အခန်း ၄၁။ လူမိုက်ကလေး အာဖေး

မမချိုး လှမ်းလာတာကို မြင်တော့ စုယွီရှုက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ပြီး မမချိုးရှေ့မှာ ဒီအကြောင်းအရာတွေကို ဆက်မပြောဖို့ လင်းဖုန်းကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်တယ်။

"ရော့... အရင်ဆုံး မြေပဲ၊ သခွားသီးသုပ်နဲ့ ပဲသီးစိမ်းပြုတ် ပန်းကန်လေးတွေ အရင်စားထားကြဦးနော်။ အသားကင်တွေလည်း မကြာခင် ရတော့မှာပါ"

"ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးပါ မမချိုး" လင်းဖုန်းနဲ့ စုယွီရှုက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ကြတယ်။

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူးကွယ်။ တကယ်လို့ ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ နောင်ကျရင် မမ ဆော့ဖို့ ကလေးတစ်ယောက်လောက် မွေးပေးကြပေါ့။ မမက ငိုအောင်လုပ်ပြီးရင် နင်တို့ဆီ ပြန်အပ်မှာ ဟီးဟီး" မမချိုးက တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်ရာ သူမရဲ့ ရယ်သံနဲ့အတူ ရင်အုပ်ထက်က အရာတွေကလည်း လှုပ်ခါသွားခဲ့တယ်။

"မမချိုးကတော့လေ... ကျွန်မကို အမြဲတမ်း စနောက်နေတော့တာပဲ" စုယွီရှုက မကျေနပ်သလို ဟန်ဆောင်လိုက်တယ်။

လင်းဖုန်းကတော့ ပြုံးပြီး ဝင်ပြောလိုက်တယ် - "မမချိုး စိတ်မပူနဲ့၊ ယွီရှုက နောင်ကျရင် ကလေး ရှစ်ယောက်လောက် မွေးမှာ။ အဲဒီထဲက တစ်ဝက်ကို မမချိုးဆီ အပိုင်ပေးလိုက်မယ်။ မမချိုး ဘယ်တော့မှ မပျင်းရစေရဘူးလို့ အာမခံတယ်ဗျာ"

စုယွီရှုက လင်းဖုန်းကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ဝှေ့လိုက်ပြီး သူ့လက်မောင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး လှမ်းဆိတ်ပစ်လိုက်တယ်။ လင်းဖုန်းက ဘာမှမနာပေမဲ့ အားးးခနဲ အော်ပြီး နာကျင်နေသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်လိုက်တာပေါ့။ တကယ်လို့ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ အပြုံးကြီးနဲ့ ဘာမှမဖြစ်သလို နေပြရင်တော့ တကယ့် လူအူကြောင်ကြောင်ကြီး ဖြစ်သွားမှာလေ။

မမချိုး ထွက်သွားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး စကားဝိုင်းကို ဆက်လိုက်ကြတယ်။

"နင် ဆက်ပြောပါဦး။ အဲဒီနောက်ပိုင်း မမချိုးက ဘယ်သူနဲ့မှ ထပ်ပြီး အချစ်မဖွဲ့တော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား" လင်းဖုန်းက မေးလိုက်တယ်။

စုယွီရှုက ခေါင်းညိတ်ပြီး - "အင်း... ဟုတ်တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း မမချိုးက အမြဲတမ်း စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီး စာသင်ရတာကိုလည်း စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။ ကျောင်းတော့ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးခဲ့ပေမဲ့ အလုပ်လည်း မရှာခဲ့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်ကမှ မမချိုးနဲ့ သူ့မောင်လေး တူတူတွဲပြီး ဒီအသားကင်ဆိုင်ကို ဖွင့်ခဲ့ကြတာ။ အခုထိတော့ ဒီအတိုင်းပါပဲ"

"ဒီအသားကင်ဆိုင်ကို မမချိုးနဲ့ သူ့မောင်လေး တူတူဖွင့်ထားတာ ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်။ မမချိုးရဲ့ မောင်လေးနာမည်က ချန်ယီဟဲ တဲ့။ မမချိုး ပြောပြချက်အရဆိုရင် သူ ကျောင်းတက်တုန်းက တော်တော်လေး လူမိုက်ဆန်ဆန် နေခဲ့တာ။ တစ်ခါတုန်းက သူနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေ ရန်ဖြစ်ကြရင်း အမှတ်မထင် လူတစ်ယောက်ကို ဓားနဲ့ ထိုးမိသွားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ အခင်ဆုံး သူငယ်ချင်းက သူ့အစား အပြစ်ကို ဝင်ခံပေးသွားခဲ့တာ"

"အဲဒီနောက်ပိုင်း သူက လူတစ်ယောက်လုံး လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသလို ဖြစ်သွားတယ်။ အရမ်းအေးစက်သွားပြီး စကားလည်း နည်းသွားတယ်။ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရင် ဘာခံစားချက်ရှိလဲဆိုတာ ဘယ်လိုမှ ခန့်မှန်းလို့မရဘူး။ မမချိုး ပြောတာကတော့ ပုံမှန်ဆိုရင် သူမနဲ့ သူမောင်လေးတောင် စကား အနည်းငယ်ပဲ ပြောဖြစ်ကြတယ်တဲ့"

လင်းဖုန်း အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိတယ်။ ဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ယောက်က အချစ်ကြောင့်၊ တစ်ယောက်က သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်ကြောင့် တကယ့်ကို ကံကြမ္မာဆိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရသူတွေပဲ ဖြစ်တယ်။

သူတို့ စကားပြောနေကြရင်း မမချိုးက အသားကင်တွေကို တဖြည်းဖြည်း ချပေးလာတယ်။ လင်းဖုန်းနဲ့ စုယွီရှုလည်း မမချိုးအကြောင်းကို ဆက်စပ်ပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး ဆက်လက် စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အသားကင်ဆိုင်ရဲ့ အရောင်းအဝယ်က သိပ်မကောင်းလှဘူး။ ညစာစားရမယ့် အချိန်ဖြစ်နေပေမဲ့ ဆိုင်ထဲက ခုံတွေရဲ့ တစ်ဝက်တောင် လူမပြည့်ဘူး။ လင်းဖုန်းနဲ့ စုယွီရှုအပြင် တခြား ငါးဝိုင်း၊ ခြောက်ဝိုင်းလောက်ပဲ ဖောက်သည် ရှိတယ်။

မမချိုးကတော့ ငွေကိုင်ကောင်တာမှာ ထိုင်ပြီး လက်တစ်ဖက်နဲ့ မေးထောက်ထားရင်း လင်းဖုန်းနဲ့ စုယွီရှုကို အားကျတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ လှမ်းကြည့်နေမိတယ်။

"ငါ အခု အသက် ၃၀ ရှိပြီ။ အချစ်ရေးနဲ့ ဝေးကွာခဲ့တာလည်း ရှစ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီ။ ဒီနေ့ ယွီရှုနဲ့ သူ့ရည်းစားလေးကို ကြည့်ပြီး ငါ့နှလုံးသားကတောင် မသိမသာ လှုပ်ခတ်သွားရတယ်" အဲဒီလိုပြောပြီးမှ ချန်ရန်ချိုးက ခေါင်းခါရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးလိုက်တယ်။

"ထားလိုက်ပါတော့လေ... ငါပဲ ဒီအရာတွေကို ထပ်မပတ်သက်တော့ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုထားတာပဲ။ တစ်ကိုယ်တည်း နေရတာလည်း ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့... တကယ်လို့ လင်းဖုန်းလိုမျိုး ချောမောတဲ့ ကောင်လေးသာ ရှိလာရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့..."

ပျင်းစရာကောင်းနေတာမို့ ဆိုင်ထဲကို ဖောက်သည်အသစ်တွေ ဝင်မလာတာ မြင်တာနဲ့ ချန်ရန်ချိုးက မီးဖိုချောင်ထဲက ချန်ယီဟဲကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

"ယီဟဲ... အပြင်ထွက်ပြီး မမနဲ့ ခဏလာစကားပြောဦး"

ချန်ရန်ချိုး အော်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ပိန်ပိန်ပါးပါး လူတစ်ယောက် မီးဖိုချောင်ထဲက ထွက်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်က ချန်ရန်ချိုးနဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူတယ်။ သူ့ရဲ့အသားက ညိုပေမဲ့ သေသေချာချာ ပြင်ပြင်ဆင်ဆင် နေထိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် ချောမောခန့်ညားမယ့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်မှန်း သိသာလှတယ်။

"မမ... ကျွန်တော်ကို ခေါ်တာလား" ဒီပိန်ပိန်ပါးပါး လူကတော့ ချန်ရန်ချိုးရဲ့ မောင်လေး ချန်ယီဟဲ ပဲ ဖြစ်တယ်။

"ဆိုင်မှာ လူ သိပ်မရှိတော့ဘူး။ နင်က မီးဖိုချောင်ထဲမှာပဲ အမြဲအောင်းနေတော့ အရင်ကထက် အသားတွေ ပိုညိုလာသလိုပဲ"

ချန်ယီဟဲက စကားမပြောဘဲ ခုံတန်းလျားပေါ်မှာ မျက်နှာသေနဲ့ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။

ချန်ရန်ချိုးက ချန်ယီဟဲရဲ့ အမူအရာကို ရိုးအီနေပြီမို့ သူမဘာသာသူမ ဆက်ပြောနေတယ် - "ဒီရက်ပိုင်း ဆိုင်ရဲ့ အရောင်းအဝယ်က ပိုပိုပြီး ဆိုးလာတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့လက အိမ်လခနဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တွေ အားလုံး နှုတ်ပြီးတော့မှ ယွမ် ထောင်ဂဏန်းအနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ နင့်အမြင်အရ တို့ဆိုင်လေး ဆက်လည်ပတ်နိုင်ပါဦးမလား"

ချန်ယီဟဲ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ နောက်ဆုံးမှာ စကားတစ်ခွန်း ပြောလာတယ် - "ကျွန်တော် မသိဘူး" ရိုးရှင်းတဲ့ စကား သုံးခွန်းဖြစ်ပေမဲ့ ချန်ယီဟဲအတွက်တော့ ပြောရတာ တော်တော်လေး ခက်ခဲပုံရတယ်။

"ဟူး... နင်နဲ့ စကားပြောရတာ တကယ်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်။ မကြာသေးခင်က အနီးနားမှာ ခေတ်မီ ဟော့ပေါ့ဆိုင်အသစ်တစ်ဆိုင် ဖွင့်လိုက်တော့ ဖောက်သည်တွေအားလုံး အဲဒီကို ရောက်ကုန်ကြတယ်။ တို့ဆိုင်ကို လာတဲ့လူက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ နည်းလာတယ်။ တကယ်လို့ လာမယ့်လမှာ အခြေအနေက မထူးခြားလာရင် ဆိုင်ပိတ်လိုက်တာပဲ ကောင်းမယ်။ လာမယ့်လဆိုရင် ဆိုင်လခလည်း ပေးရတော့မှာ"

"မမ အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ လုပ်ပါ" ချန်ယီဟဲက အေးစိမ့်တဲ့ လေသံအတိုင်းပဲ ဆက်လက် တုံ့ပြန်တယ်။

နှစ်ယောက်သား ခဏလောက် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထိုင်နေကြပြီးမှ ချန်ရန်ချိုးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်တယ် - "အခု ဘယ်နှနှစ် ရှိသွားပြီလဲဟင်"

ချန်ယီဟဲရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ မသိမသာ ကြေကွဲရိပ်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ပြီးမှ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလာတယ် - "ခုနစ်နှစ်နဲ့ နှစ်လ ရှိသွားပြီ။ နောက်ထပ် လေးလကြာရင် သူ ပြန်လွတ်လာတော့မယ်" ချန်ယီဟဲတစ်ယောက် ဒီလောက်အထိ ရှည်လျားတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ပြောခဲလှတယ်။

ချန်ရန်ချိုးက အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း - "သူ လွတ်လာရင် တို့ကို အကြောင်းကြားမှာလား။ သူ့မှာ မိသားစုလည်း မရှိဘူး၊ တကယ်လို့ တို့တွေ သွားမကြိုရင် ဘယ်သူမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ချန်ယီဟဲ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပြီး အတိတ်တစ်ခုကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေသလိုပဲ - "သူတို့ကတော့ အကြောင်းကြားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အာဖေးက သူ့ဘာသာသူ စာရေးလာလိမ့်မယ်"

"အာဖေး လွတ်လာရင် တို့တွေ သူ့ကို သေသေချာချာ ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ သူ အထဲမှာ ဒီခုနစ်နှစ်ကျော်လုံးလုံး ဘယ်လို ဖြတ်သန်းခဲ့ရလဲ မသိပါဘူး" ချန်ရန်ချိုးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာခဲ့တယ်။

ချန်ယီဟဲ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ချန်ရန်ချိုးကို စိုက်ကြည့်လာတယ် - "မမ... အာဖေးက ကျွန်တော့်ကို စိတ်နာနေမလား။ ထိုစဉ်တုန်းက ကျွန်တော်က ဘာလို့ အပြစ်ဝင်ခံခွင့်ကို သဘောတူလိုက်မိတာလဲ။ ဘာလို့လဲ! ဘာလို့လဲ! အထဲကို ဝင်သွားရမှာက ကျွန်တော် ဖြစ်သင့်တာ! အဲဒီ ခုနစ်နှစ်ကျော်စာ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုတွေကို ခံရမှာက ကျွန်တော် ဖြစ်သင့်တာကို၊ ဘာလို့လဲ! ဘာလို့လဲ..."

ချန်ယီဟဲ ရုတ်တရက် စိတ်ခံစားချက်တွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ပူပြင်းတဲ့ မျက်ရည်တွေက မျက်နှာပေါ် စီးကျလာခဲ့ကာ ဒူးပေါ် မျက်နှာအပ်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့တယ်။

"အရာအားလုံးက အတိတ်ဖြစ်သွားပါပြီ။ အာဖေးလည်း မကြာခင် ပြန်လွတ်လာတော့မှာပဲ။ မမ ဘာတွေးထားလဲဆိုတော့... အာဖေး လွတ်လာရင် တို့မိဘတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အိမ်ကို ရောင်းပြီး ပိုက်ဆံအားလုံးကို အာဖေးကို ပေးလိုက်မယ်။ သူ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ခံစားခဲ့ရတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေအတွက် အဲဒီအိမ်က ရထိုက်ပါတယ်"

ချန်ယီဟဲ မျက်ရည်တွေကြားကနေ ခေါင်းမော့ကြည့်လာတယ် - "မမ... အဲဒီအိမ်ရဲ့ တစ်ဝက်က မမပိုင်တာလေ"

"နင့်ဟာ၊ ငါ့ဟာ ခွဲမနေပါနဲ့။ တို့တွေက မိသားစုပဲဥစ္စာ၊ အားနာစရာ မလိုပါဘူး။ အခု ဖေဖေနဲ့ မေမေကလည်း နိုင်ငံခြားမှာဆိုတော့ အိမ်မှာ တို့နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တာ။ တကယ်လို့ အာဖေးသာ မရှိခဲ့ရင် နင်လည်း ဒီနှစ်တွေအတွင်း အိမ်မှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို အိမ်ပေးလိုက်တာက အမှန်ကန်ဆုံးပဲ! ဒါက တို့တွေ သူ့အပေါ် တင်ရှိနေတဲ့ အကြွေးပဲ!"

ချန်ယီဟဲက စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် တွေးတက်တဲ့သူ မဟုတ်တာမို့ အားရပါးရ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး - "ကျေးဇူးပါ မမ!"

"မိသားစုချင်း အားနာစရာ စကားတွေ ပြောမနေပါနဲ့။ မမလည်း နည်းနည်း ဗိုက်ဆာလာပြီ။ မီးဖိုချောင်ထဲသွားပြီး မမအတွက် ကြက်တောင်ပံအချို့ သွားကင်ပေးဦး။ နောင်ကျလို့ မမ အိုမင်းသွားတဲ့နေ့အထိ နင် နေ့တိုင်း ကြက်တောင်ပံ ကင်ပေးနိုင်ရင်ပဲ မမ ကျေနပ်ပါပြီ"

.........

ချန်ရန်ချိုးနဲ့ ချန်ယီဟဲတို့ရဲ့ စကားပြောသံက သိပ်မကျယ်လှဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့က ထမင်းစားနေတဲ့ ဖောက်သည်တွေနဲ့ ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာလောက် ဝေးတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတာမို့ တခြားလူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရတာ သဘာဝကျလှတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခြွင်းချက် တစ်ယောက်တော့ ရှိတာပေါ့။

အဲဒီလူကတော့ လင်းဖုန်းပဲ ဖြစ်တယ်!

စနစ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အဆင့်မြှင့်တင်ပေးမှုကြောင့် လင်းဖုန်းရဲ့ အကြားအာရုံကလည်း သိသိသာသာ အားကောင်းနေတာမို့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားပြောသံတွေရဲ့ ခုနစ်ဆယ်ကနေ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ကို သေသေချာချာ အကြမ်းဖျင်း ကြားလိုက်ရတာ ဖြစ်တယ်။