အခန်း ၄၄။ နင် စိတ်မရှိဘူးမလား

သုံးယောက်သား မြိန်ရေရှက်ရေ စားသောက်ကြရင်း အချိန်တွေက တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်လာခဲ့ရာ ညနေ ရှစ်နာရီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။ အသားကင်ဆိုင်ထဲက အခြားဖောက်သည်တွေလည်း အသီးသီး ပြန်ကုန်ကြပြီမို့ ဆိုင်ထဲမှာ လင်းဖုန်းတို့အုပ်စုနဲ့ လူအနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။

အပြင်ဘက်မှာတော့ မှောင်ရီပျိုးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။ လင်းဖုန်းက ဘီယာ ငါးပုလင်း၊ ခြောက်ပုလင်းလောက် သောက်ထားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သောက်နိုင်စွမ်းရည်အတွက်တော့ ဒါက သမုဒ္ဒရာထဲ အပ်တစ်စင်း လှမ်းပစ်လိုက်သလိုပဲ ဘာမှမထူးခြားလှဘူး။ မမချိုးကလည်း ဘီယာ သုံးပုလင်းလောက် သောက်ထားတာမို့ သူမရဲ့ မျက်နှာလေးက အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြန်းပြီး နီမြန်းနေကာ အရက်ရှိန်ကြောင့် ပိုပြီးတော့တောင် ပွင့်လင်းလွတ်လပ်လာခဲ့တယ်။

အရက်သောက်ပြီး အပူတက်လာတာကြောင့် မမချိုးက အပြင်ကုတ်အင်္ကျီကို တန်းချွတ်လိုက်ရာ အတွင်းက အားကစားအင်္ကျီ အပါးလေးပဲ ကျန်တော့တယ်။ အဲဒီအင်္ကျီက တော်တော်လေး အကျယ်ကြီးဖြစ်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်ဆိုပေမဲ့ သူမရဲ့ အမိုက်စား ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကိုတော့ အထာကျကျ ပေါ်လွင်စေတာမို့ တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှု အပြည့် ရှိနေတာပေါ့။

ထူးခြားတာက မမချိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက လျူရှင်းနဲ့ နည်းနည်းကွဲပြားတယ်။ လျူရှင်းကကျတော့ အန်နီမေးရှင်း ထဲက ဇာတ်ကောင်တွေလို ခါးက သေးသိမ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ပိန်ပိန်ပါးပါးလေး ဖြစ်ပေမဲ့ ရင်သားကတော့ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အဆမတန် ကြီးမားထည်ဝါတာ ဖြစ်တယ်။ လျူရှင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မျိုးက မိန်းမတစ်သိန်းမှာ တစ်ယောက်လောက်ပဲ ရှိနိုင်တဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် အလှတရားမျိုးပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ချန်ရန်ချိုးကတော့ အဲလိုမဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့ ရင်သားကလည်း လျူရှင်းပြီးရင် ဒုတိယလိုက်မတတ် ကြီးမားတာမှန်ပေမဲ့ သူမဆီမှာကျတော့ ရင့်ကျက်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုးနဲ့ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အလှတရားမျိုး ရှိနေတာ ဖြစ်တယ်။ အထူးသဖြင့် အချစ်ရေးအတွေ့အကြုံ မရှိသေးတဲ့ လူငယ်လေးတွေသာ ဒီလိုအမျိုးသမီးမျိုးနဲ့ တွေ့ရင်တော့ ဘယ်လိုမှ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိကြမှာ မဟုတ်ဘူး။

စုယွီရှုကတော့ အနည်းဆုံးပဲ သောက်ထားပြီး ဘီယာတစ်ပုလင်းရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ပဲ ကုန်တယ်။ သူမက အရင်ကလည်း အရက် သိပ်မသောက်ဖူးတဲ့အပြင် အသောက်လည်း မများတာမို့ ထပ်ပြီး မသောက်တော့ဘူး။

"အခု ရှစ်နာရီတောင် ရှိနေပြီ၊ အပြင်မှာလည်း မှောင်နေပြီဆိုတော့ မမချိုး... တို့တွေ ပြန်ကြတော့မယ်နော်"

"အေးပါ... ပြန်ကြမယ့် အချိန်ရောက်ပြီပဲ။ နင်တို့နှစ်ယောက်က လျှပ်စစ်ဆိုင်ကယ်နဲ့ လာကြတာမလား။ အခုက မှောင်လည်းမှောင်နေပြီ၊ ပြီးတော့ နှစ်ယောက်စလုံးက အရက်လည်း နည်းနည်းစီ သောက်ထားကြသေးတယ်ဆိုတော့ ဆိုင်ကယ်မစီးနဲ့တော့။ တက္ကစီပဲ ငှားပြီး ပြန်ကြတော့နော်။"

"မမချိုး... ကျွန်တော်လည်း အဲလိုပဲ တွေးထားတာ။ ဒါကြောင့် ဆိုင်ကယ်သော့ကို မမချိုးဆီ အရင်အပ်ခဲ့မယ်နော်၊ ပန်းရောင်ဆိုင်ကယ်လေးကို ဒီမှာပဲ ယာယီ ထားခဲ့ပါရစေဦး"

"အေး... ဒီမှာပဲ အေးဆေး ထားခဲ့လိုက်။ နင်တို့ အားတဲ့အချိန်ကျမှ ငါ့ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး လာယူလိုက်တော့"

မမချိုးကို နှုတ်ဆက်ပြီးတဲ့နောက် လင်းဖုန်းနဲ့ စုယွီရှုတို့သည် အသားကင်ဆိုင်ထဲကနေ လှမ်းထွက်ခဲ့ကြတယ်။

ချီကျိုးမြို့ရဲ့ ဧပြီလ ရာသီဥတုက နေ့နဲ့ည အပူချိန် ကွာဟချက်က ၂၀ ဒီဂရီဆဲလ်စီးယပ်စ် (20°C) အထိ ရှိတတ်တာမို့ တစ်ရက်တည်းတင် ရာသီဥတု လေးခုစလုံးကို ခံစားရသလိုပဲ။ နေ့လယ်ပိုင်းဆိုရင် နွေရာသီလို ပူပြင်းပြီး ညဘက်ကျရင်တော့ ဆောင်းရာသီလို အေးစိမ့်လှတယ်။

လင်းဖုန်းနဲ့ စုယွီရှုတို့ ဆိုင်ထဲက ထွက်လာတာနဲ့ အေးစိမ့်တဲ့ ညလေပြေက ဗြန်းကနဲ တိုက်ခတ်လာတာမို့ စုယွီရှုတစ်ယောက် ချမ်းတုန်သွားရှာတယ်။ စောစောက အရက်သောက်ထားလို့ အနည်းငယ် မူးနောက်နောက် ဖြစ်နေတဲ့ စိတ်အာရုံကလည်း ဒီအအေးဒဏ်ကြောင့် ချက်ချင်းပဲ ကြည်လင်သွားခဲ့ရတယ်။

"ဒါဆို နင့်ရဲ့ တိုက်ခန်းအသစ်ဆီပဲ တန်းသွားကြတာပေါ့။ နင့်ရဲ့ အိမ်အသစ်လေးက ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာကိုလည်း တစ်ခါတည်း သွားကြည့်ရတာပေါ့"

စုယွီရှုလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

.........

လင်းဖုန်းနဲ့ စုယွီရှုတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချန်ရန်ချိုးက ဆိုင်တံခါးကို ပိတ်လိုက်တယ်။ စားပွဲတွေကို သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းပြီးတဲ့နောက် သူမက ချန်ယီဟဲကို ပြောလိုက်တယ် - "မနက်ဖြန် တို့ဆိုင် ပိတ်ထားမယ်နော်။ ခေတ္တခဏ အနားယူကြတာပေါ့။ ဟိုလူယုတ်မာက လူခေါ်ပြီး ပြဿနာလာရှာရင် တော်တော်လေး စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းလိမ့်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ချန်ယီဟဲက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်တယ်။

.........

လင်းဖုန်းနဲ့ စုယွီရှုတို့သည် တက္ကစီငှားပြီး အန်းချောင်တိုက်ခန်းဝန်းဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြကာ မကြာခင်မှာပဲ အခန်းအမှတ် ၁၃၀၂ သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတယ်။ ဒီအခန်းနံပါတ်က ၁၃ ထပ်မြောက်ကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘဲ အဆောက်အအုံ ၁ ရဲ့ ၆ ထပ်မြောက်မှာ ရှိတဲ့ အခန်းကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်တယ်။

စုယွီရှုက သော့ကို ထုတ်ပြီး တိုက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ အထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်တာနဲ့ အခန်းရဲ့ သပ်ရပ်သန့်ရှင်းမှုနဲ့ ဇိမ်ခံဆန်လှတဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေကြောင့် သူမတစ်ယောက် အံ့ဩမှင်သက်သွားရတော့တယ်။

ဧည့်ခန်းရဲ့ ကြမ်းပြင်ကို သစ်သားပါကေးတွေ ခင်းထားပြီး နံရံမှာ ၅၀ လက်မရှိတဲ့ တီဗီအကြည်ကြီးကို တပ်ဆင်ထားတယ်။ ခရမ်ရောင် ဆိုဖာအိအိကြီးက ထိုင်လို့ တော်တော်လေး သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပြီး သန့်စင်ခန်းကလည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေကာ မီးဖိုချောင်မှာလည်း ခေတ်မီဆန်းပြားတဲ့ အိမ်သုံးလျှပ်စစ်ပစ္စည်းမျိုးစုံ စုံစုံလင်လင် ရှိနေတာ ဖြစ်တယ်။

အခန်းတိုင်းမှာ အကောင်းစား အိပ်ရာခင်းပစ္စည်းတွေ၊ အဆင့်မြင့် ပရိဘောဂတွေနဲ့ အသုံးအဆောင်တွေ ပြည့်စုံစွာ ပါဝင်ပြီး အရောင်အသွေး စုံလင်လှပကာ ခန့်ညားထည်ဝါလှတယ်။ လိုင်းပုံစံတွေကလည်း သဘာဝကျကျ ကျော့ရှင်းနေတာမို့ တကယ့်ကို ဇိမ်ခံဆန်ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိလှကာ မြင့်မြတ်တဲ့ လူနေမှုအဆင့်အတန်းကို အပြည့်အဝ ပေးစွမ်းနိုင်တယ်။

ဒီတိုက်ခန်းက အိပ်ခန်း နှစ်ခန်း၊ ဧည့်ခန်း တစ်ခန်း၊ သန့်စင်ခန်း တစ်ခန်းနဲ့ သီးသန့် ဝရန်တာ အကျယ်ကြီးတစ်ခု ပါဝင်တာ ဖြစ်တယ်။

"ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး အဆင်ပြေသားပဲ"

စုယွီရှုလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး - "ဟုတ်တယ်... တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။ ငါကတော့ အစက ပရိဘောဂတွေကို ကိုယ်တိုင် ဝယ်ရဦးမယ် ထင်နေတာ"

နှစ်ယောက်သား တိုက်ခန်းတစ်ခုလုံးကို ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာတော့ ဧည့်ခန်းက ဆိုဖာပေါ်မှာ တူတူ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြတယ်။

ခဏလောက် ကြာတော့ စုယွီရှုက လင်းဖုန်းကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက အနည်းငယ် ထူးဆန်းလာပြီး - "ဟို... လင်းဖုန်း၊ ငါ ရေချိုးပြီးတော့ အိပ်တော့မယ်လေ..."

"ရတာပေါ့... အဲဒါဆို ငါ ရေချိုးကန်ထဲ ရေနွေး ကြိုဖြည့်ပေးမယ်နော်။ ခဏနေရင် တို့တွေ တူတူ စိမ်ကြတာပေါ့"

စုယွီရှု : "???"

"နင်က ဒီနေ့ည ဒီမှာ အိပ်မလို့လား"

လင်းဖုန်း လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်ရင်း - "ငါက နင့်အပေါ် အခွင့်အရေးယူမယ့် လူမျိုး မဟုတ်ပါဘူးဟာ။ ငါက နည်းနည်း ပင်ပန်းနေလို့ပါ၊ ပြီးတော့ နင့်ဆီမှာလည်း အခန်းလွတ်တစ်ခန်း ရှိနေတာပဲဥစ္စာ။ နင် စိတ်မရှိဘူးမလားဟင်"

"ငါ စိတ်ရှိတယ်!"

"အေး... စိတ်မရှိဘူးဆိုရင်လည်း ပြီးတာပဲ" လင်းဖုန်းရဲ့ နားကတော့ သူ ကြားချင်တဲ့ စကားလုံးကိုပဲ ရွေးပြီး ကြားတတ်တာ ဖြစ်တယ်။

စုယွီရှု နှုတ်ခမ်းလေးစူပြီး ဟွန့်ခနဲ နှာမှုတ်လိုက်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ အလျှော့ပေးလိုက်ရရှာတယ်။

"နင် ဒီမှာ နေလို့တော့ ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့... နင် လိမ္မာရမယ်နော်။ မဟုတ်ရင်... မဟုတ်ရင် ငါ ရဲတိုင်ပစ်မှာ!"

"စိတ်ချပါ... ငါက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ နင် သိသားပဲဥစ္စာ"

စုယွီရှုက စဉ်းစားဟန်နဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး - "နင်က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ ဟုတ်လား။ အင်း... ငါ ကောင်းကောင်း သိသွားပြီ။ ငါ အခုပဲ ရဲကို ဖုန်းဆက်လိုက်တော့မယ်!"

လင်းဖုန်း : "..."

လင်းဖုန်းရဲ့ စည်းရုံးလှုံ့ဆော်မှု (အရေထူမှု) တွေကြောင့် နောက်ဆုံးမှာတော့ စုယွီရှုလည်း သူ ရေချိုးပြီး ဘေးနားက အခန်းလွတ်မှာ တစ်ည တည်းခိုဖို့အတွက် သဘောတူလိုက်ရတော့တယ်။

ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းချက်တစ်ခုကတော့ လင်းဖုန်းက အရင်ဆုံး ရေချိုးရမှာဖြစ်ပြီး စုယွီရှုရဲ့ အခန်းထဲကို လုံးဝ ပေးမဝင်တာပဲ ဖြစ်တယ်။

လင်းဖုန်းကလည်း ချက်ချင်းပဲ အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ ဒီစည်းကမ်းချက်ကို လိုက်နာမလား၊ မလိုက်နာဘူးလားဆိုတာကတော့ ကံတရားပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မည်။

လင်းဖုန်း သူ့ရဲ့ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ ကိုးနာရီကျော်နေပြီ ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် လင်းဖုန်းက သူ့ရဲ့ အပြင်ကုတ်အင်္ကျီနဲ့ အတွင်းက ဟူဒီအင်္ကျီအပါးကို ချွတ်လိုက်ရာ တကယ့်ကို ပန်းပုရုပ်ထုတစ်ခုလိုမျိုး အချိုးအစား ပြည့်စုံလှပပြီး အကွက်စိပ် ထင်ရှားနေတဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားတွေနဲ့ သန်မာထွားကျိုင်းတဲ့ ရင်အုပ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်။

စုယွီရှုတစ်ယောက် မနေနိုင်ဘဲ အကြည့်အချို့ ကျရောက်သွားမိပြီး လင်းဖုန်းရဲ့ လက်က ခါးပတ်ဆီကို လှမ်းနှိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့ အချိန်ကျမှပဲ လန့်ဖျာ့ပြီး သတိဝင်လာကာ - "လင်း... လင်းဖုန်း၊ နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ"

လင်းဖုန်းက ရိုးသားတဲ့ အမူအရာနဲ့ - "အဝတ်အစားချွတ်ပြီး ရေချိုးမလို့လေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"နင်... နင် အထဲထဲဝင်ပြီးမှ ချွတ်လေ။ ငါ... ငါက ဒီမှာ ရှိနေသေးတာကို"

"ဪ... ရပါတယ်ဟာ။ နင် ကြည့်ချင်ရင်လည်း စိတ်ကြိုက်ကြည့်၊ ငါကတော့ လုံးဝ စိတ်မရှိဘူး"

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ လင်းဖုန်းက ခါးပတ်ကို ဖြုတ်ပြီး ဘောင်းဘီကို အောက်ကို ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်တော့တယ်။

စုယွီရှုတစ်ယောက် မျက်နှာလေးတစ်ခုလုံး ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီမြန်းသွားပြီး အတွင်းခန်းထဲကို အပြေးအလွှား ဝင်သွားရင်း - "လင်းဖုန်း... နင်ကတော့ တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့လူပဲ!"

ဘောင်းဘီကို ချွတ်ပြီးနောက် လင်းဖုန်းက အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး - "ငါးပေ ဟုတ်လား။ ယွီရှုရေ... နင် မှားသွားပြီ။ ငါက တကယ့်ကို ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ ခုနစ်ပေအရွယ် ယောက်ျားကောင်း၊ တစ်မီတာ ရှစ်ဆယ့်ငါး စင်တီမီတာ အပြည့်ရှိပြီး အချိုးအစားကလည်း တကယ့်ကို ဖြောင့်စင်းနေတာဗျ။ ဟီးဟီး"

စုယွီရှုရဲ့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေတဲ့ အမူအရာကို မြင်မှ လင်းဖုန်းလည်း စကား ဆက်မပြောတော့ဘဲ အဝတ်အစားတွေအားလုံး ချွတ်ပြီး သန့်စင်ခန်းထဲ ဝင်ကာ ရေချိုးလိုက်တော့တယ်။

ဒီတိုက်ခန်းရဲ့ သန့်စင်ခန်းက ရေစိုဧရိယာနဲ့ ခြောက်သွေ့ဧရိယာကို သီးသန့်ခွဲထားတဲ့ ပုံစံမျိုးဖြစ်ပြီး အိမ်သာနဲ့ ရေချိုးခန်းကို အကာအရံတစ်ခုနဲ့ ခြားထားတာမို့ လင်းဖုန်း စိတ်ထဲကနေ သဘောကျလိုက်မိတယ်။

လင်းဖုန်း အရင်က နေခဲ့ဖူးတဲ့ အိမ်ဟောင်းဝန်းထဲမှာတော့ ရေချိုးခန်းက အိမ်သာခွက်ရဲ့ ဘေးနားမှာတင် ကပ်နေတာ ဖြစ်တယ်။ ရေချိုးတဲ့ အခါတိုင်း အိမ်သာအဖုံးကို ပိတ်ဖို့ မေ့သွားခဲ့ရင် ခဏနေရင် အိမ်သာခွက်တစ်ခုလုံး ရေတွေ ရွှဲရွှဲစိုကုန်တတ်ပြီး မသိဘဲ သွားထိုင်မိရင်တော့ ဒုက္ခလှလှ ဆုံရတာပေါ့။

ရှူးးးး!

ဒါကမှ တကယ့်ကို သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှတာ ဖြစ်တယ်။

ရေချိုးသံတွေက သန့်စင်ခန်းထဲမှာ ပျံ့လွင့်လို့နေတယ်။ စုယွီရှုလည်း အခန်းထဲကနေ ခြေသံဖွဖွလေးနဲ့ ခိုးထွက်လာခဲ့တယ်။ လင်းဖုန်းတစ်ယောက် တကယ်ကြီး ရေချိုးနေပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးတဲ့နောက်မှပဲ သူမ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်တော့တယ်။

စုယွီရှုက ဆိုဖာအနားဆီ သွားပြီး လင်းဖုန်း ဖြစ်သလို ပစ်ထားခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို သေသေချာချာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်ပေးရှာတယ်။

အဝတ်အစားတွေကို ခေါက်နေရင်းနဲ့ စုယွီရှုရဲ့ စိတ်ထဲမှာ လင်းဖုန်း စောစောက ပြသခဲ့တဲ့ သန်မာထွားကျိုင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ရုတ်တရက် ပြန်လည် မြင်ယောင်လာမိတယ် - 'သူ့ကို ကြည့်ရတာ... တော်တော်လေးတော့ ချောမောခန့်ညားသားပဲ...'

မိမိရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အခုလိုမျိုး အတွေးမျိုး ပေါ်ထွက်လာမှန်း သတိပြုမိလိုက်တာနဲ့ စုယွီရှုတစ်ယောက် လန့်ဖျာ့ပြီး သတိဝင်လာခဲ့ရတယ်!

ဘာလို့လဲဆိုတော့ စုယွီရှုက အမြဲတမ်း ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေးကြားက အချစ်ရေး ကိစ္စရပ်တွေအပေါ် လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘဲ အေးစိမ့်နေခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်တာမို့ အခုလို အတွေးမျိုး တွေးမိတာက သူမအတွက်တော့ မယုံနိုင်စရာပဲ ဖြစ်လို့ပင်!

"မဖြစ်ဘူး... စုယွီရှု၊ နင် ဒီလိုမျိုး အရာတွေကို လျှောက်တွေးလို့ မဖြစ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီလို စကားမျိုးတွေကို အပြင်မှာ အော်ပြောမိရင် ဘယ်လောက်တောင် ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်မလဲ!"

စုယွီရှု ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး အဲဒီအတွေးတွေကို စိတ်ထဲကနေ အတင်းမောင်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ စိတ်ပညာ သဘာဝအရ ဇွတ်မှိတ်ပြီး ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်လေလေ အဲဒီအတွေးတွေက ပိုပြီးတော့တောင် ထင်ရှားပေါ်လွင်လာလေလေ ဖြစ်လာ‌လေသည်။