အခန်း (၂၃) - သမိုင်းမတင်မီခေတ်၏

ပျက်သုဉ်းခြင်းနှင့် ဖန်ဆင်းရှင်နတ်ဘုရား

အိန်ဂျယ်စစ်တပ်ကြီးသည် ဒီရေအလား ဆုတ်ခွာသွားခဲ့လေသည်။ လျိုကျွင်းက အချိန်မီ ပြတ်ပြတ်သားသား ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့၍သာ ဖြစ်၏။ သူသည် မိုးကြိုးအလား ပြင်းထန်သော နည်းလမ်းဖြင့် ဤအာဏာသိမ်းရန် ကြံစည်မှုကို ပိုမိုကြီးထွားမလာမီ အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သည်။

နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာသော အိန်ဂျယ်ဘုရင်သည် တစ်ခဏချင်းမှာပင် အိုမင်းရင့်ရော်သွားပုံရ၏။ သူသည် ကပျာကယာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ စိတ်ဒဏ်ရာရနေသော ပညာရှိနတ်မိမယ်ကို တွဲထူလျက် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူ ရှင်းလင်းရမည့် အရှုပ်ထုပ်များက အလွန်များပြားလွန်းလှသည်။

ပုံမှန်အချိန်တွင် အစားအသောက်တစ်ခုတည်းကိုသာ စိတ်ဝင်စားတတ်သည့် ပယင်းလိပ်ပြာကြီးပင်လျှင် ဤလူပြက်ပြဇာတ်ကြီးကြောင့် အံ့ဩမှင်သက်ကာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရရှာသည်။

"အားလုံး ပြန်ကြတော့..." လျိုကျွင်းက သက်ပြင်းခိုးချရင်း တိုးညင်းစွာ မိန့်ကြားလိုက်သည်။

သူ့အနားတွင် ရပ်နေပြီး စစ်မက်နှင့် လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူထားရသည့်၊ တစ်ချိန်လုံး နှုတ်ဆိတ်နေတတ်သော ပဉ္စမမြောက် သိုင်းရူးကြီး သျှဲမင်ရန်က ရုတ်တရက် မနေနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ "ငါလည်း ကျင့်ကြံခြင်းကို ပိုပြီး အရှိန်မြှင့်မှ ဖြစ်တော့မယ်..."

နဂိုကတည်းက မတရား အပြစ်ပုံချခံခဲ့ရသည့် လိပ်ပြာဖြစ်သော သျှဲဟုန်ကျွင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ငါ့ကို ဘာလို့ တမင်သက်သက် ထောင်ချောက်ဆင်ရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်က ပြုတ်ကျလာသည့် မမျှော်လင့်သော ဘေးဒုက္ခပင် မဟုတ်ပါလား။

အင်းဆက်နဂါးအကင်များကို အရသာရှိရှိ မြိန်ယှက်စွာ စားသုံးနေသည့် သျှဲချီယိန်းက ပြန်ပြောလိုက်၏။ "မင်းရဲ့ နာမည်က အဆိုးဆုံးမို့လို့ပေါ့၊ မင်းအပေါ် အပြစ်ပုံချရတာ အလွယ်ဆုံးမို့ ပုန်ကန်ဖို့ အကြောင်းပြချက် လုပ်တာလေ"

"အိုး... ဒါက ဘယ်လိုတောင် ရူးသွပ်လိုက်တဲ့ ကိစ္စလဲ" သျှဲဟုန်ကျွင်း၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။

စတုတ္ထမြောက်လိပ်ပြာသည် ထိုအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ့ဓာတ်ခွဲခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်ပြီး အင်းဆက်နဂါးကို အကင်လုပ်စားနေသော်လည်း၊ အစားပုတ်လှသော သျှဲချီယိန်းအား ဖမ်းဆီးရန် စိတ်မပါတော့ချေ။

ဤရက်ရက်များအတွင်း ဆူညံပွက်လောရိုက်နေခဲ့သော်လည်း ဘဝက အေးချမ်းပြီး နွေးထွေးမှု ရှိခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့မောင်နှမငါးယောက် တစ်နေ့တွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြန်လည်သတ်ဖြတ်ကြမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ကို သူ ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့မိနေသည်။

'တို့တွေ... ဒီလိုနေ့ရက်မျိုးကို လုံးဝ လုံးဝ မရောက်ရှိပါစေနဲ့...'

"ငါတို့ကို ထောင်ချောက်ဆင်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ဆက်ပြီး စုံစမ်းဖို့ လိုသေးလား" သျှဲဟုန်ကျွင်းသည် သူ့အား မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲခဲ့သည့် အမှန်တရားကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေပုံရသည်။

"အရာရာကို သဘာဝအတိုင်းပဲ ရှိပါစေ" လျိုကျွင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

စုံစမ်းမည်လား၊ မစုံစမ်းဘူးလား၊ ဘယ်လိုစုံစမ်းမလဲဆိုတာက အင်းဆက်တစ်ဆယ့်သုံး၏ အပိုင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

အိန်ဂျယ်တို့၏ သန့်ရှင်းသောမြေ။

အင်းဆက်တစ်ဆယ့်သုံး ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် နန်းတော်ထဲတွင် တစ်ဦးတည်း သုံးရက်တိုင်တိုင် အောင်းနေခဲ့သည်။ ပရောဖက်သည် သူ့ကို လိမ်ညာမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ လိပ်ပြာမျိုးနွယ်စု၏ လက်ချက်မဟုတ်လျှင် တရားခံသည် သူ့အနားမှာတင် ရှိနေပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဤစစ်ပွဲကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ခဲ့သည့် တရားခံသည် သောင်းချီသော စစ်တပ်ကြီးပင်လျှင် ပရောဖက်၏ လက်တစ်ချက်ဝှေ့မှုကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ခြင်းကို တွက်ဆမိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

တရားခံက... တစ်ချိန်က အတူတူ ပိုးအိမ်ကရုန်းထွက်ပြီး လိပ်ပြာအဖြစ် ပျံသန်းကြစို့ဟု ကတိပေးခဲ့ဖူးသည့်၊ ရိုးသားဖြူစင်သော မျက်နှာလေးနှင့် ရွက်စိမ်းပိုးကောင်မလေး၊ သူ အမြတ်နိုးဆုံးဖြစ်ရသည့် 'အင်းဆက်ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်' ဖြစ်နေမလား...။ ယခု သူမက အိန်ဂျယ်ဘုရင်မ၊ အိန်ဂျယ်တို့၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

သို့မဟုတ်... တစ်ချိန်က သူ့ကို ပညာသင်ကြားပေးခဲ့ပြီး အခြားသူများကိုလည်း အတ္တမရှိဘဲ လက်ဆင့်ကမ်း သင်ကြားပေးခဲ့သည့်၊ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော လက်များစွာရှိသည့် လိပ်ပြာကြီး များ ဖြစ်နေမလား...။

သံသယစိတ်များ ဝင်လာသောအခါ ပညာရှိနတ်မိမယ်ဖြစ်သည့် အင်းဆက်သုံးဆယ်ကိုယ်တိုင်ပင် ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေမလားဟု သူ စိတ်ဖောက်ပြန်စွာ တွေးမိသွားသေးသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကလေးကို အလိုလိုက်ဟန် ဆောင်နေပြီးမှ ပုန်ကန်မှုစတင်ရန်အတွက် ထိုကလေးကို သတ်ပစ်ခဲ့တာများလား...။

သူ ပိုတွေးလေ တွေးတောမှုများက ပို၍ ရှုပ်ထွေးကာ မှားယွင်းနေသလို ခံစားရလေ ဖြစ်သည်။ သူသည် အမှန်တရားကို ရုတ်တရက် ရင်မဆိုင်ချင်တော့ဘဲ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော မည်သည့်အမှန်တရားကိုမျှ လက်မခံချင်တော့ချေ။

အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်လာလျှင်ပင် သူ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

သူသည် ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျောင်းရင်း၊ သန့်ရှင်းသော တောင်ကုန်းအောက်ခြေရှိ ရွာကလေး၏ နေဝင်ဆည်းဆာ မြင်ကွင်းကို ငေးမောနေမိသည်။ တက်ကြွရွှင်လန်းနေကြသော အိန်ဂျယ်ငယ်လေးများ၏ စကားပြောသံ၊ ရယ်မောသံများကို နားထောင်ရင်း၊ မိတ်ဆွေဟောင်းများနှင့်အတူ ကုန်လွန်ခဲ့သည့် သူတို့၏ နုပျိုသော နေ့ရက်များကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေမိသည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ သူ အမှန်တကယ် သဘောပေါက်သွားတော့သည်— သူ အိုမင်းရင့်ရော်ပြီး နှလုံးသားက ပျော့ညံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း။ မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးများလည်း အိုမင်းကုန်ကြပြီဖြစ်ရာ သူတို့၏ ဘဝသက်တမ်းမှာလည်း သိပ်မကျန်တော့ချေ။ ဤအရာကို ဆက်လက်ဖော်ထုတ်နေခြင်းက အဓိပ္ပာယ်ရှိပါဦးမည်လား။

သူ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် အင်းဆက်ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်၊ အင်းဆက်သုံးဆယ်နှင့် လက်များစွာရှိသည့် လိပ်ပြာကြီးတို့ကို ၎င်းတို့၏ နေအိမ်များတွင်သာ တစ်သက်တာ နေအိမ်အကျယ်ချုပ် ချထားလိုက်ပြီး အပြင်သို့ လုံးဝထွက်ခွင့်မပြုတော့ချေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက တရားရုံးတော်ကဲ့သို့ပင်... စစ်မှန်သော တရားခံကို ဆက်လက်မရှာဖွေတော့ဘဲ သူတို့အတွက် သိက္ခာအနည်းငယ် ချန်ထားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော အိန်ဂျယ်မျိုးဆက်သစ်များကို ပြန်လည်ကုစားပေးခဲ့သည်။ သုံးပုံနှစ်ပုံခန့် သေဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း ကျန်ရှိနေသူများကိုမူ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

နောက်ဆက်တွဲ နှစ်များတွင်...။

အိန်ဂျယ်ဘုရင်သည် ပိုမိုအိုမင်းလာပြီး သောကဗျာပါဒများ ပိသတ်လာခဲ့သည်။ အသက်ကြီးလာသောအခါ သူသည် စိတ်အလိုမကျဘဲ သံသယစိတ်များ လွန်ကဲလာကာ လက်အောက်ငယ်သားများ ပုန်ကန်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အာဏာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူသည် ငယ်သားများကို အသေးအဖွဲကိစ္စဖြင့် ရာထူးမှချခြင်း၊ စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်းများကို ခဏခဏ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သူသည် သစ္စာဖောက်များကို ဖမ်းဆီးရန်၊ ကမ္ဘာမြေကို စောင့်ကြည့်ရန်နှင့် မိမိ၏ လက်ရုံးများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် 'ကင်းလှည့်အိန်ဂျယ်' တပ်ဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ သူသည် ရာထူးတိုးပေးပြီးစ လူများကိုပင် မကြာခင်မှာ ပြန်လည်ဖြုတ်ချတတ်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် အာဏာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်အောင် လုပ်ဆောင်ရင်း တစ်စတစ်စနှင့် သူ၏ ကြင်နာတတ်သော ကျော်စောသတင်းများ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

အင်းဆက်အချို့က "အာဏာရှင်... သူက အာဏာရှင်ပဲ!" ဟု တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်ကြသလို၊ အချို့အိန်ဂျယ်များကလည်း "ဒီလိုလူမျိုးက အိန်ဂျယ်ဘုရင် ဖြစ်ဖို့မထိုက်တန်ဘူး!" ဟု ဆိုကြသည်။

"ငါ့ဘဝတစ်ခုလုံး လှပခြင်းကိုပဲ ရှာဖွေခဲ့တာ၊ အခုတော့ ငါ အဲဒါကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပြီ..." သူသည် အိန်ဂျယ်ငယ်လေးများ၏ ဝေဖန်ပြစ်တင်မှုများကို ငြိမ်သက်စွာ လက်ခံခဲ့သည်။ သူသည် လိပ်ပြာမျိုးနွယ်စုအပေါ် အကြွေးတင်နေခဲ့သလို၊ သူတို့ကို အသိဉာဏ်ပညာ ပေးသနားခဲ့သည့် 'အရှင်ဧကရာဇ်ဟောင်း' ကိုလည်း မျက်နှာပျက်စေခဲ့ပြီး မိမိ၏ အသက်ကို ဆွဲဆန့်ပေးခဲ့သည့် 'ပရောဖက်ကြီး' ကိုလည်း စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ လူသူဝေးရာတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး အရာရာကို ရှောင်လွှဲနေခဲ့တော့သည်။

နောက်ထပ် သုံးနှစ် ကုန်လွန်သွားပြန်သည်။

ဘဝ၏ နေဝင်ချိန်၊ အသက်သက်တမ်း ကုန်ဆုံးခါနီးအချိန်တွင် အိန်ဂျယ်ဘုရင်သည် ပရောဖက်ကြီးနှင့် အရှင်ဧကရာဇ်ဟောင်းတို့ကို ရုတ်တရက် တွေ့ဆုံချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာကာ သူ၏ နောင်တများကို ဖွင့်ဟတောင်းပန်ချင်မိသည်။

သို့သော်... သူ မဝံ့ရဲခဲ့ပါ!

သူ့တွင် ယုံကြည်ရသော မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးမျှ မရှိတော့ချေ။ တစ်ချိန်က ဆန်းဝူနတ်သစ်ပင်ကြီးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့မိသည့် အပြစ်ရှိစိတ်တရားသည် ပိုးချည်မျှင်များကဲ့သို့ သူ့ကို အလွှာလွှာရစ်ပတ်ထားပြီး အသက်ရှူကျပ် စေခဲ့သည်။

ထိုနေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်အထိ ဖြစ်၏။

သူသည် လက်များစွာရှိသည့် လိပ်ပြာကြီးထံမှ ဖိတ်ကြားစာတစ်စောင်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ အင်းဆက်တစ်ဆယ့်သုံး၏ စိတ်ကူးထဲတွင်မူ ထိုသူသည် ရိုးသားကြင်နာပြီး သုတေသနကို ရူးသွပ်သည့် ပညာရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍... သူသာ ဤအရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူ မဟုတ်ခဲ့ရင်ပေါ့...။

အင်းဆက်တစ်ဆယ့်သုံး ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက လက်များစွာရှိသည့် လိပ်ပြာကြီးသည် ယခုအခါ လုံးဝ ဇရာထောင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ အချိန်ကာလဟူသော ဓားသွားအေးအေးကြီးသည် တစ်ချိန်က အင်းဆက်နဂါးများကို ရဲရဲဝံဝံ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည့် အိန်ဂျယ်စစ်သည်တော်ကြီးများကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူတို့အားလုံး အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေကြရှာပြီ။

"မင်း အဲဒီလိုမျိုး ကြိုးချည်ရမယ်..."

"ဒီကြိုးချည်နည်းကို စမ်းကြည့်ပါဦး၊ ဒါက တို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဦးနှောက်တည်ဆောက်ပုံကို ပိုပြီး ကောင်းမွန်စေလိမ့်မယ်..."

သူသည် သုတေသနအိန်ဂျယ်အုပ်စုတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ ပုလင်းများ၊ အိုးများကို ကိုင်တွယ်လျက် အိန်ဂျယ်မျိုးနွယ်စုအတွက် မနားမနေ အကျိုးပြုနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မင်း ရောက်လာပြီပဲ..." လက်များစွာရှိသည့် လိပ်ပြာကြီးသည် အိန်ဂျယ်ဘုရင်ကို အထဲက အခန်းငယ်လေးသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ အတူထိုင်လိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုဖြစ်သွားရတာလဲ..."

လက်များစွာရှိသည့် လိပ်ပြာကြီးသည် တစ်ချိန်က တောက်ပထွန်းလင်းခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါ သံသယစိတ်များဖြင့် သတိကြီးစွာ ထားနေရသည့် အိုမင်းမစွမ်း ဘုရင်အိုကြီး ဖြစ်နေသော သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေတော့သည်။