အခန်း (၄၈) - ရဲတိုက်မှ လွတ်မြောက်ခြင်း (အပိုင်း ၁)

ခွပ်... ခွပ်... ခွပ်... ခွပ်... ခွပ်...

သူတို့ အရှိန်ကုန်တင် ပြေးလွှားနေကြသဖြင့် ခြေသံများသည် ပြောင်လက်နေသော စကျင်ကျောက်ပြားခင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မိုးချိန်းသံပမာ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အာရန်၊ လီယွန်၊ အေဒင်နှင့် ကီရာတို့သည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို အကန့်အသတ်အထိ တွန်းပို့ထားကြသည်။ ရဲတိုက်ကြီး၏ အဆုံးမရှိသော စင်္ကြံလမ်းများတစ်လျှောက် ပြေးလွှားနေကြရာ သူတို့၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်ပြင်းထန်နေပြီး ရင်ဘတ်များ ပူလောင်ကာ ခြေထောက်များသည် တောင့်မခံနိုင်တော့လောက်အောင် နာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီဖြစ်သည်။

သူတို့တစ်တွေတည်း မဟုတ်ပေ။

အခြားသော နိုးထသူများသည်လည်း ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြေးလွှားနေကြသည်။ အချို့က သူတို့၏ ရှေ့တွင်၊ အချို့က နောက်တွင် ရှိနေပြီး၊ အချို့က ဘေးဘက်လမ်းကြားများမှ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ဘယ်သွားနေကြမှန်း ဘယ်သူမှ မသိ။ ထွက်ပေါက် ဘယ်မှာရှိမှန်း ဘယ်သူမှ မသိ။ သို့သော် လူတိုင်း သိထားသည့် အရာတစ်ခုရှိသည်။

သူတို့ ဆက်သွားနေရမည်။

ရပ်တန့်လိုက်ခြင်းသည် သေလမ်းပင်။

ရဲတိုက်ကြီး ကိုယ်တိုင်က အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ နံရံများသည် ယခင်ကထက် ပိုနီးကပ်လာသလို၊ စင်္ကြံလမ်းများသည် ပို၍ ရှည်လျားလာပြီး၊ သူတို့ ဦးတည်သွားနေသည့်နေရာက အဓိပ္ပာယ်ရှိမရှိပင် မပြောနိုင်လောက်အောင် ရှုပ်ထွေးကွေ့ကောက်နေသည်။ ခြေသံပဲ့တင်သံတိုင်းသည် ရဲတိုက်ကြီးက နားထောင်နေသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လွန်းနေသည်။

"ဒါနဲ့... ငါတို့ ဘယ်ကို သွားနေကြတာလဲ" လီယွန်က အမောကြားမှ အော်မေးလိုက်သည်။

"ထွက်ပေါက်ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ သိမယ်မထင်ဘူး" ကီရာက ပြန်ဖြေသည်။ သူမ၏အသံမှာ မောပန်းနေသော်လည်း တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"အေး..." အာရန်က ရှေ့မှ ခန်းမလမ်းကြောင်းကို မျက်လုံးဝေ့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သွားသင့်တဲ့ ပိုကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခုကို ငါသိလောက်တယ်လို့ ထင်တယ်။"

ပြေးနေရင်း လီယွန်က သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ဘယ်လို ပိုကောင်းတာလဲ။"

အာရန် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။ အိမ်တော်ထိန်းနှင့်အတူ ရဲတိုက်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့စဉ်က အချိန်များကို သူ ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်သည်။ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခု... ဟုတ်တယ်... တစ်ခုတည်းသော အဲဒီလမ်းကြားလေးမှာ ခဏတာမျှ အသံတစ်ခု သူ ကြားခဲ့ဖူးသည်။

လေတိုးသံ။

အဝေးမှ အသံများ။

အပြင်လောကနှင့် ဆင်တူသော ခံစားမှုတစ်ခု။

ထိုအချိန်တုန်းက သူ သိပ်အမှုမထားခဲ့ပေ။ အသံက သိမ်မွေ့ပြီး ခဏလေးသာ ကြားလိုက်ရသဖြင့် မေ့ပျောက်ဖို့ လွယ်ကူခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု ရဲတိုက်ကြီးက သူတို့ကို တက်ကြွစွာ လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေချိန်တွင် ထိုမှတ်ဉာဏ်လေးသည် မီးပြတိုက်တစ်ခုလို ထင်ရှားလာသည်။

"နေရာတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်..." အာရန် ပြောလိုက်သည်။ "အပြင်လောကရဲ့ အသံလိုလို ငါ ကြားခဲ့ရတယ်လို့ ထင်တဲ့ နေရာတစ်ခု။ ငါ မသေချာပေမဲ့ အဲဒါက ငါတို့အတွက် အနီးစပ်ဆုံး သဲလွန်စပဲ။"

"ဖြစ်နိုင်ချေ နည်းနည်းလေး ရှိရင်တောင်မှ ကန်းကန်း စိတ်မိုက်နဲ့ လျှောက်ပြေးနေတာထက်တော့ ပိုကောင်းပါတယ်" ဟု အေဒင်က ပြောသည်။

"လမ်းကို ငါ ပြန်မှတ်မိပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပေါ့" အာရန် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူတို့ ဆက်မပြေးနိုင်ခင်မှာပင် အဖွဲ့သားများ ခြေစုံရပ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့တင် မကပေ။

ထိုဘက်သို့ ပြေးနေကြသော လူအားလုံး တပြိုင်နက် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

နိုးထသူ ၁၅ ယောက်ခန့်သည် စင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင် အေးခဲကာ ရပ်တန့်နေကြသည်။ သူတို့၏ အရှိန်အဟုန်သည် ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် ရပ်တန့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းကြား၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်။

လက်များကို ကျောနောက်တွင် သပ်ရပ်စွာ ပိုက်ထားသည်။

အိမ်ဖော်မလေး တစ်ယောက်။

သူမသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံမျိုးဖြင့် လှပနေသည်။ ပခုံးထက်သို့ ဝဲကျနေသော ဆံနွယ်နက်များ၊ အလင်းရောင် လုံးဝ ပြန်ခြင်းမရှိသော မျက်ဝန်းနက်များ၊ ဖြူဖျော့ပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းသော အသားအရေတို့ ရှိသည်။ သူမ၏ အိမ်ဖော်ယူနီဖောင်းသည် သပ်ရပ်သန့်ရှင်းနေသည်။

သူမ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဧည့်သည်တော်တွေက ပြန်ကြတော့မလို့လား" သူမက နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားလုံးများသည် လေထုကို ဖြတ်သန်းပြီး ကျောချမ်းသွားစေသည်။

အာရန် ချက်ချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းရင်းလိုက်မိသည်။ သူ့ပင်ကိုယ်အာရုံများက အန္တရာယ်ရှိကြောင်း အော်ဟစ်သတိပေးနေသည်။

သို့သော် ဒီနေရာရှိ နိုးထသူတစ်ယောက်ကတော့ သိပ်ပြီး သတိမထားပေ။

သူ ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာရာ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး အသက် ၂၀ ကျော်ခန့် ရှိကာ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်။ ခါးတွင် ဓားတစ်လက် ချိတ်ထားပြီး လက်မောင်းတွင် ဒိုင်းငယ်တစ်ခု တပ်ဆင်ထားသည်။ ကိုယ်ကျပ် လည်ရှည်အင်္ကျီ၊ သားရေဘောင်းဘီနှင့် တိုက်ပွဲဝင်ဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ကတုံးဆံပင်ပုံစံနှင့် ကိုယ်နေဟန်ထားကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူသည် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ကျင့်သားရနေသူဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။

"ငါတို့ကို လမ်းဖယ်ပေး..." သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ် ထွက်ပေါက်ကို ပြပေး။"

"သူမနားကို ဒီတိုင်း မသွားနဲ့လေ!" ကောင်မလေးတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။ "သူမက အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်!"

ထိုလူက သူမကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

သူက သတိပေးချက်ကို အရေးမပါသလိုမျိုး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ကြည့်ရတာ သူသည် နောက်ကျမှ ရောက်လာသော နိုးထသူများထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရသည်။ ရဲတိုက်၏ အစေခံများ ဘယ်လောက်အထိ အစွမ်းထက်ကြောင်း ကိုယ်တွေ့ မကြုံဖူးသူ ဖြစ်သည်။

သူ အိမ်ဖော်မလေးဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ သွေးအန်လိုက်သည်။

စက္ကန့်ပိုင်းလောက် ဘယ်သူမှ ဘာဖြစ်သွားမှန်း နားမလည်လိုက်ကြဘူး။

ပြီးမှ သူတို့ မြင်လိုက်ကြသည်။

ချောမွတ်မည်းနက်နေသော ရေဘဝဲလက်တံကဲ့သို့ အရာတစ်ခုသည် သူ့လည်ပင်းတစ်ဖက်မှ ဝင်ပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ ဖောက်ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ပါးစပ်မှ သွေးများ ပွက်ပွက်ထွက်လာပြီး မျက်လုံးများက ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

ထိုလက်တံသည် အိမ်ဖော်မလေး၏ စကတ်အောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်တံက လိမ်ယှက်သွားပြီး သူ့လည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရစ်ပတ်လိုက်ရာ ရွံရှာဖွယ်ရာ အရိုးကျိုးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်း ပျော့ခွေကျသွားပြီး အော်ဟစ်ခွင့်ပင် မရလိုက်ဘဲ အသက်ပါသွားတော့သည်။

သူမသည် သူ့အလောင်းကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

သူမ၏ အပြုံးက သဘာဝမကျလောက်အောင် ကျယ်ပြန့်လာပြီး နားရွက်တက်ချိတ်မတတ် ဖြစ်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် လုံးဝ မည်းနက်သွားပြီး မျက်ဖြူသားများ ပျောက်ကွယ်ကာ နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဧည့်သည်တော်တွေ အခု ပြန်လို့ မရသေးပါဘူးရှင်" သူမက ရွှင်မြူးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။

ရယ်သံက မှားယွင်းနေသည်။

သူမ၏ ဝတ်စုံ စုတ်ပြဲသွားပြီး နောက်ထပ် လက်တံများစွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာကာ အထည်စများနှင့် အသားများကိုပါ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။ လက်တံများသည် သူမ၏ ခါးအောက်ပိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မည်းနက်ကာ တဒိတ်ဒိတ် တုန်ခါနေသော အရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ရှည်လျားထူထဲသော မြွေများကဲ့သို့ လေထဲတွင် လူးလွန့်နေကြသည်။

လက်တံ ၁၀ ချောင်းထက် မနည်းပေ။

တစ်ခုစီတိုင်းက ရစ်ခွေနေပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုသည် အဖွဲ့သားများကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားတစ်ခုကဲ့သို့ ဝင်ဆောင့်လိုက်သည်။ နိုးထသူ အများအပြား နောက်သို့ ယိုင်နဲ့သွားကြပြီး မျက်နှာများ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်ကာ လက်များ တုန်ရီလာကြသည်။ သန်မာသည်ဟု ယူဆရသော သူတစ်ယောက်ကို သူမ အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် ပုံစံက သူတို့နှင့် ဘယ်လောက် ကွာခြားကြောင်း နာကျင်စွာ သက်သေပြလိုက်သလိုပင်။

ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံအပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်လေးတစ်ယောက် ရှေ့ထွက်လာသည်။ သူ့အနောက်တွင် ကုတ်အင်္ကျီအရှည်ကြီး လွင့်ပျံနေသည်။ ဓားတစ်လက် ဓားအိမ်ထဲမှ လျှပ်စီးလက်သလို ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လခြမ်းပုံစံ အဖြူရောင် စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု လေထုကို ခွင်းလျက် ထွက်ပေါ်သွားသည်။

ဓားချက်က လက်တံအချို့ကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

အိမ်ဖော်မလေးသည် စူးရှပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မည်းနက်သော သွေးရည်များ စကျင်ကျောက် ကြမ်းခင်းပေါ်သို့ ပန်းထွက်သွားသည်။

ကောင်လေး မတုံ့ဆိုင်းပေ။

ဟပ်ကွက်ရသည်နှင့် သူ ရှေ့သို့ ထပ်မံ ပြေးဝင်လိုက်သည်။

သို့သော် လက်တံများက ပိုမြန်နေသည်။

လက်တံအများအပြား တပြိုင်နက်တည်း ရှေ့သို့ ရိုက်ခတ်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြီးမားသော အားဖြင့် ဝင်ဆောင့်လိုက်သည်။ သူသည် အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး နံရံကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်ဆောင့်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားသည်။

ပြတ်သွားသော လက်တံများသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုပင် ပြန်လည် လူးလွန့်နေကြသည်။

သို့သော် ထိခိုက်မှုတော့ ရှိသွားခဲ့ပြီ။

သူတို့ အဲဒါကို မြင်လိုက်ကြသည်။

သူမကို ထိခိုက်အောင် လုပ်လို့ရသည်။

ထိုအသိသည် အုပ်စုထဲသို့ တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လီယွန်က နောက်တစ်ယောက်အနေဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူ့ပတ်လည်တွင် သတ္တုများ စုစည်းသွားပြီး လေထဲ၌ ကြီးမားသော ဓားသွားကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဓားသွားအစွန်းသည် သေစေလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သူ လက်မောင်းကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ရာ ဓားသွားကြီးသည် အိမ်ဖော်မလေးဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပျံသန်းသွားသည်။

အာရန်လည်း စောင့်မနေတော့ဘဲ သူ့၏ လျှပ်စီးဝံပုလွေကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်ကာ ကိုယ်တိုင်လည်း ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

အိမ်ဖော်မလေးက သူ့ကို မြင်သည်နှင့် သူမ၏ လက်တံများသည် မြှားတစ်စင်းထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ထိုးထွက်လာသည်။ လက်တံများက သူ့ရင်ဘတ်ကို ချိန်ရွယ်ထားချိန်တွင် အာရန်ကလည်း သူ့လက်သည်းများဖြင့် အောက်သို့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။