ့် အခု ဘာဆက်လုပ်မလဲလို့"

ကွန်ရက်အချစ် လိမ်စားသူ ငါးမူး : "အပေါ်ကကောင်... မင်းရဲ့ အိုင်ဒီကို ကြည့်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ငါ လိမ်လိုက်ရတဲ့ လူအူကြောင်ကြောင်လေးတစ်ယောက်ကို သတိရသွားတယ်။ ငါ သူနဲ့ သုံးလလောက် စကားပြောပြီးမှ ငါးမူး ပဲ လိမ်လို့ ရခဲ့တာ။"

ကွန်ရက်အချစ် အလိမ်ခံရသူ ငါးမူး : "ဟင်? မင်းက ငါ့ကို လိမ်သွားတဲ့ကောင်လား။ ငါ့ရဲ့ သုံးလတာ အချိန်ကောင်းလေးတွေ! မင်းက တကယ်ကြီး ငါ့ပိုက်ဆံကို လိမ်ရက်တယ်ပေါ့၊ အဲဒီငါးမူးနဲ့ဆို ငါ အစပ်ချောင်း တစ်ထုပ် ဝယ်စားလို့ ရတာကို!"

ကွန်ရက်အချစ် လိမ်စားသူ ငါးမူး : "ကိုကြီးရေ... ခေတ်တွေ ပြောင်းသွားပါပြီ၊ အခု အစပ်ချောင်းက နှစ်ယွမ် ပေးရတော့တာပါ!"

…………

ပိုင်ရင်းရှို့ ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းနေရာကနေ သတိဝင်လာပြီးနောက် လင်းဖုန်းရဲ့ ကွန်မန့်ကို ကြည့်ကာ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အရင်က တစ်ခါမှ မပြဖူးတဲ့ အလွန်လှပပြီး ချိုသာလှတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်တော့တယ်။

"ကိုကြီးက တကယ်ကို လူအကဲခတ် တော်တာပဲ။ ဒါဆိုရင်လည်း... ညီမလေး နောက်ထပ် တစ်ခေါက် ကပြပါ့မယ်ရှင်!"