အခန်း ၁၁ တုန်လှုပ်ချောက်ခြားဖွယ်ရာ ရွှီမိသားစု၏ ဘိုးဘေးကြီးသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေခြင်း

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ရွှီမိသားစုဝင် သက်ကြီးဝါကြီးအချို့ထံမှ ပြစ်တင်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စီစီ... သမီး ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ပုံပြင်ဆင်ပြီး လိမ်ချင်ရင်လည်း ယုတ္တိရှိတာလေး လိမ်ပါဦး"

"ဟုတ်တယ်... မိတ်ဆွေတို့၊ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ရွှီမိသားစုက အခုလို အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ဧည့်သည်တွေကို လက်ခံဖို့ အဆင်မပြေပါဘူး... အခုချက်ချင်း ပြန်ကြပါတော့"

ရွှီမိသားစုဝင်များသည် ရွှီချန်ချင်းနှင့် အကြီးအကဲကျန်းကုန်းတို့၏ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာမှုကို အလွန်ပင် မကျေနပ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပညာပေးမှုကြောင့် မည်သည့်အပြုအမူကြမ်းမျိုးကိုမှ မလုပ်ခဲ့ကြပေ။

သို့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ခုတင်ထက်ရှိ အဖိုးအိုသည် သေခါနီးအချိန်၌ ရုတ်တရက် အားအင်များ ပြန်လည် တိုးပွားလာပုံရသည်။ ရွှီချန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် အားကုန်ထုတ်၍ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံ ပြူးကျယ်သွားပြီး အသက်ရှူနှုန်းများလည်း ပြန်လည် မြန်ဆန်လာသည်။

"မင်း... မင်းက..."

အဖိုးအို၏ ခံစားချက်ကို လူတိုင်း သိလိုက်ကြပြီး ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အားလုံးက ဘာဖြစ်မှန်း မသိဘဲ ငေးမောနေစဉ်မှာပင် ရွှီချန်ချင်းက ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ခုတင်ပေါ်ရှိ အဖိုးအိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ ဘာလုပ်တော့မလို့လဲ။

ရွှီလီကျွန်းနှင့် အခြားသူများသည် ယဉ်ကျေးမှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ရွှီချန်ချင်းကို တွန်းထုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူတို့အားလုံးသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သကဲ့သို့ တောင့်ခဲသွားကြတော့သည်။ သူတို့၏ စိတ်အာရုံများသာ လည်ပတ်နေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်များမှာမူ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လိုသလို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး အချိန်ကာလ၏ စီးဆင်းမှုကိုပါ သက်ရောက်မှုရှိစေနိုင်သော အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအားရှင်နှင့် တွေ့ဆုံနေရမှန်း သိလိုက်ကြသည်။

အဆင့်လွန် (SS-class) မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပင် ဤသို့မလုပ်နိုင်ပေ။

လူတိုင်းက ခုနက လူငယ်လေးအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်ကြသည်။ သူက ဘယ်သူများလဲ။

ရွှီချန်ပင်လျှင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူမ၏ ဘိုးဘေးကြီးဟု ပြောသော ဤလူငယ်လေးသည် အချိန်ကိုပါ သက်ရောက်မှုရှိနေသည်ဆိုတော့ ဒါသည် လူသားတစ်ယောက် လုပ်နိုင်သည့် အရာဟုတ်ပါ့မလား။

ရုတ်တရက် ဒါ့ကျင်းမြို့တွင် ပေါ်ထွန်းခဲ့သည့် နတ်ဘုရားဆယ်ပါး၏ ရုပ်ပုံလွှာများ ရွှီချန်၏ စိတ်ထဲသို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထပ်မံ ယှဉ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံ ပြူးကျယ်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

အကြီးအကဲကျန်းကုန်း မုန့်ဝူကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပုံက သူမ တွေးထင်ထားသည်ထက် အဆပေါင်းထောင်သောင်းမက ပို၍ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသည်။ ရွှီချန်သည် မေ့လဲတော့မတတ် ဖြစ်လာသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ရွှီမိသားစုဝင်များအားလုံးသည် ထိုလူငယ်လေး ခုတင်ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။ သူ၏ အသံသည် လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ရှောင်ပင်း... ဦးလေး ချန်ချင်း မင်းကို လာတွေ့ပြီကွ"

လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်များ မလှုပ်ရှားနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ စိတ်အာရုံနှင့် မျက်လုံးများတွင်မူ ထိတ်လန့်မှုများ အပြည့် ရှိနေသည်။

ရှောင်ပင်း ဟုတ်လား... သူက ဖခင်ဖြစ်သူကို ခေါ်နေတာလား။

သို့သော် လူတိုင်းကို ပို၍ တုန်လှုပ်စေသည်မှာ ခုတင်ပေါ်ရှိ အဖိုးအို၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မျက်နှာပေါ်ရှိ အောက်စီဂျင်ပိုက်ကို ဆွဲခွာလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင် ထထိုင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ မဟုတ်သေးပေ၊ အဖိုးအိုသည် စွမ်းအားသစ်တစ်ခုခု ရရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ရက်အတော်ကြာ အိပ်ရာထဲ လဲလျောင်းနေခဲ့ရသော်လည်း သူသည် ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ထိုလူငယ်လေး၏ ခြေထောက်ကို အားပါးတရ ဖက်တွယ်လိုက်သည်။

"ဦးလေးချန်ချင်း... နောက်ဆုံးတော့ ဦးလေး အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့"

"အနှစ်ရှစ်ဆယ်တောင် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ... ဦးလေး ဘယ်တွေများ ရောက်နေခဲ့တာလဲ"

"ဦးလေး ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူတို့တွေက ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ကျင့်ကြတယ်... ဦးလေးချန်ချင်း... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ခက်ခက်ခဲခဲ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာပါ"

အဖိုးအို၏ ရင်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော အော်ဟစ်သံများကြောင့် ရွှီမိသားစုဝင်များအားလုံး သတိဝင်လာကြသည်။ ရွှီလီကျွန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လှုပ်ရှားနိုင်သည်ကို သိလိုက်ရသော်လည်း မည်သည့်အပြုအမူမျှ မလုပ်ရဲဘဲ မိမိတို့ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော မြင်ကွင်းကို ငေးမောနေမိသည်။

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

ဒီလူငယ်လေးရဲ့ အထောက်အထားက ဘာလဲ။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်ကုန်ကြသည်။ အကယ်၍ ဤလူငယ်လေးသည် သူတို့၏ ဘိုးဘေးဆိုလျှင် ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထိ ငယ်ရွယ်နေရတာလဲ။

ရွှီချန်ချင်းသည် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ငယ်စဉ်ကအတိုင်း ရွှီဝမ်ဘင်း၏ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်များကို သူ၏ လက်ဝဲလက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"ငါ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ... နောက်ဆို ဘယ်သူမှ မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကလေးတစ်ယောက်ကို ချော့မြူနေသကဲ့သို့ ရွှီဝမ်ဘင်းက ရွှီချန်ချင်း၏ ခြေထောက်ကို ငယ်စဉ်ကအတိုင်း နွေးထွေးစွာ ဖက်တွယ်ထားသည်။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ အရေးပေါ် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဖိုး... သား ပြန်လာပြီ လီကော် ပြန်ရောက်ပြီ"

အလွန်သန်မာသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် အရပ်ရှည်ရှည် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး အပြင်ဘက်မှ အပြေးအလွှား ဝင်လာသည်။ သတင်းဆိုးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရွှီလီကော်သည် သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် ဒါ့ကျင်းမြို့မှ ဒါ့ဟိုင်မြို့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ဒါ့ကျင်းနှင့် ဒါ့ဟိုင်မြို့ရှိ မိစ္ဆာအားလုံးကို နတ်ဘုရားများက ဖယ်ရှားပေးခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ သူ ပြန်လာနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှာနိုင်ငံ၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိများသည် ဒါ့ကျင်းမြို့တွင် ပေါ်ထွန်းခဲ့သည့် နတ်ဘုရားဆယ်ပါးနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သို့မျှ မဆုံးဖြတ်နိုင်ကြသေးပေ။ ထိုနတ်ဘုရားများသည် ပြည်ပမှ မိစ္ဆာဆိုးများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားကြောင်းနှင့် ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားသည် မိစ္ဆာစွမ်းအင်လည်း ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မည်ဟုသာ ခန့်မှန်းထားကြသည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ရှာနိုင်ငံတင်မက ကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံးတွင်လည်း ၎င်းတို့ ဘယ်အရပ်သို့ ရောက်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြခြင်းပင်။

ရွှီလီကော်အဖို့ အံ့အားသင့်စရာမှာ အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ငိုသံမှာ လူငယ်မျိုးဆက်များ၏ အသံမဟုတ်ဘဲ သူ၏ အဖိုးအို၏ အသံပင် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မလဲ။

အခန်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်း မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက ရွှီလီကော်ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ အဖိုးဖြစ်သူက ဘေးကင်းရုံတင်မကဘဲ လူငယ်တစ်ယောက်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ရှိနေသည်။ ဒါ လုံးဝ မယုံနိုင်စရာပဲ။

ချက်ချင်းပင် ရွှီလီကော်သည် သတိအပြည့်ဖြင့် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။ ရှေ့က မြင်ကွင်းက ယုတ္တိမရှိလွန်းသဖြင့် မိစ္ဆာသောင်းကျန်းမှုနှင့် ထပ်တူကျနေသည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။ သို့သော် ထိုလူငယ်လေး လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရွှီလီကော် တောင့်ခဲသွားသည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံတစ်ခုလုံးသည် ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာဆီသို့ စူးစိုက်သွားပြီး ဒါ့ကျင်းမြို့တွင် ပေါ်ထွန်းခဲ့သော နတ်ဘုရားဆယ်ပါးနှင့် သွား၍ ပုံဖော်မိသည်။ အထူးသဖြင့် ရှာနိုင်ငံတော်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့် ထိုခေါင်းဆောင်နတ်ဘုရားပင် ဖြစ်သည်။

ရွှီလီကော်သည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ "ဒါ့ကျင်းမြို့နဲ့ ရှာနိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်ဘုရားကြီးခင်ဗျာ"

"ရွှီလီကော်ရဲ့ ဦးညွှတ်မှုကို လက်ခံပေးပါဦး"

သူ၏ စကားသံသည် ရေတွင်းထဲသို့ ကျောက်ခဲပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ငိုကြွေးနေသော ရွှီဝမ်ဘင်းပင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။ ရွှီဝမ်ကျွန်းနှင့် အခြားသူများ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး ဖုန်းများကို အသည်းအသန် ထုတ်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒီနတ်ဘုရားက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး ရွှီချန်ချင်းနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူနေတာပဲ"

"ဒါ... ဒါဆိုရင်..."

မည်သူမျှ ထိုနတ်ဘုရားကို မိမိတို့၏ ဘိုးဘေးနှင့် ဆက်စပ်မတွေးခဲ့ကြပေ။ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခု...

ရွှီမိသားစုဝင်အချို့သည် တံခါးဘောင်ကို မှီ၍ ရပ်နေသော အကြီးအကဲကျန်းကုန်းကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထိုသက်ကြီးအိုနှင့် နတ်ဘုရားဆယ်ပါးထဲမှ တစ်ပါးကို နှိုင်းယှဉ်လိုက်ကြသည်။ လူတိုင်း တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် ရွှီချန်၏ ပါးစပ်မှ ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးအသွင် ရှိသော်လည်း ယခုမူ ထိန်းမနိုင်အောင် ရယ်မောလိုက်မိတော့သည်။

"ဘုရားရေ... ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးက နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေတာပဲ"

သူမ ပြောလိုက်သည်နှင့် ရွှီမိသားစုဝင်များအားလုံး အသက်ရှူရခက်ခဲလာပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်လိုက်ကြသည်။

ရှစ်ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ရှာဖွေခဲ့ရသော သူတို့၏ ဘိုးဘေးသည် ယနေ့တွင် ပြန်ရောက်လာရုံတင်မကဘဲ နတ်ဘုရားအသွင်ဖြင့် ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်တဲ့။ အိပ်မက်များ မက်နေကြတာလား။

ဒူးထောက်နေသော ရွှီလီကော်ပင်လျှင် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ရွှီချန်ချင်းကို နတ်ဘုရားများနှင့်သာ ဆက်စပ်တွေးမိခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဘိုးဘေးဖြစ်မှန်းမူ မသိခဲ့သေးပေ။

နတ်ဘုရား ဟုတ်လား... ဘိုးဘေး ဟုတ်လား...

"မင်းတို့လည်း တော်တော်လေး အသုံးဝင်သားပဲ မျိုးဆက်သစ်တို့... ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအားတွေကို အဆင်ပြေအောင် ထိန်းညှိနိုင်ရဲ့လား"

"ဒါပေမဲ့ ဒီစွမ်းအားတွေကတော့ ကြာကြာ ခံမှာ မဟုတ်ဘူးနော်"