အခန်း ၄၃။ သူ့ကို အဝေးကြီး လွှင့်ပစ်လိုက်စမ်း

လျှိုရှုတစ်ယောက် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ပြီးတဲ့နောက် စုယွီရှုနဲ့ ချန်ရန်ချိုးတို့ဆီက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရရှိတဲ့အပြင် သူ သဘောကျနေတဲ့ မိန်းမလှလေးနှစ်ယောက်စလုံးက လင်းဖုန်းရဲ့ ဘက်ကနေ ပြတ်ပြတ်သားသား ရပ်တည်နေကြတာမို့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရတယ်。

'ဒီမိန်းကလေးတွေက လောကကြီးအကြောင်း သိပ်မသိသေးလို့ နေမှာပါ။ ချန်ဟယ်စတိုးဆိုင်ကြီးတွေက တို့မိသားစုပိုင်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း သူတို့ မသိကြဘူး၊ ပြီးတော့ ဝက်သားနံရိုးကင်က ဘယ်လောက်တောင် ဈေးကြီးလဲဆိုတာကိုလည်း နားမလည်ကြသေးဘူးပဲ!' လျှိုရှုက စိတ်ထဲကနေ ဒီလိုပဲ တွေးလိုက်မိတာပေါ့။

ဒါကြောင့် လျှိုရှုက သူ့ရဲ့ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက ကျန်ရှိနေတဲ့ ပိုက်ဆံအထပ်လိုက်ကို ထပ်မံဆွဲထုတ်လိုက်တယ်၊ အဲဒီထဲမှာ ယွမ် နှစ်သောင်းနီးပါးလောက် ရှိတာဖြစ်တယ်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်မေးပါရစေဦး။ အလှလေးနှစ်ယောက်စလုံး အလုပ်ရှုပ်နေကြလိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဝက်စာ မုန့်ဖိုးလေးပဲရှိတဲ့ ဒီပိုက်ဆံတွေကို အသုံးပြုပြီး မင်းတို့ရဲ့ တစ်ရက်စာ အချိန်တွေကို ဝယ်ယူမယ်ဆိုရင်ကော... ကျွန်တော်နဲ့ တူတူ ညစာလိုက်စားဖို့ သဘောတူနိုင်မလားခင်ဗျာ"

လျှိုရှုရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် စုယွီရှုနဲ့ ချန်ရန်ချိုးတို့က သူ့ကို သေချာပေါက် မငြင်းဆန်နိုင်တော့ဘူးလို့ ရာနှုန်းပြည့် ယုံကြည်ချက် ရှိနေမှန်း သိသာလှတယ်။

ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းစရာက သူ ထပ်မံပြီး စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရပြန်တယ်!

တကယ်လို့သာ စုယွီရှုနဲ့ ချန်ရန်ချိုးတို့က သဘောတူလိုက်ကြရင် သူတို့က သူတို့ မဟုတ်တော့ဘူးလေ! သူတို့နှစ်ဦးက ငွေကြေးနောက်ကို လိုက်ပြီး ဘာမဆို လုပ်တတ်ကြတဲ့ ပြင်ပက မြူဆွတ်တတ်တဲ့ အောက်တန်းစား မိန်းမပျက်တွေနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေလို့ပဲ ဖြစ်တယ်。

"မင်းက တို့ စောစောက ပြောလိုက်တဲ့ စကားကို နားမလည်ဘူးလားဟင်။ တကယ်လို့ နားမကြားဘူးဆိုရင်လည်း ဆေးရုံသွားပြီး နား သွားပြလိုက်ဦး။ တကယ်လို့ နားကော မျက်စိပါ ကန်းနေတယ်ဆိုရင်တော့ ခန္ဓာကိုယ် အာဟာရပြည့်ဝသွားအောင် ပုစွန်တုပ်ကြီးတွေသာ သွားဝယ်စားလိုက်တော့!" ချန်ရန်ချိုးကတော့ ဘာမှ အားနာမနေဘဲ လျှိုရှုရဲ့ မျက်နှာကို အစအနမကျန်အောင် စကားလုံးတွေနဲ့ ရိုက်နှက်လိုက်တော့တယ်။

လျှိုရှုရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မည်းမှောင်လာခဲ့ပြီး - "ငါ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ထပ်မေးမယ်၊ ငါက မင်းတို့ကို ထမင်းကျွေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေတာကို လုံးဝ မလိုက်နိုင်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား"

"မင်း စိတ်ရူးပေါက်နေတာလား။ တကယ်လို့ မင်း အခု ချက်ချင်း အလိုလို မလစ်ဘူးဆိုရင် မင်း လစ်သွားအောင် ငါကိုယ်တိုင် ကူညီပေးရမလား" လင်းဖုန်းက သူ့ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ပတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

လျှိုရှုက သူတို့အားလုံးကို စောင်းမြောင်းကြည့်လိုက်ပြီး ခနဲ့တဲ့တဲ့ အကြိမ်အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်ကာ - "ကောင်းပြီလေ! မင်းတို့က အကောင်းပြောနေတုန်း နားမထောင်ဘဲ အဆိုးနဲ့မှ တွေ့ချင်ကြတာကိုး။ ငါ့ရဲ့ အလိုဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်တဲ့ အကျိုးဆက်က ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ မကြာခင် မင်းတို့ သိစေရမယ်!"

ချန်ရန်ချိုးလည်း ထပ်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့တာမို့ လက်ခုပ်တစ်ချက် တီးလိုက်ပြီး - "ယီဟဲ... လူတစ်ယောက် လာပြီး ပြဿနာရှာနေတယ်၊ သူ့ကို အပြင်ကို မောင်းထုတ်ပစ်စမ်း!"

သူမ စကားပြောလို့ ပြီးတာနဲ့ ချန်ယီဟဲရဲ့ သန်မာထွားကျိုင်းလှတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက မီးဖိုချောင်ထဲကနေ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက လျှိုရှုဆီကို တန်းပြီး စူးစိုက်ကျရောက်သွားတော့တယ်။

"ဒီကောင်လား"

ချန်ရန်ချိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ လျှိုရှုကတော့ သူ ဘယ်လိုမျိုး အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရလဲဆိုတာကို အခုအချိန်အထိ သတိမပြုမိသေးဘူး။

ချန်ယီဟဲက အေးစိမ့်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ လျှိုရှုရဲ့ အနားဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းလျှောက်လာခဲ့တယ်။

"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ငါ့အဖေက လျူပင် ကွ၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ဦးလေးက ဒုတိယဦးလေး ဖြစ်တဲ့ 'လျူဟွာချန်' ပဲ။ မင်းသာ ငါ့ကို လက်ဖျားနဲ့တောင် တို့ရဲရင် သူတို့က မင်းကို ဘယ်လိုမှ လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး! ငါ... တောက်၊ ငါ့ကို အခု ချက်ချင်းလွှတ်စမ်း၊ လွှတ်စမ်းပါဆို!"

လျှိုရှုတစ်ယောက် အနည်းငယ် ပြာယာခတ်သွားရတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ချန်ယီဟဲက လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ လျှိုရှုရဲ့ နောက်ကော်လာစကို ဆွဲကိုင်ပြီး လေထဲကို မြှောက်မချီလိုက်လို့ပဲ ဖြစ်တယ်!

"ငါ့ကို အောက်ချပေးစမ်း! တကယ်လို့ ငါ့ရဲ့ ဆံပင်တစ်ချောင်းတင် လျော့သွားရင်တောင် မင်း ဘယ်လိုသေရမလဲဆိုတာ သိမှာမဟုတ်ဘူး! ငါ မင်းကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ သတိပေးနေတယ်၊ လွှတ်... အမလေး ဘုရား ရေ..."

လျှိုရှုရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တိုးညင်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတယ်၊ ဒါက သူ ပါးစပ်ပိတ်လိုက်လို့ မဟုတ်ဘဲ ဆိုင်အဝင်ဝကနေ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဝေးကွာသွားခဲ့လို့ ဖြစ်တယ်။

ချန်ယီဟဲက သူ့ကို ဆိုင်အပြင်ဘက်ဆီကို တစ်ခါတည်း လှမ်းလွှင့်ပစ်လိုက်တာ ဖြစ်တယ်။ လျှိုရှုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လေထဲမှာ မျဉ်းကွေးပုံစံအတိုင်း ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အသားကင်ဆိုင်ရဲ့ အနီးနားမှာရှိတဲ့ အမှိုက်ပုံကြီးရဲ့ ဘေးနားဆီသို့ ဗြန်းကနဲ ကျရောက်သွားခဲ့တော့တယ်။

လျှိုရှုတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်မှာ အကြာကြီး ညည်းတွားနေခဲ့ရပြီး မိနစ်အနည်းငယ် ကြာမှ တွားဖက်ထလာကာ ဒေါသတကြီး အကျယ်ကြီး ဆဲဆိုအော်ဟစ်တော့တယ် - "တောက်... မင်းတို့က ငါ့ကို အမှိုက်ပုံထဲ လှမ်းပစ်ရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။ အသက်ရှင်ရတာ တကယ်ပဲ ငြီးငွေ့နေကြပြီကိုး။ ဖုန်းတစ်ချက်တည်း ဆက်လိုက်ရုံနဲ့ မင်းတို့ဆိုင်ကို ချက်ချင်း အပြီးပိတ်ပစ်လို့ရတယ်ဆိုတာ မယုံဘူးလား။ ငါ့အဖေက လျူပင် ကွ၊ ငါ့ဦးလေးက ဒုတိယဦးလေး လျူဟွာချန် ပဲ။ သူတို့က မင်းတို့ကို ပိုးကောင်တစ်ကောင်လိုမျိုး ဘာမှ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အေးဆေး နင်းခြေပစ်လို့ရတယ် သိလား! ငါ..."

ဆိုင်ထဲမှာတော့ ချန်ရန်ချိုးက သူမရဲ့ နားနှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း လှပတဲ့ မျက်ခုံးလေးကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်ကာ - "ယီဟဲ... သူ့ကို အဝေးကြီး ထပ်လွှင့်ပစ်လိုက်စမ်း။ အရမ်းဆူညံလွန်းလို့ ငါ စိတ်ရှုပ်လှပြီ"

ချန်ယီဟဲက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဆိုင်တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်ခဲ့ပြီး လျှိုရှုရဲ့ အနားဆီသို့ ထပ်မံ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြန်တယ်။

လျှိုရှု တံတွေးတစ်ချက် မြိုချလိုက်မိပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးကလည်း မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ရင်လာခဲ့ရတယ် - "မင်း... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ငါ့ကို ထပ်ထိလို့မရဘူးနော်၊ မဟုတ်ရင် နောင်ကျရင် မင်း သေချာပေါက် နောင်တရစေရမယ်!"

"ထပ်ပြီး အနားမလာနဲ့ဦး၊ ငါ မင်းကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ သတိပေးနေတာ!"

လျှိုရှုရဲ့ အခုလို ခြိမ်းခြောက်မှုတွေက ချန်ယီဟဲအတွက်တော့ ဘာမှ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပါဘူး။ နောက်ဆုံးမှာတော့ လျှိုရှုတစ်ယောက် လန့်ဖျာ့ပြီး အဝေးကို အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးသွားခဲ့ရပြီး ပြေးရင်းလွှားရင်းနဲ့ စကားကို အော်ပြောသွားခဲ့သေးတယ် - "မင်းတို့တွေ စောင့်ကြည့်နေလိုက်ကြဦး၊ ငါ မင်းတို့ကို လုံးဝ လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး!"

လျှိုရှုတစ်ယောက်တည်း အဝေးကို အလူးအလဲ ထွက်ပြေးသွားတာကို မြင်မှ ချန်ယီဟဲလည်း ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်တန့်လိုက်တော့တယ်။

မမချိုးက လျှိုရှုကို အဝေးကြီး မောင်းထုတ်ဖို့ ပြောထားတာ ဖြစ်ပြီး အခု လျှိုရှုက သူ့ဘာသာသူ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တာမို့ သူလည်း ဘာမှ ထပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ပေ။

အသားကင်ဆိုင် အတွင်း၌။

ချန်ရန်ချိုးက ဆိုင်အတွင်းရှိ အခြားစားပွဲက ဖောက်သည်တွေကို အားနာတကြီးဖြင့် တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်တယ် - "အားလုံးပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါဦးရှင်၊ စောစောက ဆိုင်ထဲကို ခွေးတစ်ကောင် ဝင်လာပြီး အားလုံးရဲ့ အစားအသောက်ကို နှောင့်ယှက်မိသွားတယ်။ အဲဒီအတွက် စားပွဲတိုင်းကို နောက်မှ ဘီယာ နှစ်ပုလင်းစီ အခမဲ့ လက်ဆောင်ပေးပါ့မယ်ရှင်။ တကယ်လို့ အရက်မသောက်တတ်တဲ့သူဆိုရင်တော့ ပြည်ကြီးငါးကင် နှစ်ချောင်းနဲ့ လဲလှယ်ပေးပါ့မယ်နော်"

"ဆိုင်ရှင်မလေးကလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။ အဲဒီလိုမျိုး လူမိုက်အောက်တန်းစားတွေကြောင့်နဲ့တော့ စိတ်အဆိုးမခံပါနဲ့ဦး၊ ကိုယ်တိုင် စိတ်ဒုက္ခရောက်ရင် ကိုယ်ပဲ ခံရမှာလေ!"

"ကျွန်တော်ကလည်း ဒီဆိုင်က အမြဲတမ်း စားနေကျ ဖောက်သည်ပဲဥစ္စာ။ ချန်ညီလေး ရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှ တို့ဆိုင်ကို ဘာမှလုပ်လို့မရပါဘူး။ ဒါနဲ့ ချန်ညီလေး... မင်းမှာ ဒီလောက်အထိ အားအင်အပြည့် ရှိနေတာကို လူမိုက်လောကထဲမှာ ဆက်ပြီး မကျင်လည်တော့တာ တကယ်ကို နှမြောစရာကောင်းတာပဲဗျာ"

......

မကြာခင်မှာပဲ ဆိုင်လေးထဲမှာ ပြန်လည်ဆိတ်ငြိမ်သွားခဲ့တော့တယ်။ ချန်ရန်ချိုးက ခုံတန်းလေးတစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး လင်းဖုန်းနဲ့ စုယွီရှုတို့ရဲ့ ဘေးနားမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။

"နင်တို့ အရက်သောက်တတ်လားဟင်။ တို့တွေ တူတူ ခွက်လှည့်ကြမလား" ချန်ရန်ချိုးက ဘီယာအချို့ကို စားပွဲပေါ် ချထားလိုက်ရင်း မေးလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော်ကတော့ ရပါတယ်ဗျာ။ ဒါနဲ့ တို့ ယွီရှုလေးကော သောက်နိုင်ရဲ့လား" လင်းဖုန်းက စုယွီရှုကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

"ငါကတော့ အရင်က တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးဘူး၊ အခုတော့ အနည်းငယ်လောက်ပဲ စမ်းသောက်ကြည့်မယ်လေ"

ဘီယာ နှစ်ပုလင်းကို ဖောက်ပြီးတဲ့နောက် သုံးယောက်သား ဖန်ခွက်တွေကို အပြည့်ဖြည့်ပြီး တူတူ မြှောက်ကာ တိုက်လိုက်ကြတယ်။

လင်းဖုန်းက မီးဖိုချောင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း - "ဆိုင်မှာ ဖောက်သည်အသစ်တွေလည်း မလာသေးဘူးဆိုတော့ ချန်အစ်ကိုလေးကိုပါ အပြင်ခေါ်ပြီး တို့တွေနဲ့ တူတူ သောက်ခိုင်းလိုက်ပါလားဗျာ"

"သူက တစ်ကိုယ်တည်း နေရတာပဲ ကျင့်သားရနေတာ၊ အခြားလူတွေနဲ့ တူတူ ထိုင်စားရတာ သောက်ရတာတွေကို သိပ်မကြိုက်ဘူး။ သူ့ကို သွားမခေါ်ပါနဲ့တော့၊ တို့တွေပဲ စားကြတာပေါ့"

မမချိုးက အဲလိုပြောမှတော့ လင်းဖုန်းလည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

အရက်တစ်ခွက် သောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ချန်ရန်ချိုးရဲ့ လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ဖီးနစ်မျက်ဝန်းအစုံက လင်းဖုန်းဆီ ကျရောက်လာပြီး - "စောစောက ဆိုင်ထဲဝင်ပြီး ပြဿနာရှာသွားတဲ့လူက မင်းရဲ့ အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက အတန်းဖော် တကယ်ပဲလား"

လင်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း - "ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်နဲ့ သူက အလယ်တန်းကျောင်းကတည်းက လုံးဝ မတည့်ခဲ့ကြတာ။ ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံတွေ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး"

ချန်ရန်ချိုးက နောက်ထပ် အရက်တစ်ခွက် ထပ်သောက်လိုက်ရင်း - "သူ စောစောက ပြောသွားတာ... ချန်ဟယ်စတိုးဆိုင်ကြီးတွေက သူ့မိသားစုပိုင်တာလို့ ပြောတယ်နော်။ အဲဒါက သူ ကြွားလုံးထုတ်သွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အမှန်တရားပဲလား"

"အမှန်တရားပါပဲဗျာ။ သူ့မိသားစုက အလယ်တန်းကျောင်းကတည်းက တော်တော်လေး ချမ်းသာခဲ့တာမို့ သူက အမြဲတမ်း လူတကာအပေါ် မောက်မာရိုင်းစိုင်းစွာ ဆက်ဆံတတ်တာ။ ဒါပေမဲ့ မမချိုး စိုးရိမ်မနေပါနဲ့၊ တကယ်လို့ သူက နောက်ပိုင်းကျမှ လူခေါ်ပြီး ကလဲ့စားချေဖို့ ထပ်လာခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ဆီ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် သူ့ကို သေချာပေါက် တန်ဖိုးကြီးကြီး ပေးဆပ်စေရမယ်!"

"ငါကတော့ စိုးရိမ်မနေပါဘူး။ ငါနဲ့ ယီဟဲမှာ ဘာတွယ်တာမှုမှ မရှိတာမို့ သူ့ရဲ့ ကလဲ့စားချေမှုကို လုံးဝ မကြောက်ဘူး။ ငါ စိုးရိမ်တာက မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက်ပဲ။ တကယ်လို့ သူ စောစောက ပြောသွားတဲ့စကားတွေက အမှန်ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ဦးလေးက ဒုတိယဦးလေး လျူဟွာချန် သာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့... အဲဒီလူက ချီကျိုးမြို့မှာ နာမည်ကြီးတဲ့ မြေအောက်လောကက လူမိုက်ကြီးပဲဥစ္စာ၊ သူ့လက်အောက်မှာလည်း လူမိုက်တွေ အများကြီးရှိပြီး အမြဲတမ်း ဗိုလ်ကျစိုးမိုးနေတာ။ အဲဒီလူတွေက ဘာကိုမှ ဂရုစိုက်တတ်တဲ့သူတွေ မဟုတ်တာမို့လို့ တကယ်လို့ မင်းတို့နောက်ကို လိုက်ပြီး ဒုက္ခပေးလာရင်တော့ နည်းနည်း အခက်အခဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

လင်းဖုန်းက ပြုံးပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကာ - "မမချိုး... ကျွန်တော်တို့အတွက် လုံးဝ စိုးရိမ်မနေပါနဲ့ဗျာ။ လျှိုရှုရဲ့ အခုလိုမျိုး မောက်မာနေတဲ့ အပြုအမူတွေကို ကြည့်ပြီး စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် ကြားမိသလောက်တော့ သူက မကြာသေးခင်ကမှ မထိရဲတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သွားပြီး ဆွမိထားတယ်တဲ့။ အဲဒီလူက အခု လျှိုရှုနဲ့ သူ့နောက်ကွယ်က ချန်ဟယ်စတိုးဆိုင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ။ ဒါကြောင့် သူ တို့ဆီ ကလဲ့စားချေဖို့ လာမယ့်အရေးကို စိုးရိမ်မနေဘဲ လျှိုရှုတစ်ယောက် မကြာခင်မှာ ဘယ်လိုမျိုး ဘရိတ်မပါဘဲ ပျက်စီးသွားမလဲဆိုတာကိုပဲ တို့တွေ ထိုင်ပြီး စောင့်ကြည့်လိုက်ကြရအောင်ဗျာ!"

လင်းဖုန်းတစ်ယောက် လုံးဝ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိဘဲ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ပြောနေတာကို မြင်တော့ ချန်ရန်ချိုးလည်း သူက တကယ်ပဲ အစွမ်းအစ ရှိလို့ ပြောနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် စကားအဖြစ်ပဲ ပြောနေတာလားဆိုတာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရတော့တယ်။

"ဒါဆိုရင်လည်း တို့ ထပ်ပြီး စကားအများကြီး မပြောတော့ပါဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ပဲ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အစစအရာရာ အထူးသတိထားကြဦးနော်"

လင်းဖုန်းနဲ့ စုယွီရှုတို့နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သုံးယောက်သား လျှိုရှုရဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြပြီး အသားကင်တွေကို မြိန်ရေရှက်ရေ စားရင်း ဘီယာတွေကို ဆက်လက် သောက်ဖြစ်ခဲ့ကြတော့တယ်။

လင်းဖုန်းကတော့ မျက်န်းစုံကို မသိမသာ မှိတ်လိုက်မိတယ်။ လျှိုရှုက ကလဲ့စားချေဖို့ ပြန်လာမလား၊ မလာဘူးလားဆိုတာက အဓိက မဟုတ်တော့ဘဲ... လျှိုရှုကို ပညာပေးမယ့် အစီအစဉ်ကတော့ မနက်ဖြန်မှာ တရားဝင် စတင်တော့မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်တော့တယ်!