အခန်း (၁၆) - အဝတ်အထည်များ စတင်ပေါ်ပေါက်လာခြင်း

"နတ်ဘုရားတို့၏ ဆုလာဘ်တော်အတွက် ကျေးဇူးတင်ရှိပါသည် ဘုရား။"

"အို... ကြီးမြတ်လှတဲ့ နတ်ဘုရားအရှင်မြတ်ကြီး..."

လျိုကျွင်းသည် လိပ်ပြာလှောင်အိမ်ဝေါယာဉ်တော်ကို စီးနင်းလျက် ဥယျာဉ်အသီးသီးရှိ ပန်းပင်လယ်ပြင်ကြီးများထက်ဝယ် ပျံသန်းလာခဲ့ရာ ပန်းတောများအတွင်းမှ ရောင်စုံလိပ်ပြာသောင်းချီ၍ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်လာကြသည်ကို မြင်တွေ့ရလေသည်။

ဝူး... ဝူး...

လေပြေတစ်ချက်အဝေ့တွင် ပန်းမန်တို့ လှုပ်ခတ်သွားကြ၏။ ရွှေရောင်ဝတ်မှုန်များသည် လိပ်ပြာအုပ်ကြီး လွှတ်တင်လိုက်သော နုနယ်သည့် ပိုးချည်ဖဲပြာပုံစံများနှင့်အတူ လေထဲတွင် ဝဲပျံလျက် လေပွေငယ်များအသွင် စုဆုံသွားကြသည်။ လေပြည်အောက်တွင် လွင့်ပါးနေသော ကနဦးဒန်ဒီလီယွန်ပန်းပွင့်လေးများအလား တဖျတ်ဖျတ်ခါနေသည့် မျိုးနွယ်စုအမှတ်အသား ဖဲပြာပုံစံများသည် ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်ဆန်ဆန် အိပ်မက်ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေခဲ့သည်။

လှည့်လည်အခြေပြုခြင်း ပြီးဆုံးချိန်တွင်မူ သူ့နောက်ရှိ ရထားလုံးအတွင်း၌ ဖဲပြာပုံစံအထုပ်အပိုးကြီးတစ်ခု စုပုံနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအရာများသည် ပြည်သူများက သစ္စာရှိစွာဖြင့် ရက်လုပ်ပူဇော်ထားသော လက်ဆောင်မွန်များ ဖြစ်ကြ၏။ ပြည်သူတို့၏ စိတ်ရင်းမှန်လှသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာများနှင့် ဆုတောင်းသံများ ပြည့်နှက်နေမှုက လျိုကျွင်းအား ဆုတောင်းစာရွက်ကရိန်းလေးများကို သတိရသွားစေခဲ့သည်။

"ဖဲပြာလေး... ဖဲပြာလေး..."

ဆန်းဝူနတ်သစ်ပင်ကြီးထံသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖီးနစ်လိပ်ပြာကလေး သည် ရင်ပြင်တော်အတွင်း၌ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဝဲပျံနေတော့သည်။ စိတ်တန်ခိုးက သယ်ဆောင်လာသော ဖဲပြာပုံစံ အစုအဝေးကြီးမှာမူ သူ့နောက်မှ တကောက်ကောက်လိုက်ပါနေပြီး ကြယ်တံခွန်အမြီးတန်းကြီးတစ်ခုအလား ရှည်လျားစွာ တန်းနေလေသည်။

"မင်း ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်သင့်နေပြီ"

ကြီးမားလှသော ပန်းငုံပွင့်ကြီးအတွင်း လဲလျောင်းရင်း လျိုကျွင်းသည် မိမိအောက်ရှိ နူးညံ့လှသော လွှဲကုလားထိုင်ကို သာယာစွာ လွှဲလျက် အဝေးမှ ပန်းပင်လယ်ပြင်ကြီးကို ငေးကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ဉာဏ်ရည်မမှီဘူးလေ" ဖီးနစ်လိပ်ပြာကလေးက ခေါင်းခါပြသည်။ နွေဦးအပန်းဖြေခရီးမှ ပြန်လာခါစဖြစ်၍ တစ်ကိုယ်လုံး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဝေစည်နေဆဲဖြစ်ရာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် မလုပ်နိုင်သဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို လုံးဝ အားမထုတ်လိုချေ။ စားစရာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသော အစားအစာများနှင့် ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်များစွာ ရှိနေသည့်အပြင် အောက်ခြေရှိ မြို့ပြများသည်လည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသဖြင့် သူသည် စာမသင်ချင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်သည် အတိတ်ကာလနှင့် မတူတော့ချေ။ မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် မကြာသေးမီကပင် ပိုမိုထက်မြက်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အတူတကွ သီချင်းဆိုကြ၊ ကကြ၊ ပျော်ပါးကြ၏။ ဤအချက်က အမ်ဘာလိပ်ပြာကလေးကို အလွန်အမင်း စိတ်ကျေနပ်စေခဲ့ပြီး ထိုဆန်းသစ်သော ပျော်ရွှင်မှုများကို အမြဲတစေ တောင့်တလျက် ပြည်သူတို့၏ ထက်မြက်မှုနှင့် ဉာဏ်ပညာကို အံ့ဩချီးကျူးနေမိသည်။

၎င်း၏ ကလေးဆန်လှသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လျိုကျွင်းသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်မိသွားသည်။ အလယ်အလတ် ဉာဏ်ပညာဟူသည် အထက်သို့လည်း မရောက်၊ အောက်သို့လည်း မကျသော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ၎င်းသာ [အဆင့်မြင့် ဉာဏ်ပညာ] ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါက စာတော်သော ကျောင်းသားတစ်ဦး၏ ခံစားချက်နှင့် သင်ယူခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကို နားလည်နိုင်ကောင်း နားလည်ပေလိမ့်မည်။ စာတော်သော ကျောင်းသားများသည် အပြုသဘောဆောင်သော တုံ့ပြန်မှုများကို ရရှိကြသဖြင့် စာဖတ်ခြင်းကို မြတ်နိုးကြပြီး ၎င်းမှတစ်ဆင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားကြရသည်။ သို့သော် ဉာဏ်မကောင်းသူများအတွက်မူ စာသင်ခြင်းသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး မဖြေရှင်းနိုင်သော ပုစ္ဆာများဖြင့် လုံးပန်းနေရခြင်းက... အမှန်တကယ်ပင် အတိဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်၏။ အမ်ဘာလိပ်ပြာကလေးအတွက် စာသင်ခြင်းသည် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှု၊ ရက်စက်လှသော အပြစ်ပေးမှုနှင့် ချော့သိပ်တေးတစ်ပုဒ်နှင့်သာ တူပေသည်။

သို့သော်လည်း...

ဤခေတ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ပိုမိုစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလာခဲ့သည်။ [နိမ့်ပါးသော ဉာဏ်ပညာ] ကာလအတွင်း၌ သူတို့သည် အမ်ဘာလိပ်ပြာကလေးနှင့်အတူ စားသောက်ခြင်းသက်သက်ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့ကြသော အနုအလှလိပ်ပြာအနွယ်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူတို့သည် ပိုမိုထက်မြက်လာကြပြီး လမ်းမများကို ဖန်တီးကာ၊ စာရိတ္တနှင့် တရားမျှတမှုကို တန်ဖိုးထားတတ်လာကြပြီး အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကား အလှပဆုံးသော ခေတ်ပင် တည်း။ အကြောင်းမူကား လျိုကျွင်းသည် ပရောဖက်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကလေးတစ်စုအား ထိုကာလများကတည်းက မှန်ကန်သော ကမ္ဘာ့အမြင်များကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပျိုးထောင်သင်ကြားပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထိုစဉ်က သူတို့သည် စားသောက်ခြင်းခေတ်ရှိ အမ်ဘာလိပ်ပြာကလေးနှင့် ဘာမျှမခြားနားခဲ့ချေ။ ၎င်းတို့အား ပညာသင်ကြားပေးရန်အတွက် တံတိုင်းပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်စေ၍ အပြစ်ပေးရခြင်း၊ သစ်ပင်အောက်တွင် စည်းဝိုင်းလှည့်ပတ်ခိုင်းရခြင်းစသည့် ရယ်စရာကောင်းသော ဖြစ်ရပ်များစွာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုခေတ်တွင်မူ ထိုသူများအနက် ငါးဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ အလယ်အလတ် ဉာဏ်ပညာ ဖွံ့ဖြိုးလာပြီးနောက် လျိုကျွင်း သင်ကြားပေးခဲ့သော ဗဟုသုတများကို သူတို့ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်နားလည်ခဲ့ကြပြီး ပညာရှိ၍ သီလနှင့်ပြည့်စုံသူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြကာ အချင်းချင်း ရိုင်းပင်းကူညီရင်း ဤနိုင်ငံတော်ကို အတူတကွ တည်ဆောက်ခဲ့ကြသဖြင့် နန်းပလ္လင်လုပွဲဟူ၍ မရှိခဲ့ချေ။

လျိုကျွင်းသည် "မသွန်သင်ဘဲ မွေးမြူခြင်း" သည် ကြီးမားသောအမှားတစ်ခုဟု အမြဲယုံကြည်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် မိမိကဲ့သို့သော ပညာတတ်တစ်ဦးအတွက်မူ ၎င်းသည် ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော မိုက်မဲမှုတစ်ခု ဖြစ်၏။ ပရောဖက်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် မိမိ၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို မဖြစ်မနေ ထမ်းဆောင်ရပေမည်။ သူသည် မိမိလက်အောက်ရှိ မှူးမတ်ကြီးငါးဦးကို မိမိတို့နှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် သုံးယောက်တွဲအလား စည်းလုံးစေချင်ခဲ့ပြီး ကျောင်းကုန်းမလေး၊ ရွှီချန်ရှန့်နှင့် ဝတုတ်ကလေးတို့ကဲ့သို့ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲပြားသွားမည်ကို မလိုလားချေ။ လိပ်ပြာနိုင်ငံတော်၏ ပညာရေးသည် သူ၏ လူငယ်ဘဝ ပညာတတ်စိတ်ဓာတ်မှ ဆင်းသက်လာသော လှပသည့် စိတ်ကူးအိပ်မက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ အမှန်တော့ သူသည် ယခုတိုင် လူငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပါသေးသည်။

"အခုတော့ မှူးမတ်ကြီးငါးဦးကို ငါ သင်ကြားပေးဖို့ မလိုတော့ဘူး။ သူတို့အားလုံး ဘွဲ့ရသွားကြပြီး မိမိတို့နယ်ပယ်အသီးသီးမှာ ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်နေကြပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဤဖီးနစ်လိပ်ပြာကလေးကတော့ ပညာရေးရဲ့ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေတုန်းပဲ"

ဤအချက်က လျိုကျွင်းကို အနည်းငယ် ခေါင်းခဲစေသည်။ ၎င်းသည် သူသင်ကြားခဲ့ဖူးသမျှတွင် အဆိုးဆုံးကျောင်းသားဖြစ်သော်လည်း အလားအလာအကောင်းဆုံး ပါရမီရှင်လည်း ဖြစ်နေပြန်သည်။ အမ်ဘာလိပ်ပြာကလေး လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာများစွာ ရှိသေး၏။

ယဉ်ကျေးမှုသည် ယခုမှသာ တကယ်တမ်း စတင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား ယခုအခါတွင် သူတို့သည် အစားအစာနှင့် ရှင်သန်ရေး အကျပ်အတည်းများမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ကြပြီဖြစ်ပြီး မြို့ပြများ၊ ကုန်သွယ်မှုများ၊ စာပေများနှင့် ဆက်သွယ်ရေးများ ရှိလာခဲ့ကာ ထူးခြားဆန်းပြားသော စနစ် ကို မြှင့်တင်ရန်နှင့် ယဉ်ကျေးမှုပန်းပွင့်ကို ပွင့်လန်းစေရန်အတွက် အင်အားနှင့် အရင်းအမြစ်အချို့ကို ဖယ်ချန်ထားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်သည် ယဉ်ကျေးမှု၏ အစပျိုးနိဒါန်းမျှသာ ရှိသေး၏။

ထို့ပြင် အမ်ဘာလိပ်ပြာကလေးသည် လိပ်ပြာမျိုးနွယ်စု၏ တစ်ခုတည်းသော ပင်ကိုယ်သူတော်စင် ဖြစ်သဖြင့် ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုဘဲ မြင့်မြတ်လှသည်။

"ပင်ကိုယ်သူတော်စင်တွေက ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ ပင်မကိုယ်ထည်ပဲ"

"ငါတို့လို သူတော်စင်တွေရဲ့ စွမ်းအား၊ မှူးမတ်ငါးဦးနဲ့ လိပ်ပြာမျိုးနွယ်စု ပြည်သူတစ်ရပ်လုံးရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အမှီပြုပြီး ကျင့်ကြံနေကြတဲ့ ပါရမီရှင်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ သူရဲကောင်းဗျူဟာတွေကြားထဲက လက်အောက်ခံတွေ၊ ဘေးကနေ အားပေးနေကြတဲ့ ပရိသတ်တွေပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"

"အနာဂတ်ကျရင် ငါဟာ ရှေးဟောင်းလူဝံဉာဏ်ရည်တု ဦးနှောက်ရှိတဲ့ သူတော်စင်တစ်ပါးကို ဝယ်ယူပြီး ရှေးဟောင်းလူဝံတွေရဲ့ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ စနစ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို မြှင့်တင်ပေးကောင်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားမျိုးစိတ်တွေကိုပါ..."

"ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ ငါ လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ဖို့ လိုတယ်"

"ဒီခေတ်မှာ စိတ်တန်ခိုးရှင်တွေဟာ အဓိကအားဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကျင့်ကြံကြတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူသားမျိုးနွယ်ဟာ သဘာဝအတိုင်း နုနယ်ပြီး အသားမျှင်တွေ များပြားလှလို့ပဲ။ ရှေးဟောင်းသမိုင်းမှာ ကိုယ်ခံပညာလမ်းကြောင်း ကို ကျင့်ကြံခဲ့တဲ့ ကာလတွေ ရှိခဲ့ဖူးပေမယ့် သွေးနဲ့အသားက စက်သေနတ်တွေ၊ အမြှောက်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် ခုခံနိုင်မှာလဲ"

"အခုခေတ်မှာ ဘယ်သူက ပျံသန်းနိုင်တဲ့ဓားတွေကို သုံးနေသေးလို့လဲ။ စိတ်တန်ခိုးအမြှောက်တွေ မရှိဘဲနဲ့ ပညာတတ်တစ်ယောက်ကို ကွန်ဖူးရှပ်လမ်းကြောင်းရဲ့ ဆရာတစ်ဆူလို့ ဘယ်လိုခေါ်နိုင်မှာလဲ"

"လူသားတွေဟာ သူတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုစရိုက်လက္ခဏာကြောင့် ဉာဏ်ရည်မြင့်မားပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းကြတယ်၊ တခြားမျိုးစိတ်တွေကတော့ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျင့်ကြံနိုင်ကောင်း ကျင့်ကြံနိုင်လိမ့်မယ်"

လျိုကျွင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မှိုတစ်ပွင့်အနေဖြင့် ဤမျှ အားကောင်းလှသော ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်စွမ်း ရှိနေသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ခံစားမိသည်။ တောင့်တင်းခိုင်မာသော မှိုတစ်ပွင့် ဖြစ်ပါလျက် ဤလမ်းကြောင်းကို မရွေးချယ်ခြင်းက သနားစရာကောင်းလှပေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စမ်းသပ်ကြည့်ရပေမည်။

"ကိုယ်ခံပညာလမ်းကြောင်း!!"

လျိုကျွင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လိပ်ပြာမျိုးနွယ်စု ယဉ်ကျေးမှုကို မြှင့်တင်မည့် ပင်မအစီအစဉ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့ဖြစ်၍ လျိုကျွင်းသည် တစ်ဆင့်ချင်းစီ လမ်းပြရန် စတင်လေတော့သည်။

"မင်းဟာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ"

"ကြည်ညိုလေးစားခြင်းခံရတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တိုတမ်တစ်ခု၊ ဉာဏ်ပညာရဲ့ ကိုယ်ပွားတစ်ခုပဲ။ မင်းဟာ ဆန်းကြယ်မှုနဲ့ မသိနိုင်ခြင်းတွေကို ထိန်းသိမ်းထားရမယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မသိနိုင်ခြင်းကမှ ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုကို ဖြစ်စေတာ၊ ဆန်းကြယ်မှုကမှ စိတ်ကူးပုံဖော်မှုတွေကို နှိုးဆွပေးနိုင်တာ"

"အကယ်၍ မင်းက နေရာတကာ လျှောက်ဆော့နေပြီး ပြည်သူတွေကို မင်းရဲ့ ကလေးဆန်တဲ့ အမူအရာတွေ ပြနေမယ်၊ နေ့တိုင်း မြေကြီးတွေတူး၊ ရွှံ့တွေနဲ့ဆော့၊ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် လုပ်နေမယ်ဆိုရင် သူတို့ မင်းကို ကိုးကွယ်ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပန်းကုံးတွေနဲ့ ဖဲပြာပုံစံတွေ ပူဇော်ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ မင်းကို သဘောမကျဘဲ သနားစရာမျက်လုံးတွေနဲ့ပဲ ကြည့်ကြလိမ့်မယ်"

"မင်း မကြောက်ဘူးလား" လျိုကျွင်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

အမ်ဘာလိပ်ပြာကလေးသည် ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားပြီး "ဒါဆို... ဒါဆို ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ" ဟု မေးရှာသည်။

လျိုကျွင်းက ပြုံးလိုက်ရင်း "ငါ မင်းကို စာမသင်တော့ဘူး၊ မင်း ပိုပြီးတော့ လူကြိုက်များချင်လား၊ ပိုပြီးတော့ လှပချင်လား" ဟု ဆိုသည်။

"လှချင်တာပေါ့!" အမ်ဘာလိပ်ပြာကလေးက အလျင်အမြန် ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

လျိုကျွင်းသည် မိမိအောက်ရှိ နူးညံ့လှသော ပန်းငုံဆိုဖာပေါ်တွင် လွှဲလျက် "မင်း လှပချင်တယ် ဟုတ်လား"

"ဟို ဖဲပြာပုံစံအစုအဝေးကြီးကို မြင်လား"

"မင်းဟာ ဖဲပြာပုံစံ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို မင်းနောက်ကနေ လိုက်ပါစေပြီး၊ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့အတူ ယိမ်းနွဲ့စေကာ ဖီးနစ်ငှက်အမြီးအလား တင့်တယ်စွာ ပျံသန်းနိုင်တယ်"

အမ်ဘာလိပ်ပြာကလေးသည် စမ်းသပ်ကြည့်ရာ စိတ်တန်ခိုးကို အသုံးပြု၍ ဖဲပြာပုံစံများကို မိမိနောက်တွင် လှုပ်ရှားစေသော်လည်း စိတ်တန်ခိုးမှာ လုံလောက်စွာ မနုနယ်သေးသဖြင့် မကြာမီပင် ဖရိုဖရဲ ကွဲလွင့်သွားကြသည်။ သို့သော်လည်း... ၎င်းသည် ဤအရာက အလွန်လှပကြောင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

လိပ်ပြာတစ်ကောင်က ငှက်တစ်ကောင်လို ရှည်လျားပြီး အရောင်အသွေးစုံလင်တဲ့ အမြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ မိမိကို ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ ပြည်သူတွေ ပေးပို့ထားတဲ့၊ အမျိုးသားအမှတ်အသား ပါဝင်တဲ့ ဖဲပြာပုံစံတွေနဲ့ ဆင်ယင်ထားတာ... တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် တကယ်ကို မိုက်လွန်းလှသည်။

"မင်း စိတ်တန်ခိုးကို ဒီလိုမျိုး လှုပ်ရှားရမယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဒီလိုမျိုးပဲ!"

"မှန်တယ်၊ ဒီအသိစိတ် စီးဆင်းမှုအတိုင်း လိုက်ပါပြီး မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ လှည့်ပတ်စေမယ်ဆိုရင် ဤစွမ်းအားက ပိုပြီးတော့ သက်တောင့်သက်သာနဲ့ ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မယ်..."

"ဒါက ကျင့်ကြံခြင်းလား"

"ဒီလိုမျိုးလား"

"ဒီလိုမျိုးပဲ!"

သို့ဖြစ်၍ ၎င်းသည် လွတ်လပ်စွာ ပြေးလွှားနေသော ခွေးကလေးတစ်ကောင်အလား ဖဲပြာပုံစံအစုအဝေးကြီးနောက်သို့ လိုက်လံဆော့ကစားရင်း နေရာတကာတွင် ပျော်ပါးနေတော့သည်။ အမ်ဘာလိပ်ပြာကလေး လေ့ကျင့်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုကျွင်းသည် စိတ်ထဲမှ တဟားဟား ရယ်မိလိုက်သည်... အကွက်ထဲ ဝင်လာပြီ။

စိတ်တန်ခိုးရှင်များအတွက်မူ ပတ်လမ်းကြောင်းအတိုင်း အမြဲတစေ ဝဲပျံနေသော ပျံသန်းနိုင်သည့်ဓားမြှောင်များကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းက အသုံးအများဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးပုံစံ ဖြစ်၏။ ၎င်းအား လှည့်ဖြား၍ ပတ်လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဝဲပျံနေသော "ဖဲပြာပုံစံများ" ဖြင့် စတင်လေ့ကျင့်စေခြင်းက ဆိုးရွားလှသောအကြံဉာဏ်တော့ မဟုတ်ချေ။

နှစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်...

အမ်ဘာလိပ်ပြာကလေးသည် အရောင်အသွေးစုံလင်လှသော ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်အသွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ နောက်ကွယ်တွင် တောက်ပလှသော ပိုးချည်မျှင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် နုနယ်သော ဖဲပြာပုံစံများသည် ပိုးသားဇာပုဝါအလား ယှက်နွှယ်လျက် ဝဲပျံနေကြပြီး၊ ဆန်းကြယ်စွာ လွင့်မျောနေသော ဖီးနစ်ပိုးထည်ဝတ်ရုံကြီးတစ်ခုအသွင် ၎င်းအား လွှမ်းခြုံထားလေသည်။ လိပ်ပြာငယ်လေးတစ်ကောင်သည် တစ်ပိုင်းတစ်စ ပွင့်လင်းမြင်သာသော လှပလှသည့် ဖီးနစ်အခွံဝတ်ရုံကို ဆင်ယင်လျက် တင့်တယ်စွာ ပျံသန်းနေသကဲ့သို့ပင်။

"လှလိုက်တာ၊ တကယ်ကို လှပလွန်းတယ်"

"နောက်တစ်ကြိမ် မင်း ဤကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ ဝတ်စုံနဲ့ လှည့်လည်အခြေပြုတဲ့အခါ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေမှာ သေချာတယ်"

"မင်းဟာ ဉာဏ်ပညာနတ်ဘုရားတင်မကဘူး၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို မှင်တက်သွားစေမယ့် အလှနတ်သမီး လည်း ဖြစ်တယ်!"

အမ်ဘာလိပ်ပြာကလေးသည် မြှောက်ပင့်ခြင်းကို ခံရသဖြင့် လိပ်ပြာနိုင်ငံတော်တစ် ခုလုံး ရှက်သွေးဖြာသွားစေခဲ့သည်... "ငါက အလှနတ်သမီး တဲ့လား"

ထို့နောက်တွင်မူ လျိုကျွင်းသည် အမ်ဘာလိပ်ပြာကလေးအား ဝတ်စုံလဲလှယ်ခြင်း ဖျော်ဖြေမှုကို စတင်ရန် တိုက်ရိုက်ပင် ဆွဲဆောင်လေတော့သည်။ ၎င်းသည် ပိုးသားဇာအခွံကို ဆင်ယင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ အခြေခံ ဖီးနစ်အခွံပုံစံပေါ်တွင် အခြားအရာတစ်ခုခုကို ဖန်တီး၍ မရနိုင်တော့ဘဲ ရှိပါအံ့နည်း။

သို့ဖြစ်၍...

သုံးရက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ကြီးမားလှသော လိပ်ပြာအတောင်ပံများထက်၌ ဖြူဖွေးသောအသားအရေ၊ သန့်စင်လှပသော မျက်နှာနှင့် လှပသည့် ခြေဖဝါး အစုံရှိသော မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦး၏ ပုံစံတူ အခွံတစ်ခုကို ထည့်သွင်းထားပြီး အိမ်အတွင်း၌ ဖရိုဖရဲ ပျံသန်းနေလေသည်။ ပန်းအုပ်များကြားတွင် မှီတင်းနေထိုင်သော လိပ်ပြာနတ်သမီးလေးတစ်ပါးအလားပင်။

"အာ... ဒါက ကြည့်ရတာ နည်းနည်း ဆန်းကြယ်မနေဘူးလား" အမ်ဘာလိပ်ပြာကလေးသည် ဤသတ္တဝါအခွံကို အလွန်ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။ အကြောင်းမူကား ဤကမ္ဘာတွင် လူသားဟူ၍ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း လျိုကျွင်းသည် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု၏ တံခါးကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ ဘာလုပ်နိုင်သည်၊ ဘာလုပ်ချင်သည်ကို ရုတ်တရက် သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေတော့သည်