အခန်း (၁၂) - အိမ်တိုင်ရာရောက်စစ်ဆေးခြင်းနှင့် ရင်ဖွင့်စကားများ
လျိုကျွင်းသည် အနည်းငယ် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဆရာမ... ဒါနဲ့ ရွှီချန်ရှန့် အခု ဘယ်လိုနေလဲဟင်”
“ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲဖြေဖို့ ရက်ပေါင်း တစ်ရာတောင် မလိုတော့ဘူးလေ။ ဆရာမကတော့ ရွှီချန်ရှန့်ကို အသိဉာဏ်တုဦးနှောက် တစ်လုံး ချေးငွေနဲ့ ဝယ်နိုင်အောင် ပိုက်ဆံထုတ်ချေးပေးထားတယ်။ သူ လမ်းမှားလိုက်ပြီး မှောင်ခိုဝဘ်ဆိုက်တွေမှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ မိစ္ဆာစာအုပ်လေးအုပ်ကို ဖတ်မိမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် စုန်းကဝေ ဦးနှောက်ကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်မိမှာ စိုးရိမ်နေခဲ့တာ။ တော်သေးတာပေါ့... သူက စိတ်ဓာတ်လေး နည်းနည်း မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေရုံပဲ ရှိတာ”
စီအန်းဟယ်၏ မျက်နှာအမူအရာက နူးညံ့သိမ်မွေ့သွားသည်။ နောက်ဆုံးနှစ် အရေးကြီးဆုံးအချိန်၌ မိမိတပည့်များ လမ်းမှားရောက်သွားမည့်အရေးကို သူမ မတွေးရဲချေ။
“နင်ကတော့လား လူလည်လေး... စကားလမ်းကြောင်းကို လွှဲမနေနဲ့၊ အခုက နင့်အကြောင်း ပြောနေတာ”
စီအန်းဟယ်က ပြုံးလျက် ငေါက်လိုက်သည်။
“ဆရာမ နင်တို့သုံးယောက်လုံး ကြီးပြင်းလာတာကို စောင့်ကြည့်ခဲ့တာ။ နင်တို့အားလုံးမှာ အလားအလာကောင်းတွေရှိသလို စိတ်ဓာတ်လည်း မဆိုးကြဘူး။ အားလုံး တတိယမြောက်အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိကြတယ်။ ဒီအထိ ရောက်လာပြီးမှတော့ နောက်ဆုံးပန်းဝင်ခါနီးမှ လဲမကျသွားစေနဲ့”
လျိုကျွင်းနှင့် အခြားနှစ်ယောက် ကြီးပြင်းလာသည်ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်ဆိုသည်မှာ မမှားပေ။ စီအန်းဟယ်သည် အထက်တန်းအောင်မြင်ပြီးနောက် အမှတ် (၁၃) ရယ်ဟယ်အထက်တန်းကျောင်းတွင် အလယ်တန်းအတန်းပိုင်ဆရာမအဖြစ် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် တပည့်များ အဆင့်ဆင့်တက်လှမ်းလာသည်နှင့်အမျှ သူမကပါ လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အလယ်တန်း သုံးနှစ်၊ အထက်တန်း သုံးနှစ်။ အနှစ်ချုပ်ရသော် သူမသည် ဤတပည့်များ၏ ဘဝတွင် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သော ခြောက်နှစ်တာကာလကို အတူတူ ဖြတ်သန်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
“ဘွဲ့ရပြီးရင် ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ” စီအန်းဟယ်က ဆက်ပြောသည်။
“ဆရာမဆီမှာ အမှတ် (၁၃) ရယ်ဟယ်အထက်တန်းကျောင်းက ထောက်ခံစာအချို့ ရှိတယ်။ နင် အလယ်တန်းပြဆရာမအလုပ် လျှောက်ကြည့်လို့ ရတယ်”
ဤစကားများက လျိုကျွင်းကို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားစေသည်။ ဤကမ္ဘာ၌ အထက်တန်းအောင်မြင်သူများသည် မြို့ပြလုပ်ငန်းခွင်များသို့ ချက်ချင်းဝင်ရောက်ကြရပြီး အလယ်တန်းပြဆရာမအလုပ်ဟူသည် အကောင်းဆုံးအလုပ်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
“မကောင်းဘူးလား... လစာလည်းကောင်း၊ ခံစားခွင့်လည်းရှိ၊ ပြီးတော့ တပည့်တွေအပေါ်မှာလည်း အရင်းအနှီးမြှုပ်နှံလို့ရတယ်”
စီအန်းဟယ်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“အလယ်တန်းကျောင်းသားအများစုက အသက် ၁၂ နှစ်ဝန်းကျင်တွေလေ။ အဲဒီအချိန်က သူတို့ရဲ့ အသက် ၃၀ ကျော် မိဘတွေ ကွယ်လွန်ခါစ အချိန်ပဲပေါ့”
“သူတို့က အထီးကျန်ပြီး ဆွေမျိုးမရှိကြဘူး၊ စိတ်ဓာတ်အကျဆုံးအချိန်ပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာ နင်က သူတို့ရဲ့ အတန်းပိုင်ဆရာမအဖြစ် အလယ်တန်းကနေ အထက်တန်းအထိ ခေါ်ဆောင်ပေးပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ သံယောဇဉ်ကို တည်ဆောက်ရတာ။ ဒါဟာလည်း အရင်းအနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခုပဲ”
“ဟိုးတုန်းက ဆရာမတို့ရဲ့ ဆရာမကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလိုပဲ လုပ်ပေးခဲ့တာလားဟင်” လျိုကျွင်းက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” စီအန်းဟယ်က လွမ်းဆွတ်တသဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။
“အဲဒီတုန်းက ဆရာမကလည်း အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် အထက်တန်းအောင်စလေးပဲ ရှိသေးတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်က အသက် ၁၂ နှစ်အရွယ် နင်တို့လူရှုပ်လေးတွေကို စောင့်ရှောက်ခဲ့ရတာ မှတ်မိသေးတယ်။ နင်တို့သုံးယောက်လုံးရဲ့ မိဘတွေ ကွယ်လွန်ခါစအချိန်ပေါ့။ လီဖုန်းက စိတ်အာရုံပြောင်းအောင် တစ်နေ့ကုန် ဘတ်စကတ်ဘောပဲ ကစားနေတတ်ပြီး၊ ကျိုးအန်းမုန်ကတော့ အကြီးအကျယ် ငိုယိုနေခဲ့တာ။ နင်တစ်ယောက်ပဲ ဘာစကားမှမပြောဘဲ ငြိမ်နေခဲ့တာ”
အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသောအခါ လျိုကျွင်း၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ စီအန်းဟယ်သည် ၎င်းတို့၏ အုပ်ထိန်းသူကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အပေါ် အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်ခဲ့ပါသည်။ ဤမြို့၏ စနစ်စနစ်က အမှန်တကယ်ပင် အမြစ်တွယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဒေသခံ ကျောင်းသားအများစုသည် အလယ်တန်းအရွယ်၌ မိဘမဲ့ ဖြစ်သွားတတ်ကြရာ၊ အထက်တန်းအောင်စ ဆရာ၊ ဆရာမများ ဝင်ရောက်လာရန် အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက အရင်းအနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခု ဖြစ်စေဦးတော့၊ သူတို့သည် ဤမျိုးဆက်သစ် လယ်ယာပင်ပေါက်လေးများကို မိသားစုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ကြမည် ဖြစ်သည်။ လယ်ယာပင်ကြီးက ပင်ပေါက်လေးကို ပြုစုပြီး၊ လူဟောင်းက လူသစ်ကို လမ်းပြပေးခြင်းက အပြန်အလှန် စောင့်ရှောက်မှုကို ပေါ်လွင်စေသည်။
“အဲဒီတုန်းက ကလေးတွေကို စောင့်ရှောက်ရတာ တကယ်မလွယ်ဘူး။ ကိုယ်တိုင်လည်း ကလေးပဲ ရှိသေးတာကိုး”
“ဒါပေမဲ့ ဒါက အရင်းအနှီးမြှုပ်နှံမှု ပုံစံတစ်ခုပဲ။ ငယ်သူငယ်ချင်း အဖွဲ့အစည်းတွေအပြင် ဆရာမဆိုတာ သူတို့ အောင်မြင်လာတဲ့အခါ ကိုယ့်အင်အားစုကို တည်ဆောက်ဖို့အတွက် အနီးစပ်ဆုံး လူတွေပဲလေ”
“ဆရာမတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်အတန်းထဲက ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် 'မိုးကြိုးအဆင့်' ရဲ့ အရှင်သခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဒါက ကိုယ့်ဘဝရဲ့ လမ်းကြောင်းကိုပါ ပြောင်းလဲစေနိုင်တယ်”
စီအန်းဟယ်ကိုယ်တိုင်မူ တတိယမြောက်အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် မသေချာသော်လည်း၊ အလားအလာရှိသော တတိယအဆင့် ကျောင်းသားများအပေါ်တွင် အရင်းအနှီးမြှုပ်နှံနိုင်သည်။ ယခုအခါတွင် သူမသည် အလားအလာရှိသည်ဟု ယူဆရသော ကျောင်းသားတစ်စုကို အလယ်တန်းပြဆရာမရာထူးများ ရရှိနိုင်ရန် ထောက်ခံပေးရန် ပိုက်ဆံအကုန်အကျခံနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကျောင်းသားများသည်လည်း နောက်ထပ်ကျောင်းသားများကို ထပ်မံသင်ကြားပေးရမည်ဖြစ်ရာ သူမ၏ ကွန်ရက်ကို ချဲ့ထွင်ခြင်းဖြင့် အောင်မြင်မှုအခွင့်အလမ်းကို နှစ်ဆတိုးစေသည်။
လောလောဆယ်တွင် သူမ၏ ငွေကြေးအခြေအနေက ကောင်းမွန်ပါသည်။ ဒုတိယအဆင့် အသိဉာဏ်တုဦးနှောက်အတွက် ချေးငွေကို သူမ၏ မိဘများမျိုးဆက်ကတည်းက ဆပ်ပြီးသားဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာမူ ပုလင်းဆို့ပိတ်သကဲ့သို့ အကန့်အသတ်ဖြစ်နေသည်။ တတိယမြောက်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် စိတ်ဉာဏ်ပွင့်လင်းမှု တစ်ခု လိုအပ်သည်။ ၎င်းက နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်လည်း ဖြစ်လာနိုင်သလို၊ တစ်သက်လုံး ဖြစ်မလာဘဲလည်း နေနိုင်သည်။ တတိယမြောက်အဆင့်ဟူသည် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှ၏။ စိတ်ပျက်အားလျော့ရလောက်အောင် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။
လက်ထဲတွင် ငွေပိုငွေလျှံရှိနေပြီး ကျင့်စဉ်တိုးတက်မှု မရှိသောအခါ သူမအနေဖြင့် အရင်းအနှီးမြှုပ်နှံမှုသာ လုပ်နိုင်သည်။ သို့သော် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော မိသားစုမှ မဟုတ်သည့် စာပေကော်မတီဝင် 'လီချန်ရှန်း' ကဲ့သို့သော ကျောင်းသားများမှာမူ သူမ၏ အရင်းအနှီးမြှုပ်နှံမှုကို မလိုအပ်ချေ။ သူမ၏ ပစ်မှတ်မှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော်လည်း အလားအလာနှင့် ပါရမီရှိသော ကျောင်းသားများသာ ဖြစ်သည်။
ခြောက်နှစ်တာ သင်ကြားပြသခဲ့ပြီး မိဘတစ်ဦးကဲ့သို့ အိမ်တိုင်ရာရောက် မကြာခဏ သွားရောက်စစ်ဆေးခဲ့ခြင်းက လူတစ်ယောက်၏ စရိုက်ကို နားလည်ရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။ သူမသည် ရွှီချန်ရှန့်ထံ သွားရောက်ကာ အရင်းအနှီးမြှုပ်နှံမှု လုပ်ခဲ့ပြီးနောက်၊ ကျောင်း၏ အလှပဂေးထံ သွားရောက်ခဲ့ကာ၊ ထို့နောက် အသေအချာ စဉ်းစားပြီးမှ ဤနေရာသို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လျိုကျွင်းသည် ဆင်းရဲသောကျောင်းသားများထဲတွင် အရည်အချင်းအရှိဆုံး မဟုတ်သော်လည်း လက်ရှိတွင် သူမ၏အကူအညီကို အလိုအပ်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အရေးကြီးဆုံးအချိန်၌ ဖျားနာကာ ခွင့်ယူထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရွှီချန်ရှန့်ကို ကူညီခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။
“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ ဆရာမ။ ဆရာမရဲ့ ကျေးဇူးတရားကို စကားလုံးတွေနဲ့တင် မဖော်ပြနိုင်ပါဘူး”
လျိုကျွင်းသည် စကားအများကြီး မပြောတော့ပေ။ စီအန်းဟယ်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးအမြတ် ရှိနေစေဦးတော့၊ ဤစေတနာက အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။ ဤအရင်းအနှီးမြှုပ်နှံမှုက အချည်းနှီးဖြစ်သွားနိုင်သည်ကို သူမ သိသော်လည်း ကျောင်းသားများကတော့ သူမထံမှ အမှန်တကယ် အကျိုးကျေးဇူး ခံစားရသည်။ သူမ၏ အရင်းအနှီးမြှုပ်နှံမှုသည် ကျောင်းသားများအား နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်တာကာလအတွင်း ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝကို ပေးစွမ်းနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းမွန်သောအလုပ်အကိုင်များ ရရှိစေကာ ကျင့်စဉ်အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းကို မြှင့်တင်ပေးမည် ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ အနှစ်ချုပ်ရရင် ပရဟိတလုပ်ရပ်တစ်ခုပဲ ဖြစ်သည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် စီအန်းဟယ်သည် ဒုတိယနှစ် အတန်း(၃) မှ ကျောင်းသားများ ဘဝတွင် ကြုံတွေ့ရမည့် တစ်ဦးတည်းသော ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လျိုကျွင်းသည် တတိယမြောက်အဆင့်သို့ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဆရာမ၏ စေတနာကို လိုလိုလားလားပင် လက်ခံလိုက်သည်။
“သိပ်ပြီးတော့ ဝမ်းသာမနေနဲ့ဦး၊ ဒါက ထောက်ခံစာသက်သက်ပဲ။ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်မအောင်မြင်ကတော့ နင့်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ ဆရာမရာထူးအတွက် အကဲဖြတ်တာက အရမ်းတင်းကျပ်တာ”
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မိုးသံကို နားထောင်ရင်း စီအန်းဟယ်က ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“လူ့ဘဝမှာ ခြောက်နှစ်တာကာလ ဘယ်နှကြိမ်တောင် ရှိမှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး ခြောက်နှစ်ကို နင်တို့နဲ့ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီးပြီ။ နောက်တော့ အလယ်တန်းကျောင်းကို ပြန်သွားပြီး ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ခြောက်နှစ်အတွက် ဆက်ပြီး သင်ကြားပေးရဦးမယ်”
သူမ စကားပြောပြီးနောက် ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
“ငါ အသက် ၁၈ နှစ်မှာ အထက်တန်းအောင်ခဲ့တာ၊ အခု အသက် ၂၄ နှစ် ရှိပြီ။ နောက်ထပ် ခြောက်နှစ်ဆိုရင် ငါ အသက် ၃၀ ရှိပြီ။ ဒါက ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ”
“ငါကိုယ်တိုင် အဆင့်တက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပထမအသုတ် အရင်းအနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ ကျောင်းသားတွေ အဆင့်တက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယအသုတ် ကျောင်းသားတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပိုက်ကွန်ကို ဘယ်လောက်ပဲ ကျယ်ကျယ်ဖြန့်ထားပါစေ မျှော်လင့်ချက်ကတော့ သိပ်မရှိလှဘူး”
စီအန်းဟယ်သည် ပခုံးပေါ်ရှိ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးက လေးလံနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ လမ်းပြပေးခဲ့သော ပထမဆုံးအသုတ် ကလေးငယ်များက လမ်းခွဲကာ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်သာမက၊ သူမကိုယ်တိုင်၏ အနာဂတ်အတွက်ပါ မရေမရာ ဖြစ်နေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤမြို့၌ သူတို့ကဲ့သို့ လူများသည် မိမိတို့၏ သက်တမ်းကို စဉ်ဆက်မပြတ် ရောင်းစားနေကြရပြီး အနာဂတ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသော်လည်း လက်လှမ်းမမီနိုင်ကြချေ။
စီအန်းဟယ်၏ သေသပ်လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း လျိုကျွင်းသည် ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အဆင့်သုံး၊ ငါကတော့ ဒီနေ့ပဲ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအတန်းပိုင်ဆရာမ အပါအဝင် ရယ်ဟယ်မြို့က ရေတွက်လို့မရတဲ့ လူအများစုကတော့ ရုန်းကန်နေကြရတုန်း၊ နစ်မြုပ်နေကြရတုန်းပဲ။ ငါ အဆင့်သုံးကို ရောက်သွားတာတင် လူအများကြီးက ငါ့ကို ဖားကြဖို့ လုံလောက်နေပြီ။ ဒါက မျိုးဆက်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး တည်တံ့နိုင်တဲ့ မိသားစုအခြေခံမျိုးကို တည်ဆောက်နိုင်ပြီး နောက်လိုက်ပေါင်းများစွာကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ အဆင့်ပဲ။
အမှန်ပါပဲ၊ ရွှေလက်ချောင်း မပါတဲ့ ကူးပြောင်းလာသူတစ်ယောက်ဟာ ခိုင်းနွားတစ်ကောင်ထက် မပိုပါဘူး။
“ဒါနဲ့... ဒီနေ့ ဘာတွေများ တွေးတောမိလဲ”
စီအန်းဟယ်က အလွန်ဉာဏ်ကောင်းလှသည်။ စစ်မှန်သော စိတ်ခံစားမှုများသည် လူများကို ပိုမိုနီးကပ်စေပြီး အတားအဆီးများကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်သော်လည်း ၎င်းက အလွန်အကျွံ မဖြစ်သင့်ပေ။ ကျောင်းသားများကို လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ရက်စက်မှုကို ပြသရုံတင်မကဘဲ သူတို့ကို လုံလောက်သော ယုံကြည်မှုလည်း ပေးရမည်။ ဒါက သူမ လေ့လာသုတေသနပြုပြီး ထုတ်နုတ်ထားတဲ့ သင်ကြားရေးနည်းလမ်း ဖြစ်သည်။
လျိုကျွင်းက “ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် စာမဖတ်ဖြစ်သေးဘူး ဆရာမ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါ အတော်ပဲ၊ ဆရာမ နင့်ကို စာဖတ်ဖို့ ခေါ်သွားမယ်။ သီးသန့်သင်ခန်းစာပေါ့၊ ဒီနေ့သင်ခန်းစာကို နင် အသေအချာ နားထောင်ရမယ်”
စီအန်းဟယ်၏ အသိဉာဏ်တုဦးနှောက်သည် ဒုတိယအဆင့်များထဲတွင် စံပြမော်ဒယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ခေတ်သစ်သမိုင်းမှ နယ်စားမင်း တစ်ဦးထံမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနယ်စားမင်းကို အထူးနည်းလမ်းဖြင့် သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့သဖြင့် ရုပ်အလောင်းက ပုပ်သိုးမသွားခဲ့ဘဲ ခေတ်သစ်သင်္ချိုင်းသူခိုးများက ရှေးဟောင်းသုတေသနတူးဖော်မှုအတွင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မကြာမီမှာပင် သီးသန့်သင်ခန်းစာ စတင်ခဲ့တော့သည်။ သင်ကြားမှုအတွင်း လျိုကျွင်းသည်လည်း ခေတ်သစ်သမိုင်း၏ လှိုင်းလုံးများကို ကိုယ်တိုင်ခံစားခဲ့ရပြီး၊ ထိုနယ်စားမင်း၏ ဘဝသက်တမ်း ၁၀၃ နှစ်တာအတွင်း ကြွယ်ဝချမ်းသာမှု၊ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှု၊ ဆထက်ထမ်းပိုး တိုးတက်လာမှုနှင့် အင်အားကြီးမားမှုတို့ကို ခံစားသိရှိခဲ့ရသည်။ ဤကိုယ်တိုင်ရေးအတ္ထုပ္ပတ္တိစာအုပ်သည် အကြောင်းအရာများစွာဖြင့် ကြွယ်ဝလှ၏။
ဤဘဝအိမ်မက်အတွင်း လျိုကျွင်းသည် ခမ်းနားထည်ဝါမှုနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာမှု၊ စစ်သေနာပတိတစ်ဦး၏ ရဲရင့်သော ဘဝနှင့် စစ်ပွဲများ၏ သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်တို့ကို ခံစားခဲ့ရသည်။ လျိုကျွင်း မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ခေတ္တမျှသာရှိသော မွန်းတည့်ချိန် အနားယူချိန်သာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ဤဇာတ်ရှိန်ပြင်းသော ဘဝသည် ရှည်လျားလှသော်လည်း 'ဖီးနစ်လိပ်ပြာ' ၏ တိုတောင်းလှသော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာ သက်တမ်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လက်တွေ့ဆန်မှု အားနည်းနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤစာအုပ်သည် သေဆုံးနေသော စာအုပ်တစ်အုပ်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ 'ပယင်းရောင် လိပ်ပြာနဂါးမြီး' ကမူ မှိုစွပ်ပြုတ်ကမ္ဘာအတွင်း ရှင်သန်ကြီးထွားနေသော သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ဒီနေ့အတွက် သင်ခန်းစာ ပြီးပြီ”
“ဆင်းရဲသားတွေအတွက် ဖြတ်လမ်းမရှိဘူး။ ငါတို့မှာ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးသွားဖို့၊ ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်တွေဖြစ်လာဖို့၊ လူပေါင်းစုံနဲ့ ဆုံတွေ့ဖို့ အရင်းအနှီးမရှိသလို၊ တရားဓမ္မကို ကျင့်ကြံဆင်ခြင်ပြီး ငါတို့ရဲ့ ဉာဏ်ပညာကို မြင်နိုင်ဖို့ အရည်အချင်းလည်း မရှိကြဘူး”
“ငါတို့ကို ကျောင်းနဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေက နှောင်ဖွဲ့ထားပြီး၊ ငါတို့ခြေဖဝါးအောက်က ကန့်သတ်ထားတဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာပဲ ပိတ်မိနေကြတာ။ ငါတို့ရဲ့ အသိဉာဏ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော ဖြတ်လမ်းကတော့ စာအုပ်တွေကို ပိုပြီး ဖတ်ဖို့ပဲ”
“သူတော်စင်တစ်ယောက်ရဲ့ တစ်သက်တာ ဉာဏ်ပညာကို ခံစားရဖို့အတွက် စာဖတ်ဖို့ အချိန်နည်းနည်းလေး ပေးရတာဟာ အလွန်တန်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူးလား”
“ဒီနေ့မှာတော့ ငါတို့က ပိုပြီးကောင်းမွန်တဲ့ ခေတ်ကြီးထဲမှာ မွေးဖွားလာခဲ့ကြတာ။ စာအုပ်တွေက စာသားသက်သက် မဟုတ်တော့ဘဲ ဘဝရဲ့ မွေးဖွားခြင်း၊ သေဆုံးခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းနဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်းတွေကို ပိုပြီး တက်ကြွစွာ ခံစားရစေတယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်နဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စုစည်းစေနိုင်တယ်”
“ဆရာမ မျှော်လင့်တာကတော့ နင် လမ်းမှားကို မလျှောက်ဘဲ၊ ကြီးမြတ်တဲ့ မိစ္ဆာစာအုပ်လေးအုပ်ကို မဖတ်ဘဲ၊ ကိုယ်ပိုင်မူဝါဒရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ပဲ” စီအန်းဟယ်က ထပ်ခါတလဲလဲ သတိပေးခဲ့သည်။
...
လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းလာပြီးနောက် စီအန်းဟယ်သည် ထီးကိုမြှောက်ကာ မိုးထဲသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
“အဲဒီကောင်လေး လျိုကျွင်းက အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်တယ်။ ဒီတစ်ခေါက် အိမ်မှာနေရင်းနဲ့လည်း အလုပ်မပျက်ကွက်ဘဲ စာပေတွေကို ကြိုးကြိုးစားစား လေ့လာနေတုန်းပဲ၊ အဆင့်ငယ်လေးတစ်ခုတောင် တက်သွားသေးတယ်”
သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်သက်သာရာရမှု အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာသည်။
“အလယ်တန်းကတည်းက သူက သဘာဝအတိုင်း စိတ်ဝိညာဉ်အင်အား တောင့်တင်းပြီး သူ့အသက်ထက် ပိုရင့်ကျက်တာကို ငါ သတိထားမိခဲ့တယ်။ နှမြောစရာကောင်းတာက အရင်းအမြစ်တွေ မရှိခဲ့တာပဲ”
“လီချန်ရှန်းလို ကျောင်းသားမျိုးကတော့ အစောပိုင်းအဆင့်တွေမှာ အရင်းအနှီးအလုံအလောက်ရှိလို့ အဆင့်တက်တာ မြန်ပုံရပေမဲ့ သူက စိတ်မြန်လက်မြန်လွန်းတယ်။ မှတ်ထားရမှာက ဘွဲ့ရပြီးနောက် ပိုက်ဆံရှာရမယ့် နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်တာကာလကမှ တကယ့် မာရသွန်ပွဲပဲ”
“အကယ်၍ ပိုက်ဆံရှိရုံနဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာ အဆင့်တက်ဖို့ အာမခံနိုင်မယ်ဆိုရင် 'မိုးကြိုးအဆင့်' ရဲ့ အရှင်သခင်တွေဟာ နွားမွေးတွေလိုပဲ အမြောက်အမြား ရှိနေလိမ့်မယ်”
သူမ၏ အမြင်တွင် လျိုကျွင်းသည် စာပေလေ့လာရေး ကျောင်းသားကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်သည့် အလားအလာရှိသည်။ သို့သော် အရာအားလုံးသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံအားထုတ်မှု၊ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် စာဖတ်မှုအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပြီး အခြေခံအားဖြင့် ၎င်းက ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဓာတ်ရေးရာ ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ ဤကျောင်းသားတစ်သုတ်အတွက် သူမအနေဖြင့် ဤမျှသာ တတ်နိုင်ပေသည်။
“သူတစ်ပါးကို ကူညီတာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကူညီတာလည်း ဖြစ်တယ်”
“စာဖတ်တဲ့နေရာမှာတော့ ကိုယ့်အသိစိတ်ထဲကနေ အပြစ်မရှိဘဲ ကြည်လင်နေဖို့ပဲ လိုအပ်တာ”
မိုးကောင်းကင်က မိုးရေစက်များကို ငေးမောကြည့်ရင်း သူမသည် မိမိ၏ အတွေးအမြင်များ ပိုမိုကြည်လင်လာပြီး ထိုအဆင့်အတားအဆီးဆီသို့ နောက်ထပ်တစ်လှမ်း ပိုမိုနီးကပ်လာသည်ကို မရေမရာ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရင်း “အင်း... ကိုယ့်အသိစိတ် ကြည်လင်ဖို့ဆိုတာ တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံကုန်တာပဲ”
ဒီကမ္ဘာမှာ ဘယ်သူက လူကောင်းတစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ဘဲ နေမလဲ။ ဘယ်သူက အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ဘဲ နေမလဲ။ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံရှိခြင်းဟာ ဒီအရာတွေကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ချက်တစ်ခုပဲလေ။
...
စီအန်းဟယ်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လျိုကျွင်း၏ ဘဝသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။
မူလက သူမ ရောက်လာခြင်းမှာ ကျောင်းပြန်တက်ရန် တိုက်တွန်းဖို့ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ မထင်မှတ်ဘဲ ကောင်းမွန်သောအလုပ်တစ်ခုကို စီစဉ်ပေးသည့် ကောင်းကျိုးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လက်ရှိတွင် ဤအရာက သူ့အတွက် သိပ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့စေဦးတော့။ သို့သော်လည်း ဆရာမငယ်လေးတစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိတပည့်များကို သူငယ်ချင်းကဲ့သို့ သဘောထားကာ အစွမ်းကုန် လှည့်လည်ကူညီပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ လျိုကျွင်းသည် သူမ၏ အတွေးများကို မရေမရာ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ ဆရာမတစ်ယောက်အနေဖြင့် ပထမဆုံးအသုတ် တပည့်များအပေါ်တွင် အမြဲတမ်း 'ပထမဆုံးအချစ်' ကဲ့သို့သော သံယောဇဉ်မျိုး ရှိတတ်ကြသည်။
ဒါပေမဲ့ အကယ်၍သာ ဝါရင့်ဆရာမကြီးတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့... အင်း။
ရယ်ဟယ်မြို့၏ ပျမ်းမျှသက်တမ်းက အလွန်နိမ့်ကျလှသဖြင့် အသက်ကြီးသော ဆရာမဟူ၍ မရှိချေ။ အားလုံးသည် မိမိတို့၏ ငယ်ရွယ်၊ တက်ကြွပြီး ကြိုးစားအားထုတ်ဆဲ အရွယ်များတွင်သာ သေဆုံးသွားကြရသဖြင့်၊ အတိတ်ဘဝကဲ့သို့ အသက် ၃၀ ကျော်လျှင် အလုပ်ပြုတ်မည့် အလယ်အလတ်အရွယ် သောကမျိုးများ မရှိကြချေ။
“ခုနက အတန်းထဲမှာ ငါ အမူအရာ ကောင်းကောင်းပြခဲ့လို့ ဆရာမက ငါ့ကို ကျောင်းပြန်တက်ဖို့ မတိုက်တွန်းတော့ဘူး။ အိမ်မှာပဲ ဆက်ပြီး စာလေ့လာလို့ရတယ်ဆိုတဲ့ သဘောမျိုးတောင် ပြသသွားသေးတယ်”
သူ့အတွက်တော့ ကျောင်းဟူသည် ထောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ခြင်းပါရမီကို အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက် လျိုကျွင်းသည် ဤမြို့ရှိ အထက်တန်းလွှာလူနည်းစုမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲက လျှို့ဝှက်ချက်ကို မမြင်နိုင်ကြောင်း ယုံကြည်မှုရှိနေသည်။
“နောက်တော့ ငါ အိမ်မှာပဲ ဆက်နေပြီး ငါ့ရဲ့ မှိုစွပ်ပြုတ်ကို ဆက်ပြီး ပျိုးထောင်လို့ရပြီ”
“ရက်အနည်းငယ်လောက် ပစ်ထားလိုက်ရင်တင် ပါရမီမှိုတစ်ခု ထွက်လာနိုင်တာပဲ။ ဖြစ်နိုင်တာက နောက်နှစ်လလောက်ဆိုရင် ငါ ကုမ္ပဏီအမျိုးမျိုးကို လှည့်ပတ်ချေမှုန်းနိုင်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ကြောက်စရာလိုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်တည်းဆိုရင်တော့ ဝိုင်းအုံတိုက်ခိုက်တာ ခံရနိုင်တယ်။ အဲဒီနေရာမှာပဲ မှိုစွပ်ပြုတ်ရဲ့ တန်ဖိုးက ရှိလာတာ။ အတွင်းထဲမှာ မှိုစွပ်ပြုတ်ကမ္ဘာတစ်ခုကို မွေးမြူပြီး စစ်တပ်တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားရမယ်။ လူသားတွေကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက်ပဲ”
သူသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်သို့ ကပ်ရောဂါနှင့် ဘေးအန္တရာယ်များ သယ်ဆောင်လာမည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်လာရန် အမှန်တကယ် စိတ်ကူးမရှိပါ။ သို့သော်လည်း မိမိကိုယ်ပိုင် မှိုစစ်တပ်တစ်ခု ရှိနေခြင်းသည် မလိုအပ်ဟု ထင်ရသော်လည်း မရှိမဖြစ် အရေးပါလှပေသည်။
အတွေးများ ပြန်လည်စုစည်းလိုက်သောအခါ လျိုကျွင်း၏ အကြည့်က မှိုစွပ်ပြုတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ရုတ်တရက် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဟေး... ဟေး... ငါ့ရဲ့ [အလယ်အလတ် ဉာဏ်ပညာ] မှိုက ဘာလို့ မှိုစွပ်ပြုတ်ထဲကနေ ပြန်ပျောက်သွားရပြန်တာလဲ”
သူသည် ဗီဇစိတ်အရ ထိုအူကြောင်ကြောင် လိပ်ပြာလေးကို တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
“နင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်... ဒီမှိုသူခိုးလေး၊ နင်က ပိုပြီးတော့ ဉာဏ်ကောင်းလာဖို့ စတင်ကြိုးစားနေတာလား”