အခန်း ၄၂။ လျှိုရှုနဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံတွေ့ခြင်း

လင်းဖုန်းသည် ဝက်သုံးထပ်သားကင် အသားတုတ်တွေကို စားနေရင်း မမချိုးနဲ့ သူမောင်လေးတို့ စောစောက ပြောသွားခဲ့တဲ့ စကားတွေကို စိတ်ထဲကနေ ပြန်လည်သုံးသပ်နေမိတယ်။

'စောစောက ယွီရှု ပြောတာတော့ ချန်ယီဟဲက ရန်ဖြစ်ရင်းနဲ့ အမှတ်မထင် လူတစ်ယောက်ကို ဓားနဲ့ ထိုးမိသွားတာ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အခင်ဆုံး သူငယ်ချင်းက သူ့အစား အပြစ်ဝင်ခံပေးသွားတယ် ဆိုတာပဲ။ အခု သူတို့ပြောပုံအရဆိုရင် အဲဒီလူက အာဖေး ဖြစ်ရမယ်။ အာဖေးကလည်း မကြာခင် ပြန်လွတ်လာတော့မှာဆိုတော့ သူတို့က အိမ်ရောင်းပြီး ပိုက်ဆံအားလုံးကို သူ့ကို ပေးဖို့ စီစဉ်နေကြတာပဲ။ ပြီးတော့ အသားကင်ဆိုင်ရဲ့ အရောင်းအဝယ်ကလည်း ဒီရက်ပိုင်း ပိုဆိုးလာတယ်။'

လင်းဖုန်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အစီအစဉ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပုံပေါ်လာခဲ့တယ်။ မမချိုးက လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်တာမို့ လင်းဖုန်းအနေနဲ့ သူမနဲ့ သူမောင်လေးကို ကူညီပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ ဖြစ်တယ်။ ထို့ပြင် သူက အဲဒီ 'အာဖေး' ဆိုတဲ့လူကိုလည်း စိတ်ထဲမှတ်ထားလိုက်ပြီး ဘယ်အကျဉ်းထောင်မှာ ရောက်နေလဲ၊ ဘယ်နေ့မှာ အတိအလင်း ပြန်လွတ်လာမလဲဆိုတာကို လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းဖို့ စဉ်းစားလိုက်တယ်။

လင်းဖုန်းတစ်ယောက် အတွေးနက်နေစဉ်မှာပဲ ဆိုင်အပြင်ဘက်ကနေ လူနှစ်ယောက် တူတူ လမ်းလျှောက် ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြတယ်။

အမျိုးသမီးကတော့ အသက် ၁၈၊ ၁၉ နှစ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပြီး ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေက သိပ်မတောက်ပြောင်လှဘဲ မျက်နှာပေါ်မှာ မိတ်ကပ်တွေ အထူကြီး လိမ်းခြယ်ထားကာ တိမ်စင်တီယံအမြင့်ရှိတဲ့ ဒေါက်ဖိနပ်အမြင့်ကြီးကို စီးလို့ တင်ပါးကို ရမ်းခါပြီး လျှောက်လာတာ ဖြစ်တယ်။ အမျိုးသားကတော့ ပုံစံမကျတဲ့ ဝတ်စုံကို တွန့်တွန့်လိမ်လိမ် ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်မှာတော့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားတယ်။

သူတို့နှစ်ဦး "ရှောင်ချန် အသားကင်ဆိုင်" ရဲ့ ရှေ့ကနေ ဖြတ်သန်းသွားစဉ်မှာပဲ ထိုအမျိုးသားက ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်တန့်လိုက်တယ်။

အမျိုးသမီးက ထိုအမျိုးသားရဲ့ လက်မောင်းကို ချိတ်ထားရင်း ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို မှီတွဲလိုက်ကာ - "ရှုကော (အစ်ကိုရှု)... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။ တို့တွေ ဝက်သားနံရိုးကင် သွားစားကြမယ်ဆို။"

"ခဏနေဦး... ငါ အသိတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်သလိုပဲ၊ လင်းဖုန်း ဟုတ်လား။ ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်လောက် ကြာသွားတာတောင် သူက အခုထိ ဒီလို စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ ဆိုင်အိုကြီးထဲမှာ ထိုင်စားတုန်းပဲလား မယုံနိုင်စရာပဲ။"

လျှိုရှုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း အသားကင်ဆိုင်ထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် သူ့ရဲ့အကြည့်တွေက ပြတ်သားသွားပြီး လင်းဖုန်းရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်နေတဲ့ စုယွီရှုဆီကို ကျရောက်သွားတော့တယ်!

ချက်ချင်းဆိုသလို လျှိုရှုတစ်ယောက် နေရာမှာတင် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရတယ်!

စုယွီရှုရဲ့ ပုံစံလေးက နတ်သက်ကြွေလာတဲ့ နတ်မိမယ်လေးတစ်ပါးလိုပဲ၊ သူမရဲ့ အမူအရာ တိုင်းက အဆုံးမရှိတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတွေကို ပေးစွမ်းနေတာမို့ သူမနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ကမ္ဘာပေါ်က အရာအားလုံးက အရောင်အသွေး ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားရတယ်။ အခုလိုမျိုး ထူးခြားလှပတဲ့ မိန်းမလှလေးကို မြင်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လျှိုရှုက သူ့ဘေးနားက သာမန်ရုပ်ရည်ပဲရှိတဲ့ မိန်းကလေးကို ပြန်ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပဲ စိတ်ကုန်သွားတော့တယ်။

သူမက သူ အခုမှ အသည်းအသန် လိုက်နေတဲ့ မိန်းကလေးအသစ် ဖြစ်ပြီး ဘာမှမပတ်သက်ရသေးသော်လည်း လျှိုရှုအနေနဲ့ သူမအပေါ် ဘာစိတ်ကူးမှ မရှိတော့ပေ။

"ရှုကော... ဘာလို့ စကားမပြောတော့တာလဲဟင်။ အမဲသားကင် သွားစားကြဦးမလား။ ကျွန်မ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ ဝမ်းနဲ့ကျောနဲ့ ကပ်တော့မယ်။ စားပြီးရင် ညဉ့်နက်ရုပ်ရှင် သွားကြည့်ရအောင်လေ၊ ဒီနေ့ ကျွန်မ အိုင်စကရင် သောက်ချင်လို့ ~"

လျှိုရှုက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲကနေ ပိုက်ဆံအထပ်လိုက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုမိန်းကလေးရဲ့ မျက်နှာကို ပစ်ပေါက်လိုက်ရင်း - "စားချင်ရင် နင့်ဘာသာနင် သွားစားစမ်း။ ငါ့မှာ အလုပ်ရှိတယ်၊ လစ်တော့!"

ထိုအမျိုးသမီးက ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ရိုက်ခံလိုက်ရတာမို့ အနည်းငယ် ကြောင်သွားရတယ်။ စောစောကတင် အားလုံး အဆင်ပြေနေခဲ့တာကို ဘာလို့ အခုလို ဖြစ်သွားလဲ သူမ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရတယ်။ မူလကတော့ လျှိုရှုက သူမကို အမဲသားကင် ကျွေးမယ်၊ အကန့်အသတ်နဲ့ ထုတ်တဲ့ လက်ကိုင်အိတ် ဝယ်ပေးမယ်၊ ပြီးရင်တော့ ကြည်နူးစရာ ညတစ်ညကို တူတူ ဖြတ်သန်းကြမယ်လို့ သဘောတူထားခဲ့ကြတာလေ။

ဒါပေမဲ့ လျှိုရှု မျက်နှာပြောင်းတာက အရမ်းကို မြန်ဆန်လွန်းလှတယ်။

"ရှုကော... ကျွန်မက ရှုကောနဲ့ တူတူ စားချင်တာပါဆို ~ ရွှေအာလေးကို တစ်ယောက်တည်း ပစ်မထားခဲ့ပါနဲ့နော် ~"

ဖြန်း!

လျှိုရှုက သူမရဲ့ပါးကို ဗြန်းကနဲ တန်းရိုက်ချလိုက်ပြီး - "ဘာတွေ တွန့်ဆုတ်နေတာလဲ။ ငါ့က လစ်ဆိုရင် လစ်လိုက်တော့။ အခု ချက်ချင်း ထွက်မသွားရင် နင့်ကို ငါ သတ်ပစ်မယ် သိလား!"

ထိုမိန်းကလေးက စိတ်ထဲကနေ လျှိုရှုကို အသေအလဲ ဆဲရေးလိုက်သော်လည်း လျှိုရှုရဲ့ အရှိန်အဝါကို ကြောက်တာမို့ အပြင်ကိုတော့ ဘာမှမပြောရဲရှာဘူး။ သူမ မြေပြင်ပေါ်က ပိုက်ဆံတွေကို ကောက်ယူပြီး အမြန်ပဲ ကုပ်ကုပ်လေး ထွက်ပြေးသွားခဲ့တော့တယ်။

လျှိုရှုကတော့ အသားကင်ဆိုင်ထဲက စုယွီရှုကို လောဘတကြီး အကြည့်တွေနဲ့ စိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုင်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လာခဲ့တယ်။

ဖောက်သည်အသစ် ဝင်လာတာကို မြင်တော့ ချန်ရန်ချိုးက ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်ဖို့ ထလိုက်ပြီး - "ကြိုက်တဲ့နေရာမှာ ထိုင်ပါရှင့်၊ ဘာစားချင်ပါလဲ"

လျှိုရှုက ချန်ရန်ချိုးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး စိတ်ထဲမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ အပျော်ကြီး ပျော်သွားရတယ်။ ဒီလိုမျိုး ဆုလာဘ်အပို ထပ်ရလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်မထားခဲ့မိဘူး။ မူလကတော့ သူက စုယွီရှုတစ်ယောက်တည်းအတွက် ဝင်လာခဲ့တာ ဖြစ်သော်လည်း ဆိုင်ထဲမှာ စုယွီရှုအပြင် ဒီလောက်အထိ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ရင့်ကျက်တဲ့ အမျိုးသမီးကြီး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူးလေ!

လျှိုရှုရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ချက်ချင်းပဲ အောက်တန်းကျတဲ့ အပြုံးကြီး ပေါ်ထွက်လာပြီး - "မင်းက ဆိုင်ရှင်မလား။ ဒီဆိုင်မှာ ဘာအကောင်းဆုံး ဟင်းလျာတွေ ရှိလဲ"

"ဆိတ်သားကင်၊ ဝက်သုံးထပ်သားကင်၊ ကြက်တောင်ပံ၊ ပြည်ကြီးငါး... အားလုံး ကောင်းပါတယ်ရှင့်။ မမ တစ်မျိုးစီကို နည်းနည်းစီ စမ်းစားကြည့်ဖို့ ယူလာပေးရမလား" ချန်ရန်ချိုးကတော့ အခုအချိန်အထိ လျှိုရှုက ပြဿနာလာရှာတာကို မရိပ်မိသေးဘူး။

"ငါ ဘာစားလဲဆိုတာက အဓိက မဟုတ်ပါဘူး၊ အဓိကက ဘယ်သူနဲ့ တူတူစားရမလဲ ဆိုတာပဲ။ ဆိုင်ရှင်မလေးက ငါနဲ့ တူတူ ထိုင်စားပြီး အရက်အနည်းငယ်လောက် သောက်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲဟင်" လျှိုရှုက ချန်ရန်ချိုးကို ကာမရမ္မက် အကြည့်တွေနဲ့ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ချန်ရန်ချိုးရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း အေးစက်သွားပြီး - "တကယ်လို့ စားဖို့လာတာဆိုရင် ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပါးစပ်က မသန့်ရှင်းဘူးဆိုရင်တော့ အခု ချက်ချင်း လစ်လိုက်တော့!"

လျှိုရှုက စိတ်မဆိုးတဲ့အပြင် - "ကောင်းတယ်... ငါက အခုလိုမျိုး ရုန်းကန်တတ်တဲ့ မိန်းမမျိုးကို ပိုကြိုက်တာ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါနဲ့ အရက်သောက်ပေးရင် မင်းကို ငါ မတရားမလုပ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ ဆိုင်က ဘယ်လောက်တန်လဲ။ မင်းအတွက် နောက်ထပ် ဆိုင်ခွဲ ငါးဆိုင်လောက် ထောင်ပေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ။ လုံလောက်ရဲ့လား"

လျှိုရှု စကားပြောလို့ မပြီးသေးခင်မှာတင်ပဲ ပျံလွှားကန်ချက်တစ်ခုက သူ့ရဲ့ တင်ပါးဆီကို ဗြန်းကနဲ ကျရောက်သွားပြီး သူ့ကို မြေပြင်ပေါ် တန်းပြီး လဲကျသွားစေခဲ့တယ်။

"ဘယ်သူလဲ! ဘယ်ကောင်က ငါ့ကို ကန်ရဲတာလဲ။ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလား!" လျှိုရှု မြေပြင်ပေါ်ကနေ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး အော်လိုက်တယ်။

လင်းဖုန်းက သူ့ရဲ့ ဖိနပ်ကို ပုတ်လိုက်ရင်း - "ငါ ကန်တာကွ! ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းကို ကန်လိုက်ရလို့ ငါ့ဖိနပ် ညစ်ပတ်သွားမှာတောင် စိုးရိမ်ရသေးတယ်၊ တကယ် ကံဆိုးတာပဲ!"

သူ့ကို ရိုက်လိုက်တာ လင်းဖုန်းဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရတော့ လျှိုရှုက ဒေါသမထွက်တဲ့အပြင် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး - "ဘယ်သူလဲလို့ ကြည့်နေတာ၊ မင်းကိုး။ ငါ စောစောက ငါ့ရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကိုတောင် မေ့တော့မလို့"

လျှိုရှု မြေပြင်ပေါ်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလာပြီး သူ့အဝတ်အစားပေါ်က ဖုန်တွေကို ခါလိုက်ကာ သူ့ရဲ့ ကာမရမ္မက် အကြည့်တွေက လင်းဖုန်းရဲ့ ဘေးနားက စုယွီရှုနဲ့ ချန်ရန်ချိုးဆီကို လှည့်ပတ်ကျရောက်သွားတယ်။

"လင်းဖုန်း... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။ တွက်ကြည့်ရင် တို့တွေ အလယ်တန်းကျောင်း ပြီးကတည်းက မဆုံဖြစ်ကြတော့တာ မလား"

လင်းဖုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိပြီး တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲလို့ တွေးလိုက်တယ်။ သူ လျှိုရှုရဲ့ အချက်အလက်တွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးလို့ သူ့ကို ပညာပေးဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ ဒီနေ့ လျှိုရှုနဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံတွေ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူးလေ။

"ခုနစ်နှစ်နီးပါး ရှိသွားပြီ၊ မင်းက တကယ်ကို ဘာမှမပြောင်းလဲဘဲ အရေထူမြဲ အရေထူဆဲပဲ။ ထိုစဉ်တုန်းက မင်း လူရိုက်ခံရပြီး မသေသွားတာ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ"

"မင်းလည်း ဘာမှမပြောင်းလဲပါဘူး၊ ပါးစပ်က သရဲထွက်တုန်းပဲ။ ပြီးတော့ ဘာကော ထပ်မပြောင်းလဲသေးလဲ။ အခုထိ ဆင်းရဲမြဲ ဆင်းရဲဆဲမို့လို့ မင်းရဲ့ ရည်းစားကို ဒီလို စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ ဆိုင်အိုကြီးထဲ ခေါ်လာပြီး ကျွေးတာလား။ ဒီဆိုင်က အစားအသောက်တွေကိုကော စားလို့ရရဲ့လား။ ဒါတွေကို စားရင် မင်းရဲ့ အသက်တောင် ဘယ်နှစ်နှစ်လောက် တိုသွားမလဲ မသိဘူး!"

ချန်ရန်ချိုးရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး - "ပါးစပ်ကို သေသေချာချာ စောင့်စည်းစမ်း! ငါတို့ဆိုင်က ကုန်ကြမ်းတွေအားလုံးက လတ်ဆတ်ပြီးသား။ တကယ်လို့ မင်းက လျှောက်ပြီး နာမည်ဖျက်ရဲရင် ဒီအမကြီးက မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကို အစအနမကျန်အောင် ဆုတ်ဖြဲပစ်မယ်!"

"အော်... ကျွန်တော့်အမှားပါ၊ အလှလေးကို မေ့သွားလို့။ ကျွန်တော်က ဒီဆိုင်က အစားအသောက် မကောင်းဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အပြင်ခေါ်လာပြီး ကျွေးမယ်ဆိုရင်တော့ အထက်တန်းကျတဲ့ နေရာမျိုးကို ရွေးချယ်သင့်တယ်လို့ ပြောတာပါ။"

"အလှလေးနဲ့ ဒီညီမလေး... ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပါရစေ။ ကျွန်တော့်နာမည်က လျှိုရှု ဖြစ်ပါတယ်၊ လင်းဖုန်းရဲ့ အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက အတန်းဖော်ပါ။ မင်းတို့ 'ချန်ဟယ် စတိုးဆိုင်ကြီးတွေ' ကို သိကြတယ်မလား။ အဲဒါက တို့မိသားစု ပိုင်တာလေ။"

"ကျွန်တော် အခု မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို အမဲသားကင် သွားကျွေးချင်လို့ပါ။ မင်းတို့ ဝက်သားနံရိုးကင်အကြောင်း ကြားဖူးကြတယ်မလား။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အပြင်ခေါ်သွားရင် အဲလိုမျိုး အထက်တန်းကျတဲ့ အရာတွေကိုပဲ ကျွေးရတာကွ!"

လျှိုရှုက သူ စကားပြောလို့ ပြီးတဲ့အထိ စုယွီရှုနဲ့ ချန်ရန်ချိုးတို့က ရွံရှာမုန်းတီးတဲ့ အမူအရာတွေကိုပဲ ပြသနေတာကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။ ဒါက သူ ပုံမှန် မိန်းကလေးတွေကို လိုက်ပတ်တဲ့အခါ ရရှိတဲ့ တုံ့ပြန်မှုမျိုးနဲ့ လုံးဝ ကွဲလွဲနေတာ ဖြစ်တယ်။

"မင်း စကားပြောလို့ ပြီးပြီလား။ ပြီးရင်တော့ လစ်လိုက်တော့!" လင်းဖုန်းက မျက်နှာသေနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

အခု စုယွီရှုနဲ့ တူတူရှိနေတာမို့ လျှိုရှုကို ပညာပေးဖို့အတွက် အဆင်မပြေသေးပေ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းအမှန်က ပေါက်ကြားသွားနိုင်လို့ ဖြစ်တယ်။

"ငါက မင်းကို စကားပြောနေတာလား။ သူတို့ သဘောတူလား၊ မတူဘူးလားဆိုတာကို မင်းက ကြားထဲက ဝင်ဖြေပေးဖို့ လိုလို့လား"

ချန်ရန်ချိုးက ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်တယ် - "လင်းဖုန်းပြောတဲ့ စကားက တို့ရဲ့ ဆန္ဒပဲ။ ဒီဆိုင်က မင်းကို မကြိုဆိုဘူး၊ လစ်စမ်း!"

"လင်းဖုန်းပြောတဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒလည်း ဖြစ်တယ်။" စုယွီရှုကလည်း ထပ်လောင်း ပြောကြားလိုက်တော့တယ်။