အခန်း ၁၀ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးက သာမန်လူသား မဟုတ်ဘူး

ပန်းချီကားချပ်ထဲတွင် အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်၊ တစ်ဆယ့်ကိုးနှစ် အရွယ်ခန့်သာ ရှိဦးမည့် လူငယ်တစ်ယောက်၏ ပုံရိပ် ထင်ဟပ်နေသည်။ ခေါင်းတွင် ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ် ဆောင်းထားပြီး ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာထက်၌ တောက်ပသည့် အပြုံးတစ်ခု စွန်းထင်နေသည်။
"ငါက ရွှီချန်ချင်းပဲ"
ရွှီချန်ချင်း၏ ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့် ရွှီချန် တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ဆတ်တုန်သွားရသည်။
သူမ၏ ဘိုးအေကြီး ရွှီဝမ်ဘင်း ပြောပြချက်အရဆိုလျှင် ဤပန်းချီကားသည် သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ ငယ်စဉ်က ပုံရိပ် ဖြစ်သည်။
ရွှီဝမ်ဘင်း၏ ဦးလေး၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ရွှီချန်၏ ဘိုးဘွားဘီဘင် ဖြစ်သူသည်ကား ရွှီမိသားစုတစ်ခုလုံးကို အခြေခိုင်ပြီး တိုးတက်ကြီးပွားစေခဲ့သည့် အဓိက ဇာစ်မြစ်ပင် ဖြစ်သည်။
မိစ္ဆာများ မသောင်းကျန်းမီ ခေတ်ကာလက ရွှီမိသားစုသည် တစ်ဟုန်ထိုး အောင်မြင်ကျော်ကြားခဲ့ပြီး ရှာနိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံး၏ ထိပ်တန်း မိသားစုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရွှီမိသားစုဝင်တိုင်းသည် စီးပွားရေးလောကနှင့် နိုင်ငံရေးလောကတို့တွင် အသီးသီး အောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့ကြပြီး နာမည်ကောင်းလည်း ကျော်စောခဲ့ကြသည်။
မိစ္ဆာများ သောင်းကျန်းလာသည့် ခေတ်ပျက်ကြီးထဲတွင်ပင် ရွှီချန်၏ အဖေ ဖြစ်သူ ရွှီလီကော်သည် ရှာနိုင်ငံတော်၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး အခြားသော မိသားစုဝင်များလည်း ထူးခြားဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။
ဒါတွေအားလုံး၏ မြစ်ဖျားခံရာသည်ကား ရွှီမိသားစု၏ ထိုဘိုးဘေးကြီးကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
ရွှီချန်သည် တုန်ရီနေသောအသံဖြင့် "ဒီပန်းချီကားထဲက လူငယ်က ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး ရွှီချန်ချင်းပဲ... သူက ကျွန်မတို့ ရွှီမိသားစု ကြီးပွားချမ်းသာဖို့အတွက် အုတ်မြစ်ချပေးခဲ့တဲ့သူပေါ့... ဘိုးဘေးကြီး ချန်ချင်း ချန်ထားပေးခဲ့တဲ့ အရင်းအနှီးတွေကြောင့်သာ ကျွန်မတို့ ရွှီမိသားစု ဒီနေ့လို စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကို ခံစားနေရတာ... ဘိုးဘေးကြီး ချန်ချင်းက အသက် နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်မှာတင် သန်းနဲ့ချီတဲ့ ရွှေငွေရတနာတွေကို ပိုင်ဆိုင်နေပြီ... ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက အဲဒီနှစ်မှာပဲ သူက ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဘယ်အရပ်ကို ရောက်သွားမှန်း ဘယ်သူမှ မသိကြတော့ဘူး" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ရွှီချန်ချင်း၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်တို့ အရိပ်ထင်သွားသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် သူသည် ဟင်းလင်းပြင် အချိန်နှင့်စကြဝဠာဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ကမ္ဘာဦးလောကကြီးထဲတွင် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် ရွှီချန်ချင်း ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။
ကမ္ဘာဦးလောကကြီးထဲတွင် နှစ်ပေါင်း သုံးရာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင်မူ နှစ်ပေါင်း အနှစ်ရှစ်ဆယ်သာ ကုန်လွန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ရှင်... ရှင်က တကယ်ပဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးလား"
"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ ရှင်က အခုထိ ငယ်ရွယ်နေရသေးတာလဲ"
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရွှီချန်၏ ရင်ထဲ၌ ယုံကြည်စိတ်တို့ ယိမ်းလှုပ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ ဘယ်လိုမှ တွေးမရနိုင်သေးချေ။
သူမ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော လူသည် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေရာ သူမ၏ ဘိုးဘေးကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သို့လျှင် တွေးတောနိုင်ပါအံ့နည်း။
ရုတ်ရုတ်ခြည်းပင် ရွှီချန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဒီအဖိုးကြီးက ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေကြောင့် အိုမင်းရင့်ရော်မှုကို တားဆီးထားနိုင်တာများလား။
ယခုအခါ ကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံးတွင် မိစ္ဆာများ နိုးထလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုထူးခြားဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားရှင်များသည် နည်းပညာထက် များစွာ သာလွန်သော စွမ်းပကားများနှင့် ဆန်းကြယ်မှုများကို ပြသနိုင်ကြသည်။ သုတေသနပြုချက်များအရ ဤမိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို စနစ်တကျ အသုံးပြုနိုင်မည်ဆိုပါက အိုမင်းရင့်ရော်မှုကို နှောင့်နှေးစေပြီး အသက်ရှည်စေရန် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်မှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။
အကြီးအကဲကျန်းကုန်း၏ လွန်ခဲ့သော အစွမ်းအစများကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အဆင့်မြင့်စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအရာရှိများထက် များစွာ သာလွန်သော ထိပ်တန်းစွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ နုပျိုသော ရုပ်သွင်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ရွှီချန်သည် အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် လျှောက်တွေးနေမိသော်လည်း သူမ၏ အသိဉာဏ်က သူမ၏ အတွေးကို ကန့်သတ်ထားဆဲပင်။ ရွှီချန်ချင်းနှင့် အခြားတစ်ဦးသည် မိမိတို့ကဲ့သို့ပင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး မိမိတို့ထက် များစွာ ပိုမိုသန်မာသူများဟုသာ သူမ ထင်မြင်မိသည်။
သို့သော်လည်း ပြည်ပက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဆိုးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ ရွှီချန်ချင်းတို့က ပို၍ အားနည်းလိမ့်ဦးမည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။
သူမ မသိသည်မှာကား ယခုအခါ အဖြူရောင်ဆင်ရိုင်းနိုင်ငံသည် လုံးဝ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူမ ကြီးမြတ်လှသည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကြီးသည် သူမရှေ့က လူသား၏ နတ်ဘုရားအသိစိတ် တစိသတ်လေးဖြင့်တင် အမှုန့်ခြေဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ကြောင်းပင်။
သံသယများ ရှိနေသည့်တိုင် ရွှီချန်သည် မိမိရှေ့က လူငယ်လေးကို ဘိုးဘေးကြီးအဖြစ် လွယ်လွယ်နှင့် လက်မခံနိုင်သေးချေ။
ဒါက သူမအတွက် လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိလွန်းလှပေ။
"ဘိုးဘေးကြီးလား..."
အတိအကျပင် ထိုအချိန်၌ ရွှီချန်၏ ဆက်သွယ်ရေးစက် မြည်လာသည်။
မုန့်ဝူကြောင့် သူမသည် မိသားစုဝင်များထံ မိစ္ဆာဆိုးက ကလဲ့စားချေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဆက်သွယ်ရေးကို ပိတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဟဲလို... ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်..."
"ဘာ... ဘိုးအေကြီးက အသက်လုနေရပြီ ဟုတ်လား..."
"ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတင် အကောင်းကြီး ရှိသေးတာကို"
ရွှီချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာတော့သည်။ သူမ၏ ဘိုးအေကြီး ရွှီဝမ်ဘင်းသည် သူမအပေါ် အလွန် အလိုလိုက်ပြီး ချစ်ရှာသူ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ယခုအခါ သူသည် အသက်အရွယ် အလွန်အိုမင်းနေပြီဖြစ်ရာ ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
"ကျွန်မ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်"
ရွှီချန်သည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး အိမ်သို့ အပြေးအလွှား သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
"ဘိုးအေကြီးကတော့..."
ရွှီချန်ချင်း ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ရင်း "မစိုးရိမ်ပါနဲ့... အားလုံးကို ငါ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်" ဟု မိန့်ကြားလိုက်သည်။
ရွှီချန် တစ်စုံတစ်ခုကို မတုံ့ပြန်နိုင်သေးမီမှာပင် သူမသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းနီခေါင်းမူး ဖြစ်သွားရပြီး မျက်လုံးပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မိမိ၏ အိမ်တံခါးဝရှေ့တွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဒါ... ဒါက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းရွေ့လျားတဲ့ စွမ်းအင်လား..."
"ဒါမှမဟုတ် ငါပဲ စိတ်ကူးယဉ်နေတာလား..."
သို့သော်လည်း လက်တွေ့အခြေအနေအရ သူမသည် တစ်စက္ကန့်ပင်မပြည့်သော အချိန်အတွင်း ကီလိုမီတာ ရာပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရွှီချန်၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းဂယက်များ ထန်သွားရသည်။ မိမိတို့၏ အတည်မပြုရသေးသော ဤဘိုးဘေးကြီးသည် အမှန်တကယ် မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်နေပါလိမ့်။
အဆင့်လွန် (SS-class) မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်ပင် ဤကဲ့သို့ မလုပ်ဆောင်နိုင်ရာ သူ၏ စွမ်းအားက မည်သည့်အဆင့်တွင် ရှိနေပါအံ့နည်း။
အကြီးအကဲကျန်းကုန်း ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ရင်း "မြေးမလေး... အံ့ဩမနေပါနဲ့... နောက်ကျရင် မင်းလည်း ဒီလိုအရာတွေကို လုပ်ဆောင်နိုင်လာမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရွှီချန်လည်း အချိန်အကြာကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ ရွှီမိသားစုအိမ်တော်အတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် နိုင်ငံအနှံ့အပြားနှင့် ရွှီမိသားစု၏ မျိုးနွယ်စုခွဲအသီးသီးမှ ဆင်းသက်လာသူများသည် အိမ်တော်သို့ တရုန်းရုန်း ပြန်လည်ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ရွှီချန်သည် အမောတကော ပြေးလွှားရင်း အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
အခန်းတွင်း၌ ဆေးနံ့များ လှိုင်လှိုင်နံနေပြီး အိုမင်းဆွေးမြည့်ကာ အားအင်ချည်းနဲ့နေသော အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် ခုတင်ထက်တွင် အသက်ငင်နေရှာသည်။
"ဘိုးအေကြီး... ဟီး..."
"စီစီ... သမီး ပြန်လာတာ တကယ်ပဲ ကောင်းတာပဲ... သမီးရဲ့ ဘိုးအေကြီးက သမီးကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တွေ့ချင်နေတာ"
ရွှီလီကော်နှင့် ရုပ်ချင်းဆင်တူသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာပေးဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ရွှီလီကော်၏ ညီဖြစ်သူ စီးပွားရေးလောကမှ ထိပ်တန်းလုပ်ငန်းရှင် ရွှီလီကျွန်း ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် ရွှီလီကျွန်းသည် ရွှီချန်၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသော ရွှီချန်ချင်းနှင့် အခြားတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဒါက ဘယ်သူတွေလဲ... စီစီ... ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ရွှီမိသားစုထဲကို ပြင်ပလူတွေ ပေးဝင်ဖို့ မသင့်တော်ဘူးလေ"
"မိတ်ဆွေတို့... ကျွန်တော်တို့ ရွှီမိသားစုက ဒီနေ့ ဧည့်သည်တွေ လက်ခံဖို့ အဆင်မပြေပါဘူး... နောက်ရက်မှပဲ ကြွခဲ့ကြပါ"
ရွှီချန်ချင်းသည် ရွှီလီကျွန်းကို တစ်ချက်သာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ဆေးရုံခုတင်ထက်ရှိ အဖိုးအိုထံသို့သာ သူ၏ အာရုံအားလုံးကို စုစည်းလိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင် ထိုအဖိုးအို၏ ရုပ်သွင်သည် လွန်ခဲ့သော အနှစ်ရှစ်ဆယ်က လူငယ်လေး၏ ရုပ်သွင်နှင့် ထပ်တူထပ်မျှ ထပ်တူကျသွားတော့သည်။
ရွှီချန်ချင်း အသက် တစ်နှစ်သားအရွယ်တွင် မိဘနှစ်ပါးစလုံး မတော်တဆမှုဖြင့် ဆုံးပါးသွားခဲ့သဖြင့် သူ၏ အစ်မကြီးနှင့် အစ်ကိုကြီးတို့က သူ့ကို သားအရင်းကဲ့သို့ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသည်။
ရွှီချန်ချင်း အသက် တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်တွင် အစ်ကိုကြီးနှင့် အစ်မကြီးတို့သည် မော်တော်ကားမတော်တဆမှုဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်က ရွှီဝမ်ဘင်းသည် အသက် ခုနစ်နှစ်သားအရွယ်သာ ရှိသေးသည်။
သို့သော်လည်း ရွှီချန်ချင်းသည် ထိုမျှငယ်ရွယ်သော အသက်ဖြင့် ရွှီဝမ်ဘင်းကို ပျိုးထောင်ပေးခဲ့ပြီး ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်တစ်ခု၏ ကျောင်းသားကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာအောင် စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဆင်းရဲဒုက္ခများကြားမှ ရုန်းကန်လျက် အသက် နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်တွင် သန်းနှင့်ချီသော စည်းစိမ်များကို ရှာဖွေစုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။
၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ သံယောဇဉ်သည် သားအဖရင်းများကဲ့သို့ပင် နက်ရှိုင်းလှသည်။
ရွှီချန်ချင်းသည် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှမရှိဘဲ ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီလီကျွန်း ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွှီမိသားစုဝင်များ၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း မကျေနပ်သော အရိပ်အယောင်များ ပိုမိုထင်ဟပ်လာသည်။
ရုတ်ရုတ်ခြည်းပင် ခုတင်ထက်ရှိ အဖိုးအိုသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အားယူ၍ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
ရွှီချန်နှင့် အခြားသူများ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြပြီး ရွှီလီကျွန်းပင်လျှင် ရွှီချန်ချင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အဖိုးအို၏ စကားသံကို အသည်းအသန် နားထောင်မိတော့သည်။
"မင်းတို့... မျိုးဆက်တွေ... ဒါကို မှတ်ထားကြပါ..."
"ငါတို့ သေချာပေါက် ဦးလေး ချန်ချင်းကို ရှာရမယ်... ငါ့ရင်ထဲမှာ ခံစားနေရတယ်... သူ မသေသေးဘူးဆိုတာကို..."
ရွှီမိသားစုဝင်အားလုံး စိတ်မကောင်းခြင်းကြီးစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိကြသည်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ၎င်းတို့သည် ငွေကြေးနှင့် အင်အားအမြောက်အမြား အသုံးပြု၍ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဘိုးဘေးကြီး ချန်ချင်း၏ သတင်းအစအနကိုမျှ မရရှိခဲ့ကြချေ။
အကယ်၍ ဘိုးဘေးကြီး ချန်ချင်းသာ အသက်ရှင်နေဦးမည်ဆိုပါက ယခုအခါ အသက် တစ်ရာကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လူသားတွေထဲမှာ ထိုမျှအထိ အသက်ရှည်နိုင်သူ မည်မျှရှိပါအံ့နည်း။
ရွှီမိသားစု၏ အကြီးအကဲကြီး တသက်လုံး စွဲလမ်းတမ်းတနေခဲ့ရသူမှာ အခြားမဟုတ်၊ သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ ရွှီချန်ချင်းသာ ဖြစ်သည်။
သူသည် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်သော ဇနီးနှင့် သားဖြစ်သူတို့ကိုပင် ဤမျှအထိ တမ်းတနေပုံမရချေ။
ရုတ်တရက် ရွှီချန် ငိုရှိုက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ရုတ်ချည်း ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။ နေပါဦး... ဘိုးဘေးကြီးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီပဲဟာကို။
"ဘိုးအေကြီး... တောင့်ခံထားပါဦး... ကျွန်မ ဘိုးဘေးကြီးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ"
"ကျွန်မ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ"
ရွှီမိသားစုဝင်အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ ဟုတ်လား... ဘယ်မှာလဲ...
ဒါက အဖိုးအို စိတ်အေးစေဖို့အတွက် လိမ်ညာပြီး ပြောလိုက်တာများလား။
သို့သော်လည်း ရွှီချန်၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
သူမသည် ရွှီချန်ချင်းထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် "ဘိုးဘေးကြီး... မြန်မြန်လာပါဦး... သူ ရှင့်ကို ခေါ်နေတယ်" ဟု အော်ပြောလိုက်တော့သည်။
လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်းပင် ပြာနှမ်းသွားကြတော့သည်။
ဒီအသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်လေးက ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး ဟုတ်လား...