အခန်း(၄)- မစင်သယ်ဖို့သင့်တော်တဲ့လူ

လင်းဖန်က သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့အုပ်လိုက်ပြီး "အများကြီးမတွေးနဲ့! မင်းကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ ဖမ်းမိခွင့်မပေးဘူး!"

စုယွီရှူး : "???"

ကြိုးစင်တင်ရာနေရာကို သွားတော့မယ့်အလား စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာတဲ့ပုံပေါက်နေတဲ့ စုယွီရှူး ဟာ အခုတော့ မေးခွန်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။

လင်းဖန်က ရယ်မိရင်း "မင်းအနားယူဖို့ အခန်း တစ်ခု ငါရှာ‌ ပေးတာက မင်းအနားယူဖို့ပဲ၊ ငါမင်းနဲ့အိပ်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတစ်နေကုန် ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။ ဒီမှာ လေးထပ်က အခန်း ၄၀၄ သော့တွေ။ သွား၊ ငါမင်းနောက်ကို မလိုက်ဘူး၊ ငါ့ကို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ စော်ကားသူလို့ မင်းထပ်မထင်အောင်"

စုယုရှူးက သော့တွေကိုယူလိုက်ပြီး အနည်းငယ်ကြောင်အသွားကာ "ရှင်..."

"လူတိုင်းက ဒီလောက် တဏှာကြီးတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါလည်း တဏှာကြီပေမယ့် ငါက ငါ့မူတွေနဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့သူပါ။ မူတွေနဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့သူက တခြားသူတွေကို အခွင့်ကောင်းမယူဘူး၊ အတင်းအကျပ် ဆွဲဆောင်တာမျိုးလည်း မရှိဘူး။"

စုယွီရှူး အနားယူရန် အခန်းသို့သွား ပြီးနောက် လင်းဖန်သည် ခဏထိုင်နေပြီးနောက် သူ၏ လက်စားချေမှတ်စုစာအုပ်ကို ဆက်လက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"လောလောဆယ်မှာ ငါ လက်စားချေရမယ့် အဓိကလူသုံးယောက်ရှိတယ်- လျိုရှု ၊ လီဟောင်ယု နဲ့ ငါ့ရဲ့အတန်းခေါင်းဆောင် ဝမ်ကျိဟောင်! လက်စားချေတာအပြင် အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ငါ့ရဲ့ အတန်းဖော်နဲ့ မပြည့်စုံခဲ့တဲ့ အချစ်လည်း ရှိသေးတယ်။ အခု နောင်တတွေအားလုံးကို ပြန်ပေးဆပ်ချင်တယ်!"

"ဒါဆို တစ်ယောက်ချင်းစီ ခေါ်သွားရအောင်။ အရင်ဆုံး လျိုရှု !"

တက္ကသိုလ်ကနေ ဘွဲ့ရပြီးသား လင်းဖန် အတွက် အလယ်တန်းကျောင်းက သူငယ်ချင်းတွေက ဟိုးအရင်ကတည်းက အဆက်အသွယ်ပြတ်နေခဲ့တာပါ ။ အခုတော့ လင်းဖန်မှာ လျိုရှု ရဲ့ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက် တောင် မရှိဘူး ။

အဒါနဲ့ လင်းဖန်းက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် အတွင်းရေးမှူး ကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ် ၊ ဒီလောက်ကြီးတဲ့အဖွဲ့ဟာ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေဖို့ အခက်အခဲမရှိသင့်ဘူး မဟုတ်လား။

"ကျွန်တော်က လင်းဖန်ပါ ၊ အတွင်းရေးမှူး လျူရှင်း လား"

" ဒါရိုက်တာ လင်း ? အဲဒါ ရှင်လား။ ကျွန်မ ဘာကူညီပေးရမလဲ"

ဖုန်းရဲ့ တစ်ဖက်က အသံက လုံးဝ 'အစ်မကြီး' ပုံစံဖြစ်နေတာကြောင့် လင်းဖန်က အဲဒါကို သိမ်းပိုက်ချင်စိတ် ဖြစ်လာတယ်။

"တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ရှာကြည့်ချင်တယ်။ ရှာတွေ့နိုင်မလား။"

" ဒါရိုက်တာလင်းက ဘယ်သူ့ကို ရှာချင်တာလဲ။ ဘယ်လိုအချက်အလက်တွေ၊ ဘယ်အတိုင်းအတာအထိလဲ။"

လင်းဖန်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး "ငါ ရှာချင်တဲ့သူက လျိုရှု လို့ ခေါ်တယ် ။ သူ အခု ဘယ်မှာနေလဲ၊ ကျောင်းတက်နေတာလား၊ အလုပ်လုပ်နေတာလား၊ သူ့မိသားစုဝင်တွေ ဘာအလုပ်လုပ်လဲ ငါသိချင်တယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

" ဒါရိုက်တာလင်း ၊ အသေးစိတ်အချက်အလက်လေးတွေ ပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ လျိုရှုဆိုတဲ့ နာမည်က အသုံးများတဲ့ နာမည်ပဲ။ ကျွန်မသိတဲ့သူတွေထဲမှာတောင် လျိုရှု ဆိုတဲ့ နာမည်သုံးယောက် ရှိတယ်။"

လင်းဖန် လည်း ဒါကို သဘောပေါက်သွားပြီး "ဒါဆို ငါ ကုမ္ပဏီကို လာခဲ့မယ်၊ ငါရှာနေတဲ့ လျိုရှု ရဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ပြောပြမယ်"

ဖုန်းချပြီးနောက် လင်းဖန်သည် ထရပ်ပြီး ဆေးရုံမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူသည် စုယွီရှူး ၏ ဖုန်းနံပါတ် ကို မ‌တောင်းထားခဲ့ပေ။ နောင်တွင် သူတို့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြလိမ့်မည်ဟု သူ သေချာပေါက် ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များ မထားခဲ့ခြင်းသည် စုယွီရှူး အား လင်းဖန်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ မှတ်မိစေရန် လည်း ကူညီပေးပါလိမ့်မည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့်အကြာတွင် လင်းဖန်သည် ကျီကျိုး၏ အထင်ကရ အဆောက်အအုံများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် ဟွာရုံ အဆောက်အအုံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရုံးခန်းအဆောက်အအုံ တစ်ထပ် သို့မဟုတ် နှစ်ထပ်သာ ငှားရမ်းနိုင်သော ကုမ္ပဏီငယ်အချို့နှင့်မတူဘဲ အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးသည် ဟွာရုံအုပ်စု ပိုင်ဖြစ်သည် ။

ဟွာရုံအုပ်စု ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ အလုပ်ဆင်းချိန်ဖြစ်ပြီး အဆောက်အအုံထဲတွင် လူများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ လင်းဖန်က လျူရှင်း ကို ခေါ် ပြီးနောက် သူထိုင်ရန်နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လင်းဖန် ထိုင်ပြီး မကြာမီတွင် မျက်လုံးအစုံများစွာက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်ဟု ထင်ရသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် မိတ်ကပ်ထူထူလိမ်းထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်များကို တဒေါက်ဒေါက်ခတ်လိုက်ရာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တဒုတ်ဒုတ်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးက အနက်ရောင်စကတ်တိုကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ကောက်ကြောင်းအလှနဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းတယ်။

လင်းဖန်းက ယောက်ျားပီသတဲ့ ဗီဇစိတ်ကြောင့် အမျိုးသမီးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်လိုက်ပေမယ့် တစ်ခုခု မှားနေတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ အဲဒီ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အမျိုးသမီးက သူ့ဆီကို တကယ်လျှောက်လာနေတယ်။

"ကောင်ချောလေး တစ်ယောက်တည်းလား?"

လင်းဖန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "မင်းငါ့ကို ဘာလို့စော်ကားနေတာလဲ။!"

ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အမျိုးသမီး : "..."

လင်းဖန် ရဲ့ တစ်ခွန်းတည်းသော စကားက အမျိုးသမီးရဲ့ စည်းချက်ကို တိုက်ရိုက် နှောင့်ယှက်လိုက်တယ်။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အမျိုးသမီးက ဆက်ပြောလိုက်တယ်။ "ကောင်ချောလေး ဆိုလိုတာက ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်းထိုင်ပြီး တစ်ယောက်ယောက် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုအတွက် စောင့်နေတာလား။"

လင်းဖန်းက အမျိုးသမီးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ"

အမျိုးသမီးက အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ပြီး လင်းဖန်၏ နောက်တွင် လက်များကိုတင်ကာ အနည်းငယ်ကိုင်းညွှတ်ကာ လင်းဖန် ၏နားရွက်နားကိုတိုးကပ်လိုက်သည်။

"လူချောလေးအားတယ် ဆိုရင် အစ်မကြီးနဲ့ ကစားလို့ရမလား။ အစ်မကြီးကို မင်းကြိုက်တာ လုပ်ခိုင်းလို့ရတယ်။"

လင်းဖန်က ချက်ချင်းထရပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက အမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်နေသည် "မင်း ငါပြောတာကို တကယ်နားထောင်မှာလား"

အမျိုးသမီးက ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများကို လျက်ကာ လည်ပင်းတစ်လျှောက်၊ ညှပ်ရိုးပေါ်မှ လက်ချောင်းဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ မင်း ကျွန်မကို ဘာပဲလုပ်ခိုင်းလုပ် ကျွန်မ လုပ်ပါ့မယ်!"

လင်ဖန်း ရဲ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားပြီး "အရမ်းကောင်းတယ်! ဒါဆို ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။ ငါ့အဘိုးက ဒီနေ့ ပစ္စည်းတွေသယ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက် လိုအပ်နေတယ်။ ဘိလပ်မြေအိတ် ၅၀ လောက် သယ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက် ရှာဖို့ သူ ရုန်းကန်နေရတယ်။ ထမ်းသမားငှားရင် အနည်းဆုံး ခြောက်ရာ ဒါမှမဟုတ် ရှစ်ရာလောက် ကုန်ကျလိမ့်မယ်။ မင်းက ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးလိုက်တာပဲ!"

ဒါဆို အချိန်ဆွဲမနေနဲ့တော့ မြန်မြန်သွားကြစို့။ အဘိုးက စောင့်နေတုန်းပဲ!"

လင်းဖန်က ချက်ချင်းပင် အမျိုးသမီး၏လက်ကို ဆွဲကာ ထွက်သွားရန်လုပ်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီး : "..."

ငါတို့ပြောနေတာ အကြောင်းအရာ တစ်ခုတည်းလား။

ငါ့နားတွေမှာ တစ်ခုခုမှားနေလား။

ဘိလပ်မြေ သယ်ဖို့လား။

ငါဒီလိုဝတ်ထားတာကို၊ ဘိလပ်မြေ သယ်ခိုင်းနေတာလား။

"ဟေး၊ ဟေး၊ ဟေး၊ ငါ့ကိုလွှတ်ပါဦး! ငါဘိလပ်မြေ မသယ်နိုင်ဘူး! ငါ့ကိုလွှတ်ပါ၊ ဟေး! မင်းဘာလို့ဒီလောက်အားကောင်းနေတာလဲ..."

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မက အပျော်ရှာဖို့ လာတာပါ။ တကယ်ကြီးလုပ်ဖို့လိုလို့လား။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို လွှတ်ပေးပါ၊ ကျွန်မလက်တွေ နီရဲနေပီ..."

မကြာခင်မှာပဲ လင်းဖန်းက အမျိုးသမီးရဲ့လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ "အိုး၊ ငါက မင်းကို နောက်နေတာ။ မင်းလို ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးက ဘိလပ်မြေ သယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

အမျိုးသမီးက ရှည်လျားစွာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လင်းဖန် ၏ ဆုပ်ကိုင်မှု ကြောင့် နီရဲနေသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည် ။

သူမသည် ဘိလပ်မြေသယ်ရန် ဆွဲခေါ်ခံရတော့မတတ်ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အမျိုးသမီးသည် ခဏတာ စိတ်အေးလက်အေး မနေနိုင်မီတွင် လင်းဖန် ၏ နောက်ထပ်စကားများက သူမကို ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့စေခဲ့သည်။

"မင်းလို ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးက ဘိလပ်မြေတွေ ရွှေ့ဖို့ မသင့်တော်ပေမယ့် မင်းရဲ့ပခုံးတွေ၊ လက်မောင်းတွေနဲ့ ပေါင်တွေကို ကြည့်ရင် မစင်တွေ မသယ်တာ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ! ဒီနေ့ခေတ်မှာ မစင်တွေ သယ်နိုင်တဲ့ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ လူအရမ်းနည်းတယ်! မစင်တွေ မသယ်တာက သဘာဝတရားရဲ့ နိယာမတွေကို ဆန့်ကျင်တာပဲ!"

အမျိုးသမီးရဲ့အကြည့်က လင်းဖန် ရဲ့ ပြုံးရွှင်နေတဲ့မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်မှုကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ သူမ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ကို ချွတ်ကာ ထွက်ပြေးသွားတယ်။

"အိုဘုရားရေ..."

လင်းဖန်းက အမျိုးသမီးရဲ့ ဆုတ်ခွာနေတဲ့ ပုံကိုကြည့်ပြီး သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်တယ် "ကျစ် ကျစ် ကျစ်၊ ဒီခန္ဓာကိုယ်၊ ဒီပြေးနှုန်း၊ မစင်မသယ်ရတာ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ!"

"ဟေး၊ မင်းတကယ်မစဥ်းစား‌တော့ဘူးလား။ မင်းလိုပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို မမြှုပ်နှံလိုက်ရင် တကယ်ကို ရှက်စရာပဲ!"

"နင့်အဖွားကိုပဲ သွားထမ်းခိုင်းလိုက်..."

လင်းဖန်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ယခင်ထိုင်ခုံသို့ ပြန်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ ဒုတိယထပ်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က လင်းဖန်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ် ။ မကြာခင်မှာပဲ မစင်သယ်ရမယ့် ပါရမီရှင်လည်း အမျိုးသမီးရဲ့ဘေးကို ရောက်လာတယ်။