အခန်း ၄၀။ မမချိုးရဲ့ အတိတ်ဆိုး

လင်းဖုန်းက စုယွီရှုရဲ့ ဘေးနားကို ရောက်လာတဲ့အခါ စုယွီရှုက "မမချိုး" လို့ ခေါ်လိုက်တဲ့ အမျိုးသမီးက သူမရဲ့ ဖီးနစ်မျက်ဝန်းအစုံနဲ့ လင်းဖုန်းကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်သလို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ယွီရှု... ဒါက ဘယ်သူလဲ။ နင့်ရဲ့ ရည်းစားလား"

စုယွီရှု ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး "မဟုတ်ပါဘူးမမရဲ့၊ သူက ကျွန်မရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ပါ။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုတည်းမှာ တူတူလုပ်ဖြစ်နေတာနဲ့ အပြင်မှာ ထမင်းတူတူ ထွက်စားကြတာပါ"

ချန်ရန်ချိုးရဲ့ လှပတဲ့ မျက်ဝန်းအစုံက မသိမသာ ဝေ့ဝဲသွားပြီး "ယွီရှုရေ... တို့တွေက ဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးတဲ့သူတွေပဲဥစ္စာ။ နင့်ရဲ့ မမချိုးကို အခုထိ လိမ်ချင်နေတုန်းပဲလား။ နင်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက သာမန်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အဆင့်ပဲ ဆိုတာထက် ပိုပြီးတော့ကို နက်ရှိုင်းနေတာ သေချာပါတယ်နော်"

စုယွီရှုက တစ်ခုခု ပြန်လည်ရှင်းပြချင်သော်လည်း စကားလုံးတွေက လည်ချောင်းဝမှာတင် တစ်ဆို့သွားပြီး ဘာမှထွက်မလာတော့ပေ။

စုယွီရှု ကိုယ်တိုင်လည်း သတိပြုမိသွားသည်မှာ— သူမနဲ့ လင်းဖုန်းက သာမန်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် သက်သက်ပါပဲ၊ တခြားဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိပါဘူးလို့ အလွယ်တကူ အာမခံပြီး မပြောရဲတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဒီလို စကားမျိုးကို သူမကိုယ်တိုင်တောင် မယုံကြည်နိုင်တော့ချေ။

စုယွီရှုတစ်ယောက် ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီး တွန့်ဆုတ်နေစဉ်မှာပဲ လင်းဖုန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ကျွန်တော်က ယွီရှုကို လိုက်နေတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူမက အခုထိ သဘောမတူသေးလို့ပါ။ အခုလောလောဆယ် အခြေအနေအရ မေးမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်နဲ့ ယွီရှုက တကယ်ပဲ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နောင်အနာဂတ်မှာတော့ ဘာဖြစ်လာမလဲ မပြောနိုင်ဘူးလေ~"

စုယွီရှု သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်တော့မှပဲ လင်းဖုန်းကို စောင်းမြောင်းကြည့်ကာ ဟွန့်ခနဲ နှာမှုတ်လိုက်ရင်း "ဘာကို မပြောနိုင်တာလဲ။ နင်က အရမ်းဆိုးတာ၊ ငါ့ကို အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်နေတာ။ ငါ သေချာပေါက် နင့်ကို သဘောမတူနိုင်ပါဘူးနော်"

ချန်ရန်ချိုးက ပြုံးလိုက်ရင်း "ဪ... တို့ ယွီရှုလေးကို လိုက်မလို့ပေါ့။ ဒါဆိုရင်တော့ မောင်ရင် တော်တော်လေး ကြိုးစားရလိမ့်မယ်။ တို့ မှတ်မိသလောက်တော့ ယွီရှုက ဘယ်တော့မှ အလွယ်တကူ အချစ်မဖွဲ့တတ်ဘူးလို့ ပြောဖူးတယ်၊ အခုအချိန်အထိလည်း တစ်ခါမှ ရည်းစားမထားဖူးသေးဘူးလေ"

"ဒါဆိုရင်တော့ မမချိုးရေ... သတင်းကောင်းကိုပဲ စောင့်မျှော်နေလိုက်ပါတော့ဗျာ။ ကျွန်တော် အောင်မြင်သွားတဲ့နေ့ကျရင် မမချိုးကို မင်္ဂလာခိုင်ကြီးနဲ့ သေချာပေါက် ဖိတ်ကြားပါ့မယ်!"

"အေးပါ... မောင်ရင် အောင်မြင်မယ့်နေ့ကို မမ စောင့်မျှော်နေပါ့မယ်။ ကဲပါ... စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့။ နင်တို့နှစ်ယောက် ထိုင်စရာနေရာတစ်နေရာ ရှာပြီး ထိုင်ကြဦး။ အဓိကက အစားအသောက် စားဖို့ပဲဥစ္စာ။ ဘာတွေ စားချင်ကြလဲ"

လင်းဖုန်းနဲ့ စုယွီရှုတို့သည် စိတ်ကြိုက်နေရာတစ်နေရာ ရွေးချယ်ပြီး ထိုင်လိုက်ကြသည်။ စုယွီရှုက မီနူးစာအုပ်ကို မယူတော့ဘဲ ရိုးအီနေတဲ့ လေသံလေးနဲ့ပဲ ပြောလိုက်သည်။ "အမြဲတမ်း စားနေကျအတိုင်းပဲ ပေးပါမမ၊ ကျွန်မရဲ့ အကြိုက်က အရင်အတိုင်းပါပဲ။ လင်းဖုန်း... နင်ကကော ဘာစားချင်လဲ"

လင်းဖုန်းက မီနူးစာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ရဲ့အကြည့်က ချန်ရန်ချိုးဆီ ရောက်သွားသည်။ "မမလေး... ဒီဆိုင်မှာ အကောင်းဆုံး ဟင်းလျာက ဘာလဲခင်ဗျာ၊ လမ်းညွှန်ပေးပါဦး"

"တို့ဆိုင်က ဝက်သုံးထပ်သားကင် အသားတုတ်တွေက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်ကွ။ အဲ့ဒါ စမ်းကြည့်မလား"

လင်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း "ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို ဝက်သုံးထပ်သားကင် အသားတုတ် အချောင်း နှစ်ဆယ်၊ ဆိတ်သားကင် ဆယ်ချောင်း၊ ပြည်ကြီးငါး၊ ကြက်တောင်ပံ၊ ဖူးခတ်ပင်၊ ဂျုံကင်နဲ့ ကျောက်ကပ်ကင်... ဒါတွေကိုတော့ တစ်မျိုးစီကို နှစ်ချောင်းစီ ပေးပါဗျာ"

ချန်ရန်ချိုးရဲ့ လှပတဲ့ မျက်ဝန်းအစုံက လင်းဖုန်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရင်း "မောင်ရင်က အများကြီး မှာလှချည်လား၊ အကုန်ကုန်ပါ့မလားကွ။ တို့ဆိုင်က ကုန်ပစ္စည်းကို တွန့်တိုပြီး ထည့်ပေးတတ်တဲ့ဆိုင် မဟုတ်ဘူးနော်၊ အသားတုတ်တွေက တော်တော်လေး အသားအပြည့်နဲ့ ကြီးတယ်"

လင်းဖုန်းက ပြုံးပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကာ "ကိစ္စမရှိပါဘူးဗျာ၊ ကျွန်တော်က အစားအသောက် အများကြီး စားနိုင်လို့ပါ။ တကယ်လို့ မကုန်ရင်တောင်မှ တို့ ယွီရှုလေး ရှိနေတာပဲဥစ္စာ။ ယွီရှုက ကျွန်တော့်ထက် ပိုပြီး အစားကြီးတာ၊ ဒီနေ့ နေ့လယ်ကတင် ထမင်း ရှစ်ပန်းကန်အထိ ကုန်အောင် စားပစ်တာဗျ"

လင်းဖုန်းက စိတ်ကူးပေါက်ရာ လျှောက်ပြီး လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ရန်ချိုး မျက်လုံးအစုံ ပြူးသွားပြီး စုယွီရှုကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့သည်။

စုယွီရှုရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာတော့ မေးခွန်းထုတ်စရာ အမှတ်အသားတွေ အပြည့် ဖြစ်သွားရပြီး "နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ မမချိုး... သူပြောတဲ့စကားတွေကို လုံးဝမယုံနဲ့ဦးနော်၊ ဒါက ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တာ! ကျွန်မက ပုံမှန်ဆိုရင် ထမင်းတစ်ပန်းကန်တည်းတင် ဗိုက်အပြည့်ပဲဥစ္စာ"

"ကဲပါ... နင်တို့နှစ်ယောက် ကလေးတွေလို ကတ်ကတ်သတ်သတ် ရန်ဖြစ်နေတာကို တို့ ကြားထဲက ဝင်မပါတော့ဘူး။ မောင်ရင်တို့ မှာထားတာတွေကို အမြန်ဆုံး ရအောင် လုပ်ပေးလိုက်ဦးမယ်"

"မမချိုးကလည်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဘယ်သူက... ဘယ်သူက သူ့ရဲ့ ပါတနာမို့လို့လဲ"

ဒါပေမဲ့ ချန်ရန်ချိုးကတော့ အဝေးကြီးကို လှမ်းထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တာမို့ စုယွီရှုရဲ့ တိုးညင်းတဲ့ ရေရွတ်သံတွေကို မကြားနိုင်တော့ပေ။

ချန်ရန်ချိုး ထွက်သွားပြီးနောက် လင်းဖုန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "နင်နဲ့ ဒီမမချိုးက ဘယ်လိုမျိုး ပတ်သက်နေတာလဲဟင်"

စုယွီရှုလည်း သူမနဲ့ ချန်ရန်ချိုးတို့ ဘယ်လိုမျိုး စတင်သိကျွမ်းခဲ့ကြလဲဆိုတာကို လင်းဖုန်းအား ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖောက်သည်ချပြလာတော့သည်။

စုယွီရှုတစ်ယောက် တက္ကသိုလ်ပထမနှစ်တုန်းက စစ်ပညာသင်တန်း  တက်ရောက်ပြီးတဲ့နောက် ချီကျိုးတက္ကသိုလ်အနီးနားမှာ သူမရဲ့ ကျောင်းစရိတ်နဲ့ နေ့စဉ်မုန့်ဖိုး ရှာဖွေဖို့အတွက် အချိန်ပိုင်းအလုပ်တစ်ခု ရှာဖွေချင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ပထမနှစ် ကျောင်းသားအသစ်တစ်ယောက်အတွက် သင့်တော်တဲ့ အချိန်ပိုင်းအလုပ် ရှာဖွေဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို ခက်ခဲလှသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျောင်းတက်ချိန်နဲ့ အလုပ်ချိန်ကို မျှတအောင် စီစဉ်ရမှာဖြစ်လို့ စုယွီရှုတစ်ယောက် တစ်ပတ်ကျော်ကြာအောင် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အဆင်ပြေမယ့်အလုပ် မတွေ့ခဲ့ရဘဲ နောက်ဆုံး ချန်ရန်ချိုးရဲ့ ဆိုင်ကို ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ရန်ချိုးသည် စုယွီရှုကို မြင်မြင်ချင်းမှာတင် သူမရဲ့ ညီမအရင်းလေးတစ်ယောက်လိုမျိုး သဘောထားပြီး ဆိုင်မှာ ချက်ချင်း အလုပ်ခန့်အပ်ပေးခဲ့ရုံတင်မကဘဲ အလွန် လိုက်လျောညီထွေရှိတဲ့ အလုပ်သတ်မှတ်ချက်တွေကို ပေးခဲ့ရှာသည်— စာသင်ချိန်ရှိရင် အလုပ်လာစရာမလိုကြောင်း၊ စာသင်ချိန်မရှိတဲ့ အားလပ်ရက်တွေကျမှပဲ လာရောက်ဖို့ ကြိုးစားပေးရန်နှင့် တကယ်လို့ အရေးကြီးကိစ္စရပ်တစ်ခုခုကြောင့် အလုပ်မလာနိုင်ခဲ့ရင်တောင် ဖုန်းတစ်ချက် ဆက်ပြီး အကြောင်းကြားလိုက်ရုံဖြင့် အဆင်ပြေကြောင်း စသည်ဖြင့်ပေါ့။

ဒါကြောင့်ပဲ စုယွီရှုတစ်ယောက် ဒီဆိုင်မှာ သုံးနှစ်ကျော်ကြာအောင် အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ကိုင်ဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားက ဆက်ဆံရေးကလည်း ညီမအရင်းတွေလိုမျိုး မခြားနားတော့ပေ။ နှစ်သစ်ကူးလိုမျိုး ပွဲတော်ရက်တွေဆိုရင် စုယွီရှုသည် ချန်ရန်ချိုးဆီ အမြဲလာလည်တတ်ပြီး အနည်းဆုံး တစ်လကို တစ်ကြိမ်တော့ ပုံမှန်ဆုံတွေ့ကြဖို့အထိ ကတိပြုထားကြသည်။

တစ်ခေါက်တုန်းက စုယွီရှုတစ်ယောက် ဆိုင်မှာ ရှိနေစဉ်အတွင်း အရက်အလွန်အကျွံ သောက်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်က စုယွီရှုကို အတင်းဆွဲတားပြီး သူမအနေနဲ့ သူနဲ့အတူ အရက်မသောက်ပေးရင် ဆိုင်ကနေ လုံးဝပေးမထွက်ဘူးဆိုပြီး အကြပ်ကိုင်လာခဲ့ဖူးသည်။

ထိုစဉ်က ချန်ရန်ချိုးသည် ဘယ်လိုမှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဝိုင်ပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ကောက်ကိုင်ကာ ထိုလူ့ရဲ့ ခေါင်းကို ဗြန်းကနဲ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

နောက်ပိုင်းကျတော့ ထိုလူက အပေါင်းအသင်းတွေခေါ်ပြီး ဆိုင်ကို လာရောက် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သေးသော်လည်း ချန်ရန်ချိုးရဲ့ မောင်အရင်းဖြစ်သူက ထိုလူတွေကို သေသေချာချာ ပညာပေးပြီး မောင်းထုတ်ပစ်ခဲ့သည်။

ထိုကိစ္စပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ချန်ရန်ချိုးက ဆိုင်ကို လာပြီး စုယွီရှုအပေါ် မသမာတဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေ ရှိနေကြတဲ့ လူတွေကို အတိအလင်း သတိပေးလိုက်တော့သည်— တကယ်လို့ ဘယ်သူမဆို အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့လို့ စုယွီရှုကို ထပ်မံ နှောင့်ယှက်ရဲမယ်ဆိုရင် သူမအနေနဲ့ မိမိရဲ့ အသက်နဲ့လဲပြီး ထိုလူ့ကို အဆုံးစီရင်ပစ်ဖို့ ဝန်မလေးဘူးဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဘယ်သူမှ သူမရဲ့ စကားကို ဟန်ဆောင် ခြိမ်းခြောက်မှုသက်သက်လို့ သဘောမထားရဲကြဘဲ လောင်းကြေးမထပ်ရဲကြပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူ့အသက်ဆိုတာ တစ်ချောင်းတည်း ရှိတာလေ။ မင်း လောင်းကြေးတွေ အကြိမ်ကြိမ် နိုင်ခဲ့ရင်တောင်မှ တစ်ကြိမ်တည်း ရှုံးနိမ့်သွားတာနဲ့ ဘဝက ပြီးဆုံးသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။

လင်းဖုန်းလည်း ဒီအကြောင်းအရာတွေကို ကြားပြီးနောက် ချန်ရန်ချိုးရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ အပြုအမူအပေါ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ချီးကျူးလိုက်မိသည်။ "ဒါကြောင့်ကိုး... တို့ ယွီရှုလေးတစ်ယောက် အစားအသောက်အကြောင်း ပြောတိုင်း ဒီဆိုင်ကိုပဲ အသည်းအသန် လာချင်နေရတာ။ နောက်ကွယ်မှာ ဒီလိုမျိုး ဇာတ်လမ်းကောင်းလေး ရှိနေတာကိုး"

ထို့နောက် လင်းဖုန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။ "မမချိုးက ဒီလောက်အထိ လှပတာကို နင်တို့ စောစောက ပြောပုံအရဆိုရင် သူမမှာ အခုထိ ရည်းစားမရှိသေးဘူး ပေါ့။ သူမ အသက်အရွယ်အရဆိုရင် အိမ်ထောင်ကျရမယ့် အချိန်တောင် ရောက်နေပြီလေ"

"မမချိုးက အခုထိ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိသေးတာ၊ အပျိုကြီးဘဝနဲ့ပေါ့။ သူ ကျွန်မကို ပြောဖူးတာတော့ နောက်ဆို ဘယ်လိုလူမျိုးကိုမှ ထပ်မရှာတော့ဘဲ တစ်ကိုယ်တည်းပဲ အေးအေးလူလူ ဖြတ်သန်းသွားတော့မယ်တဲ့။"

"ဘာလို့လဲဟင်။ အဖော်တစ်ယောက် ရှိတာက ပိုကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဥပမာ... တို့နှစ်ယောက်လိုမျိုးပေါ့။"

ဆူယုရှုက လင်းဖုန်းကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ခဲလိုက်ပေမဲ့ စကားကိုတော့ ပြန်မငြင်းပါဘူး။ အဲဒီအစား သူကပဲ ဆက်ပြောပြလာတယ်။

"မမချိုးကလည်း တို့ ချီကျိုးတက္ကသိုလ်ကနေပဲ ကျောင်းပြီးခဲ့တာလေ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်ကပေါ့။ အဲဒီတုန်းက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဆိုတာ အခုခေတ်လို လမ်းဘေးမှာ ပေါနေတာ မဟုတ်ဘဲ တကယ့်ကို ဂုဏ်ရှိတဲ့ အဆင့်အတန်းမျိုး။ အဲဒီအချိန်တုန်းက မမချိုးမှာလည်း တကယ့်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်ခဲ့ရတဲ့ အချစ်ရေးတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချစ်ရေးကပဲ မမချိုးရဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို အစအနမကျန်အောင် ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာ!"

"အဲဒီတုန်းက မမချိုးနဲ့ အဲဒီလူကြားက ဆက်ဆံရေးက တကယ်ကို ကောင်းခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခေါက်မှာတော့ ချီကျိုးတက္ကသိုလ်ဆီကို နိုင်ငံရပ်ခြား ပညာတော်သင် သွားခွင့် ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ရောက်လာတယ်။ မမချိုးရဲ့ စာမေးပွဲရလဒ်တွေက အမြဲတမ်း ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေတာမို့လို့ တကယ်လို့ သူသာ ဝင်ပြိုင်မယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် အဲဒီနေရာကို ရမှာအမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မမချိုးရဲ့ ရည်းစားဖြစ်သူက မမချိုးကို လိမ်ညာလှည့်ဖြားပြီး ပြောခဲ့တယ်။ တို့နှစ်ယောက်က ဘယ်တော့မှ ခွဲမှာမဟုတ်ဘဲ အမြဲတမ်း တူတူရှိနေမှာမို့လို့ ဘယ်သူမှ အဲဒီပညာတော်သင် အခွင့်အရေးကို သွားမလျှောက်ကြေး ဆိုပြီးတော့ပေါ့။"

"နောက်ဆုံးတော့ မမချိုးတစ်ယောက် အဲဒီလူ့စကားကို ယုံပြီး လှည့်စားတာ ခံလိုက်ရလို့ အလုပ် သွားမလျှောက်ခဲ့ဘူး။ အကျိုးဆက်အနေနဲ့ အဲဒီပညာတော်သင် သွားခွင့်က အဲဒီလူ့လက်ထဲကိုပဲ တန်းပြီး ရောက်သွားခဲ့တော့တယ်။"

"မမချိုး အမှန်တရားကို သိသွားတဲ့အခါမှာတော့ အရမ်းကို ဒေါသထွက်သွားပြီး အဲဒီလူ့ဆီ သွားမေးဖို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ အဲဒီလူကို ရှာတွေ့သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ အဲဒီလူ့ဘေးနားမှာ အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက် အနီးကပ် ရှိနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။"

"တကယ်တမ်းကျတော့ အဲဒီလူ့မှာ မူလကတည်းက ရည်းစားအစစ် ရှိနေခဲ့ပြီးသား။ မမချိုးကို စတင်ချဉ်းကပ်ခဲ့တဲ့ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ကလည်း အဲဒီနိုင်ငံရပ်ခြား ပညာတော်သင် သွားခွင့်ကို လှည့်ဖြားရယူချင်လို့ပဲ။ သူက လပေါင်းများစွာတိုင်တိုင် မမချိုးရှေ့မှာ သရုပ်ဆောင် ကောင်းခဲ့တာ!"

"မမချိုး အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ စိတ်နှလုံးတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရတယ်။ အထူးသဖြင့် အဲဒီလူယုတ်မာက ထွက်ခွာမယ့်အချိန်မှာတောင် စကားတစ်ခွန်း ချန်ထားခဲ့သေးတယ်။ 'နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ဒီကောင်မလေးက အရမ်းကို အောက်ကျိုးကျလွန်းလို့... သူ့ကို အိပ်ရာပေါ်အထိ ခေါ်သွားဖို့ အခွင့်အရေး မရလိုက်တာ တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ၊ ဟားဟားဟားဟား...' တဲ့။"

"မမချိုးတစ်ယောက် အဲဒီနေ့ညက တစ်ညလုံး အသေအလဲ ငိုခဲ့ရလို့ နောက်တစ်နေ့မှာ မျက်လုံးတွေပင် ဖောင်းအစ်နေခဲ့တယ်! အဲဒီအချိန်ကစပြီး မမချိုးဟာ ဘယ်တော့မှ အချစ်ရေးကို ထပ်ပြီး မဖွဲ့စည်းဖို့ စိတ်ကူးတော့တယ်။ သူ ပြောဖူးတာကတော့... ဘယ်သူမဆို သူ့ကို လာလိုက်တိုင်း အဲဒီလူယုတ်မာရဲ့ ပုံရိပ်ကိုပဲ ပြန်မြင်ယောင်လာတတ်လို့၊ နောက်နောင် ဘဝကို တစ်ကိုယ်တည်းပဲ အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းသွားတော့မယ်၊ တစ်ယောက်တည်း သေဆုံးသွားရရင်တောင်မှ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး တဲ့။”

လင်းဖုန်းတစ်ယောက် အပြင်ပန်းကြည့်ရင် အရမ်းကို ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ပျော်ပျော်နေတတ်ပုံရတဲ့ မမချိုးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အခုလိုမျိုး ကြေကွဲစရာ အတိတ်ဆိုးကြီး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိပေ။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေကြစဉ်မှာပဲ မမချိုးသည် လက်ထဲတွင် အသားကင်ပန်းကန် အချို့ကို သယ်ဆောင်ရင်း သူတို့ရဲ့ စားပွဲဆီသို့ လှမ်းလာခဲ့တော့သည်။