အခန်း (၁၉) - အိန်ဂျယ်ယဉ်ကျေးမှု၏ မွေးဖွားခြင်း

လက်တွေ့လောကရှိ ရယ်ဟယ်မြို့တော်။

လျိုကျွင်းသည် မှိုဟင်းရည်အိုးထဲမှ "လက်များစွာပါဝင်သော လိပ်ပြာကြီး" ဖြစ်ချေရန် အိမ်မက်မက်နေသည့် မှိုငယ်လေးတစ်ပွင့်ကို ဆယ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် စွမ်းအင်နှင့် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းအချို့ကို ပံ့ပိုးပေးလိုက်ရာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် ထိုမှိုငယ်လေးသည် ပစ္စည်းများကို စုပ်ယူလျက် ပိုးအိမ်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းကာ အိပ်မော်ကျနေသော လက်များစွာပါဝင်သည့် လိပ်ပြာတစ်ကောင်အဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ဘာကြီးလဲ..." လျိုကျွင်း မှင်တက်သွားရသည်။ "ဒီမှိုဟင်းရည်က အထဲက မျိုးစိတ်တွေကို လက်တွေ့လောကထဲအထိ တကယ်ကြီး ထုတ်ယူပေးနိုင်တာလား"

သူ ဖဝါးကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ခရမ်းရောင်အဆင်အပြင်ရှိသော လှပသည့်အတောင်ပံများ၊ နုနယ်သိပ်သည်းလှသော ခြေတံငယ်လေးများနှင့် ဦးခေါင်းထက်တွင် အာရုံခံအမျှင်များ ပါရှိသည့် သုံးစင်တီမီတာခန့်ရှည်သော ကန်းကော်လိပ်ပြာငယ်လေးတစ်ကောင် အမှန်တကယ်ပင် အိပ်မောကျနေချေပြီ။

"ကောင်းလှချေရဲ့... သိပ်ကောင်းတာပဲ။"

"ဒီမှိုဟင်းရည်ရဲ့ စွမ်းပကားက ငါသိထားတဲ့ အတိုင်းအတာထက်ကို အဆမတန် ကျော်လွန်နေပြီပဲ။"

"အိပ်မက်ကနေ လက်တွေ့ဘဝထဲကို အလင်းဖြာကျလာတာပေါ့... အိပ်မက်ထဲမှာ ငါဘယ်သူလဲလို့ စိတ်ကူးလိုက်တာနဲ့ လက်တွေ့ဘဝကလည်း အဲဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပြီး ရုပ်သွင်ပြောင်းလဲသွားတာလား"

ဒါက စိတ်ကူးယဉ်ဝါဒဆန်လွန်းလှသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကန်းကော်လိပ်ပြာဟု ထင်မှတ်လျှင် လက်တွေ့ဘဝတွင်လည်း ကန်းကော်လိပ်ပြာတစ်ကောင် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာရသည် တည်း။

လျိုကျွင်းသည် ၎င်းကို အချိန်အတော်ကြာ သေသေချာချာ ဆန်းစစ်ကြည့်ပြီးနောက် စိတ်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖိသိပ်ကာ ထိုလိပ်ပြာငယ်အား မှိုဟင်းရည်အိုးထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်း၍ ၎င်း၏ ချိုမြိန်သော အိပ်မက်များကို ဆက်လက်မက်စေလိုက်တော့သည်။

...

သစ်ခေါင်းအတွင်း၌မူ...

လက်များစွာပါဝင်သော လိပ်ပြာကြီးသည် မူလနေရာသို့ ရုတ်တရက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

"မင်း ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ" အင်းဆက် တစ်ဆယ့်သုံးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့တွေ အတူတူ သုတေသနလုပ်နေကြတာလေ၊ မင်းက ရုတ်တရက်ကြီး အရိပ်အယောင်တောင်မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတာ။ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

သူ့ဘေးရှိ အင်းဆက် ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်နှင့် အင်းဆက် သုံးဆယ်တို့သည်လည်း ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေကြသည်။

"ငါ... ငါမမှတ်မိတော့ဘူး..." လက်များစွာပါဝင်သော လိပ်ပြာကြီးမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေဆဲပင်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေဝါးသော အမှတ်ရမှုအချို့ ရှိနေသည်။ ကောင်းကင်ကြီး တစ်စစီ ပြတ်ထွက်သွားပြီး အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော တည်ရှိမှုကြီးတစ်ခု၏ လက်ဖဝါးပြင်ပေါ်တွင် မိမိ လဲလျောင်းနေခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းသည် နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ဆန်းကြယ်လှသော နတ်ဘုရားပြဇာတ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သော ရုပ်သွင်ကို မည်သည့်စကားလုံးဖြင့်မျှ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်ချေ။

"ကြည့်ရတာ... နတ်ဘုရားတစ်ပါး ထင်တယ်" လက်များစွာပါဝင်သော လိပ်ပြာကြီးက လေးနက်စွာ တွေးတောရင်း "ငါ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ငါတွေ့ခဲ့တာ" ဟု ဆိုသည်။

"မင်းကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တာ သက်တော်ရှည်နတ်မင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဉာဏ်ပညာနတ်ဘုရားလား" အင်းဆက် တစ်ဆယ့်သုံးသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လေတော့သည်။ "သေချာပေါက် ဉာဏ်ပညာနတ်ဘုရားပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါသိသားပဲ... ငါသိသားပဲ။ ငါတို့တွေ ဉာဏ်ပညာရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ခံလိုက်ရပြီ။ ငါတို့ သုတေသနလုပ်နေတဲ့ လမ်းကြောင်းက မှန်ကန်နေလို့ပဲ။"

ကန်းကော်လိပ်ပြာကြီးသည် ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ထိုသို့မဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။ ၎င်းသည် သာ၍ မြင့်မြတ်ပြီး ဆန်းကြယ်လှသော တည်ရှိမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ဟန်တူရာ သူသည် ထိုအရှင်၏ ရုပ်သွင်ကို စိတ်ထဲ၌သာ တိတ်တဆိတ် စွဲထင်ထားလိုက်မိတော့သည်။

သူ၏ ဘဝနေဝင်ချိန် အရွယ်သို့ ရောက်ရှိ၍ ယနေ့ကို ပြန်လည်တွေးတောမိသည့် အခါမှသာ ၎င်း၏ အရင်းအမြစ်ကို သဘောပေါက်နားလည်ခဲ့ပြီး သူ၏ဘဝတွင် အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးသော အခိုက်အတန့်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရလေသည်။

...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးတွင် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပိုးအိမ်များကို ဖောက်ထွက်၍ လိပ်ပြာအဖြစ် ကူးပြောင်းနေကြသည်။ နေ့ရက်တိုင်းတွင် မီးပုံထဲသို့ တိုးဝင်သည့် ဖလံကောင်များကဲ့သို့ လိပ်ပြာများစွာ ပျံသန်းနေကြဆဲပင်။ သူတို့ အသည်းအသန် တိုးဝင်နေကြသည်မှာ ယဉ်ကျေးမှု၏ အလင်းရောင်ဆီသို့ ဖြစ်၏။ သူတို့ အလိုရှိသည်မှာ ပိုးအိမ်မှ ရုန်းထွက်၍ လှပပြီး အင်အားကြီးမားသော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်လာရန် ဖြစ်သည်။ "သက်စောင့်ကြိုးထုံး" ရက်လုပ်နည်းစနစ် အမျိုးမျိုးကို ဆန်းသစ်တီထွင်လာကြရာ လှပဆန်းသစ်သော မျိုးစိတ်အသစ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...

"မလုံလောက်သေးဘူး၊ ဒါက လုံးဝ မလုံလောက်သေးဘူး။"

အင်းဆက် တစ်ဆယ့်သုံး၊ အင်းဆက် သုံးဆယ်၊ အင်းဆက် ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်နှင့် လက်များစွာပါဝင်သော လိပ်ပြာကြီးတို့၏ အဖွဲ့ငယ်လေးမှာမူ သုတေသနကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေကြဆဲပင်။ ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူတို့သည် ပိုးအိမ်မဆောက်ကြသေးဘဲ အလှပဆုံးသော ပိုးအိမ်ပုံသဏ္ဌာန်ကိုသာ လိုက်လံရှာဖွေရင်း အင်းဆက်ငယ်လေးများအဖြစ်သာ ရှိနေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ အင်းဆက် သုံးဆယ်သည် လမ်းကြောင်းအသစ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး အတောင်ပံငယ်လေးများ ပါရှိသည့် ကြီးမားလှသော အလုံးဝိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ အင်းဆက် သုံးဆယ်သည် အခြားသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို ရက်လုပ်ရန် မရွေးချယ်ခဲ့ချေ။ အကြောင်းမူကား သူ၏ အလှအပဆိုင်ရာ ရှုထောင့်က ထူးခြားလွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ဤလောကတွင် အလှပဆုံးသောအရာမှာ ရုပ်အဆင်းမဟုတ်ဘဲ ဉာဏ်ပညာသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။ ဉာဏ်ပညာ၏ ပြယုဂ်မှာမူ ဦးနှောက်ပင် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် သူသည် ပိုလျှံနေသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို စွန့်ပယ်လိုက်ပြီး အလုံးဝိုင်းကြီး၏ အတွင်း၌ "ဦးနှောက်" နယ်ပယ်ကိုသာ သီးသန့်ရက်လုပ်လေတော့ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ကြီးမားလှသော ဦးနှောက်ကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဤအရာက သူ့အား အင်အားကြီးမားလှသော၊ စင်ကြယ်သည့် 'စိတ်တန်ခိုးသက်ရှိ' တစ်ခု ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်အခွံအတွက်မူ... သူသည် အတိတ်တုန်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ဆန်းကြယ်လှသော နတ်ဘုရား၏ ရုပ်သွင်ကို အစဉ်တစိုက် ပြန်လည်ပုံဖော်နေခဲ့သော်လည်း တွေးမိလေလေ ပို၍ ဝေဝါးလာလေလေ ဖြစ်လာသည်။

"ငါ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားတဲ့ နတ်ဘုရားက ဘယ်လိုပုံစံ ရှိတာလဲ... ငါ မေ့သွားပြီ၊ ဒီလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်မလား"

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိုနတ်ဘုရား၏ ရုပ်သွင်မှာ အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိ အဆုံးစွန်ဆုံး လှပလှသော 'အလုံးဝိုင်းကြီး' တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူသည် နတ်ဘုရား၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ရွေးချယ်လျှောက်လှမ်းခဲ့ရာ... အတောင်ပံပါသော အလုံးဝိုင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

ထိုစဉ် ဘေးနားရှိ အင်းဆက် တစ်ဆယ့်သုံးကလည်း အစဉ်တစိုက် တွေးတောနေမိသည်။ "မင်းရဲ့ အယူအဆက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ။"

"ပိုလျှံနေတဲ့ အင်္ဂါတွေကို စွန့်ပယ်ပြီး အလုံးဝိုင်းပုံစံ ဦးနှောက်တစ်ခုပဲ ချန်ထားမယ်... ငါလည်း မင်းလိုပဲ အတောင်ပံပါတဲ့ အလုံးဝိုင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ဖို့ ရွေးချယ်မယ်။"

နှစ်ပေါင်းများစွာ သုတေသနပြုပြီးနောက် အင်းဆက် တစ်ဆယ့်သုံး သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သက်ရှိဘဝဆိုင်ရာ သုတေသနဆိုသည်မှာ နက်နဲလွန်းလှပေသည်။ သူ၏ ဘဝသက်တမ်းတစ်ခုလုံး အားထုတ်လျှင်ပင် တစ်ရာခိုင်နှုန်းမျှကိုပင် ကုန်စင်အောင် လေ့လာနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အရိုးရှင်းဆုံး လမ်းကြောင်းကိုသာ ရွေးချယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အတောင်ပံပါသော အလုံးဝိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ကူးပြောင်းလိုက်တော့သည်။

...

အချိန်ကာလများ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ သုတေသနအဖွဲ့တစ်ခုလုံးသည် အတောင်ပံပါသော အလုံးဝိုင်းကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြကုန်သည်။ အလုံးဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန်သည် ဤလောကတွင် အလှပဆုံးသော ဂျီသြမေတြီပုံစံ ဖြစ်ရုံမျှမက တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် အလွန်တရာ အားကောင်းလှသော စိတ်တန်ခိုးစွမ်းရည်များကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်လာကြသည်။ မလိုလားအပ်သော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို စွန့်ပယ်ပြီး ဦးနှောက်တစ်ခုတည်းကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားသောကြောင့် သူတို့သည် ဒုတိယအဆင့်၌သာ ရှိနေသေးသော်လည်း သူတို့၏ စိတ်တန်ခိုးမှာမူ အခြားသော ရွယ်တူလိပ်ပြာများထက် အဆပေါင်း ရာချီ၍ သာလွန်မြင့်မားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လူငယ်လေး အင်းဆက် တစ်ဆယ့်သုံးသည် ဉာဏ်ပညာနတ်ဘုရားနှင့် သက်တော်ရှည်နတ်မင်းတို့ထံသို့ သွားရောက်ခစားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ဉာဏ်ပညာနတ်ဘုရား၏ တမန်တော်တစ်ဦးအဖြစ် ခံယူကာ သူတို့ကိုယ်သူတို့... "အိန်ဂျယ်မျိုးနွယ်စု" ဟု အမည်ပေးလိုက်ကြသည်။

ဉာဏ်ပညာ၏ ကောင်းကင်တမန်တော်များ၊ နတ်ဘုရားတို့၏ ဉာဏ်အလင်းပြမှုအောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော မျိုးစိတ်အသစ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထို့ကြောင့် ရေတွက်၍မရနိုင်သော လိပ်ပြာမျိုးနွယ်စုများက လက်များစွာပါဝင်သောမျိုးနွယ်၊ ပန်းမန်မျိုးနွယ်၊ သစ်ပင်မျိုးနွယ်နှင့် အခြားသော ရုပ်သွင်စုံလင်လှသည့် မျိုးစိတ်များကို ဖန်တီးခဲ့ကြပြီးနောက်တွင်... သူတို့သည်လည်း မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ရုပ်သွင်ဖြစ်သော 'အိန်ဂျယ်မျိုးနွယ်စု' ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

အင်းဆက် တစ်ဆယ့်သုံးသည် သူ၏ ယခင် ဂဏန်းအမည်ကို စွန့်ပယ်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် "အိန်ဂျယ်ဘုရင်" ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

အင်းဆက် ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်မှာမူ "အိန်ဂျယ်စစ်သေနာပတိ" ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အင်းဆက် သုံးဆယ်မှာမူ "ဉာဏ်ပညာအိန်ဂျယ်" ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လက်များစွာပါဝင်သော လိပ်ပြာကြီးမှာမူ "စကြာအိန်ဂျယ်" ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူတို့ လေးဦးသည် မိမိတို့၏ မျိုးနွယ်စု စစ်တပ်များကို အလျင်အမြန်ပင် တည်ဆောက်လိုက်ကြသည်။

အတိတ်ကာလတုန်းက လိပ်ပြာမျိုးနွယ်စုသည် မျိုးနွယ်ကြီးလေးခုအဖြစ် ကူးပြောင်းခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မျိုးနွယ်စုပေါင်း ဒါဇင်ချီ၍ ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စည်းကမ်းချက်များအရ မျိုးနွယ်စုကွဲသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် မိခင်အမိမြေဖြစ်သော လိပ်ပြာနိုင်ငံတော်မှ ထွက်ခွာကြရမည် ဖြစ်၏။

အင်းဆက် တစ်ဆယ့်သုံးသည် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် လိပ်ပြာခံတပ်မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး နယ်မြေသစ်များကို ရှာဖွေရင်း လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် အခြေချကာ သူတို့၏ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ရန်သူတော်ကြီးဖြစ်သော ဒိုင်နိုဆောများကို စိန်ခေါ်ရန် အိန်ဂျယ်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်ခဲ့လေတော့သည်။

"ငါနဲ့အတူတူ လိုက်ခဲ့ကြစမ်း၊ ရန်သူတွေကို အတူတကွ တိုက်ခိုက်ကြမယ်။"

"ငါတို့တွေ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေပြင်ရဲ့ အရှင်သခင်တွေ ဖြစ်လာစေရမယ်။"

"ငါတို့ဟာ လိပ်ပြာမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးခွဲတစ်ခုအနေနဲ့ ကိုယ်ပိုင်နိုင်ငံတော်၊ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်ပညာမြို့တော်ကို တည်ဆောက်ကြမယ်။"

"ငါတို့ဟာ ဉာဏ်ပညာနတ်ဘုရားရဲ့ နောက်လိုက်တွေပဲ၊ ငါတို့ဟာ ဉာဏ်ပညာရဲ့ ပြယုဂ်ပဲ။"

လိပ်ပြာသက္ကရာဇ် ၈၇ ခုနှစ်။

အိန်ဂျယ်ဘုရင်သည် အိန်ဂျယ်စစ်တပ်ကြီး ကို ဖွဲ့စည်းကာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဝဲပျံရင်း မစ်ဒယ်ဆူးနဂါး များနှင့် တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် များကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းလျက် ဒဏ္ဍာရီလာခေတ်၏ အရှင်သခင်ကြီးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

အိန်ဂျယ်ဘုရင်၏ အောင်ပွဲသတင်း လိပ်ပြာလျှိုမြောင်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော အခါတွင်မူ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခဲ့ရသည်။

တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သော အိန်ဂျယ်ငယ်လေးတစ်ကောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှင်းပြလေသည်။ "အဲဒါက တကယ့်ကို ဒဏ္ဍာရီလာ နဂါးကြီးတစ်ကောင်ပဲ။ သူ့ရဲ့ ခြေသည်းတစ်ချောင်းတင် ငါတို့ လိပ်ပြာမျိုးနွယ်စုထက် ကြီးသေးတယ်။ သူ လဲကျသွားတဲ့အချိန်မှာ မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး သူ့ရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ငါတို့မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ရာလောက် လွင့်ထွက်သွားနိုင်တာ..."

အခြားသော ကတ္တီပါလောက်ကောင်စိမ်းလေးများကမူ မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ရေရွတ်ကြသည်။ "ငါတို့လည်း အိန်ဂျယ် ဖြစ်ချင်တယ်... ငါတို့လည်း အိန်ဂျယ် ဖြစ်ချင်တယ်!"

ရေတွက်၍မရနိုင်သော အင်းဆက်ငယ်လေးများသည် "အိန်ဂျယ်ကြိုးထုံးအစီအစဉ်" ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြပြီး မိမိတို့၏ ပိုးအိမ်များကို ထိုအစီအစဉ်အတိုင်း ရက်လုပ်ကာ အိန်ဂျယ်အသစ်များအဖြစ် ကူးပြောင်းလာခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ အောင်ပွဲကို ကြာကြာမဆင်နွှဲလိုက်ရချေ။ မကြာမီမှာပင် သူတို့၏ တကယ့်ပင်ကိုယ်ရန်သူတော်ကြီးဖြစ်သော ပျံသန်းနိုင်သည့် နဂါးရိုင်း များနှင့် ငှက်ငယ်များနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရသည်။ ကောင်းကင်ယံ၏ စိုးမိုးမှုကို မရရှိလျှင် သူတို့သည် ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ကို ဆက်လက်မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ချေ။ ထို့ပြင် ရန်သူများသည် သူတို့ထက် အဆမတန် ပိုမိုမြန်ဆန်လှပေသည်။ သူတို့သည် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည့် အသားလုံးလေးများကဲ့သို့ဖြစ်ရာ ရန်သူများ၏ စိတ်ကြိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ကြရသည်။

အိန်ဂျယ်ဘုရင်ပင်လျှင် နောက်ဆုံးတွင် ရေအေးဖြင့် အပက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူတို့၏ အမိမြေကို ဘာဖြစ်လို့ ဤမျှကျဉ်းမြောင်းလှသော လျှိုမြောင်အတွင်း၌ တည်ဆောက်ခဲ့ရသလဲဆိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"ငါတို့တွေ ဒိုင်နိုဆောတွေကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အစာကွင်းဆက်ရဲ့ အလယ်မှာရှိတဲ့ ငှက်တွေရဲ့ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံနေရပါလား။" ယခုအခါ အိန်ဂျယ်စစ်သေနာပတိ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော အင်းဆက် ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်က စိုးရိမ်တကြီး ဆိုသည်။

လိပ်ပြာသက္ကရာဇ် ၉၀ ပြည့်နှစ်။

အိန်ဂျယ်မျိုးနွယ်စု၏ ဦးနှောက်များသည် ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို ခံယူခဲ့ကြရာ သာ၍မြင့်မားသော ဉာဏ်ပညာနှင့် သာ၍အားကောင်းသော စိတ်တန်ခိုးကို ပိုင်ဆိုင်လာခဲ့ကြသည်။ အင်းဆက်များစွာ သူတို့၏ အဖွဲ့အစည်းအတွင်းသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်တွင်သာ ဆက်လက်မှီတင်းနေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှ သားကောင်ဖမ်းသတ္တဝါများနှင့် ပဋိပက္ခများ သာ၍ပြင်းထန်လာကာ အပြန်အလှန် အမဲလိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လိပ်ပြာသက္ကရာဇ် ၉၈ ခုနှစ်။

အိန်ဂျယ်မျိုးနွယ်စုသည် 'ဉာဏ်ပညာဟန်ချက်ညီအတတ်' ကို လေ့လာဆန်းသစ်နိုင်ခဲ့သည်။ စွမ်းအင်ချင်း ထပ်တူကျခြင်းအားဖြင့် အိန်ဂျယ်များသည် တိုက်ပွဲဆင်နွှဲရေး ဗျူဟာအစီအမံများကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြရာ သူတို့၏ အင်အားမှာ အဆမတန် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်ယံမှ ရန်သူတော်ကြီးများကို အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ကြတော့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့၏ ခေတ်တစ်ခေတ်လုံးတွင် မည်သည့်ရန်သူမျှ မရှိတော့ချေ။

လိပ်ပြာသက္ကရာဇ် ၁၀၁ ခုနှစ်။

အိန်ဂျယ်မျိုးနွယ်စုသည် သံရည်ကျိုခြင်း၊ မြေတွင်းတူးခြင်းနှင့် မြို့ပြနိုင်ငံတော်များကို တည်ဆောက်ခြင်းတို့ကို စတင်လုပ်ဆောင်လာခဲ့ကြရာ ယဉ်ကျေးမှုသည် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်သော ကာလတစ်ခုသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။

လိပ်ပြာသက္ကရာဇ် ၁၀၃ ခုနှစ်။

အိန်ဂျယ်မျိုးနွယ်စုသည် ဒိုင်နိုဆောများကို စတင်ယဉ်ပါးအောင် မွေးမြူလာနိုင်ခဲ့ကြပြီး အိန်ဂျယ်ဘုရင် အင်းဆက် တစ်ဆယ့်သုံးနှင့် အင်းဆက် ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်တို့သည် ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော ထိမ်းမြားမင်္ဂလာပွဲကို ကျင်းပခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဉာဏ်ပညာနတ်ဘုရားကိုလည်း တက်ရောက်ရန် ဖိတ်ကြားခဲ့ကြသည်။

"ချစ်လှစွာသော ငါ့ရဲ့ သားသမီးတို့..."

"ငါ မင်းတို့အားလုံးကို ချစ်မြတ်နိုးတယ်..."

ဉာဏ်ပညာနတ်ဘုရားသည် လှပတင့်တယ်လှသော ဖီးနစ်ငှက်ကြီးအသွင်ဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ရာ ခေတ်တစ်ခေတ်လုံး၏ အံ့ချီးသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားသည် ခပ်သိမ်းသော ပြည်သူတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးတော်မူ၏။

လိပ်ပြာသက္ကရာဇ် ၁၀၆ ခုနှစ်။

အင်းဆက် တစ်ဆယ့်သုံး၊ အင်းဆက် ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်နှင့် မူလအဖွဲ့ဝင်ဟောင်းကြီးများမှာမူ သူတို့၏ ဘဝအထွတ်အထိပ် အရွယ်ကို ကျော်လွန်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သက်ရှိဘဝ ဖွဲ့စည်းပုံကို အတင်းအကျပ် ရမ်းကားစွာ ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများမှာ နောက်ဆုံးတွင် စတင်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆဲလ်များ ပျက်စီးယိုယွင်းလာခြင်းက သူတို့၏ ဘဝသက်တမ်းကို အဆုံးစွန်ဆုံး နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်စေခဲ့သည်။

ရုပ်သွင်ပြောင်းလဲခဲ့ကြသော ပိုးတုံးလုံးအင်းဆက် အားလုံးနီးပါးသည်လည်း ဤအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ဆဲလ်များ ယိုယွင်းပျက်စီးခြင်း ဝေဒနာကို အပြိုင်အဆိုင် ခံစားလာကြရသည်။ သက်တော်ရှည်နတ်မင်း၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံယူထားရသည့် အိန်ဂျယ်များ ဖြစ်နေသည့်တိုင်အောင် သူတို့၏ ကျန်ရှိသော ဘဝသက်တမ်းမှာ ဆယ်နှစ်ကျော်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည် တည်း။