အခန်း (၁၃) - မြေပုံအပိုင်းအစများ
"ငါ့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကြောင့် မင်း အံ့သြသွားမယ်ဆိုတာ ငါနားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းအပေါ် မကောင်းတာတစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ငါ့မှာ အကြံအစည်မရှိဘူးဆိုတာ အာမခံပါတယ်။
ပထမအဆင့်တုန်းက မင်းကို ငါမြင်ခဲ့လို့ပါ။ တခြားလူတွေနဲ့မတူဘဲ မင်းက တော်တော် ရက်စက်ပြတ်သားခဲ့တယ်။ မင်းက မျက်နှာသေနဲ့ သူတို့ကို ခုတ်ပိုင်းသတ်ဖြတ်ပြီး ထွက်လာခဲ့တာလေ။
ငါ အားကိုးချင်တဲ့သူရှိရင် အဲဒီလူက အရည်အချင်းရှိတဲ့သူ၊ အချိန်တန်ရင် လိုအပ်တာကို လုပ်ရဲတဲ့သူမျိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်။
မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီစမ်းသပ်မှုတွေက ငါတို့ကို အလိုလိုက်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီရောက်နေတဲ့ ငါတို့တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ အဆင့်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် သတ်ဖြတ်မှု ငါးကြိမ်ထက်မနည်း ရှိနေကြပြီး၊ ရှေ့ဆက်ရင် ပိုဆိုးလာမယ်ဆိုတာ ငါသေချာတယ်" လီယွန် ပြောလိုက်ပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ချလိုက်သည်။
"ငါတို့ ဒီကနေ လွတ်မြောက်ချင်ရင် ရနိုင်သမျှ အခွင့်အရေးအသေးလေးကအစ အရေးကြီးတယ်၊ မင်းက အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုပဲ။ မင်းရဲ့ အင်အားအစစ်ကို ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ သူတို့အားလုံးက မင်းကို အမှိုက်ကောင်လို့ မြင်နေကြတာ။ အဲဒီအချက်ကို ငါတို့ အားသာချက်အနေနဲ့ အသုံးချလို့ရတယ်" သူက ယုံကြည်လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရာ အကောင်းဆုံး အကြောင်းပြချက်ကို ပေးလိုက်သည်။
'သူက ဘာလို့ ငါ့လိုလူကို မိတ်ဖက်အဖြစ် လိုချင်ရတာလဲဆိုတာ ငါ စဉ်းစားလို့မရဘူး။ သူ့အကြောင်းပြချက်တွေက ယုတ္တိရှိပေမယ့်၊ သိပ်ကို သေသပ်ပြီး ပြင်ဆင်ထားလွန်းတဲ့အတွက် အဲဒါကပဲ ငါ့ကို ပိုစိုးရိမ်စေတယ်။
တောက်... ဒါပေမဲ့လည်း နောက်ကျောလုံအောင် စောင့်ပေးမယ့်သူရှိတာတော့ ကောင်းနိုင်တယ်။ ဟွန်း...'
"တကယ်လို့ လက်တွဲလုပ်ဖို့ လိုအပ်လာမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းနဲ့ငါ လုပ်လို့ရပါတယ်" အာရန် ပြောလိုက်သည်။ ဒါက သူလက်တွေ့ကျကျ ပေးနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံး ကမ်းလှမ်းမှုပင်။ အခြား နိုးထသူများနှင့် ရောနှောပတ်သက်ခြင်း မပြုလိုပေ။ သူက တစ်သက်လုံး တစ်ကိုယ်တည်းသမား ဖြစ်ခဲ့ပြီး အဲဒါကို ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်။
သူ့ကို မွေးဖွားခဲ့သူများက ထားရစ်ခဲ့ကြသဖြင့် သူသည် မိဘမဲ့တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ချစ်သူ၊ သူငယ်ချင်း၊ သို့မဟုတ် သူနှင့် နီးစပ်သူတိုင်း တစ်ချိန်ချိန်တွင် ထားသွားကြသည်ချည်းပင်။ လူတွေက အကျိုးစီးပွားရှိမှသာ တစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်ကြတယ်ဆိုတာ သူ သိနားလည်လာခဲ့ရသည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ့အတွက် အဆင်ပြေပါတယ်" လီယွန် ပြောလိုက်ပြီး နံရံကို မှီကာ ကျန်တဲ့လူများကို ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။
"Shadow ရဲ့ မက်ဆေ့ချ်ကို မင်းမြင်လိုက်လား" ရုတ်တရက် သူ မေးလိုက်သည်။
"အင်း" အာရန် ပြန်ဖြေသည်။
"ပထမဆုံး အဆင့်တက်နိုင်တယ်ဆိုတော့ သူက စွမ်းအားကြီးတဲ့ S အဆင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အနာဂတ်မှာ ငါတို့ ယှဉ်ပြိုင်ရမယ့် ပြိုင်ဘက်လို့ ငါထင်တယ်" လီယွန်က ဆိုသည်။
"ငါတော့ မယှဉ်ပြိုင်ချင်ဘူး။ ဒါက ငါ့အတွက် ပြိုင်ပွဲမဟုတ်ဘူး၊ ရှင်သန်ရပ်တည်မှုပဲ။ မလိုလားအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေကို ရှောင်လို့ရရင် ငါ ရှောင်မှာပဲ" အာရန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဟွန်း... အဲဒါကြောင့်များ မင်းက ဒီအထပ်မှာ ဝှက်ထားတာကို ရှာဖို့ မကြိုးစားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ မြေပုံအပိုင်းအစကို မျှဝေမယ့်သူ မရှာတာလား" လီယွန် မေးလိုက်သည်။
"မြေပုံအပိုင်းအစ လေးရာ၊ နောက်တစ်ဆင့်အတွက် အထောက်အကူပြုမယ့် ကတိပေးထားတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု။ ဒါက သေပွဲဆင်ထားတာပဲ။ ကောင်းကင်တမန်က ငါတို့နဲ့ ကစားနေတာ—စမ်းသပ်မှုကြီးတစ်ခုလုံးက ကစားနေတာ—ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှု စတင်ဖို့က အချိန်ကိစ္စပဲ" အာရန် ပြောလိုက်ပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
"မင်းက လူတွေအပေါ် တော်တော် အဆိုးမြင်တာပဲ။ လူတိုင်းက အရိုင်းအစိုင်းတွေ မဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ မင်းသိပါတယ်နော်" လီယွန် ပြောသည်။
"လူတိုင်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ရပ်နေတဲ့ အရိုင်းအစိုင်း လေးရာရှိတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ငါးယောက်သတ်ပြီးမှ ဒီကို ရောက်လာနိုင်တာလေ။ သူတို့က သတ်ဖြတ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတာ" အာရန်က လီယွန်ကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"အင်း... ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာမှ မရှိခဲ့တာ။ ငါတို့ လုပ်ကိုလုပ်ခဲ့ရမှာလေ" လီယွန်က ငြင်းချက်ထုတ်သည်။
"ငါတို့မှာ အမြဲတမ်း ရွေးချယ်စရာ ရှိတယ်။ ငါတို့အားလုံးမှာ ရွေးချယ်စရာ ရှိခဲ့တယ်၊ ငါတို့အတွက် အကောင်းဆုံးလို့ ထင်တာကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြတာပဲ။ 'ငါ လူမသတ်ဘူး' လို့ ငြင်းပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အသတ်ခံလိုက်လို့ ရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်သန်ဖို့အတွက် သူတို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်။
အသက်ရှင်ဖို့ အဲဒီလို ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်က အခု ထပ်ပြီး အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ဓားမထုတ်ဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား"
"ဟူး... မင်းပြောတာ မှန်လောက်ပါတယ်။ ရှင်သန်ဖို့ဆိုတာ... ငါတို့အားလုံးရဲ့ ပန်းတိုင်ပါပဲ" လီယွန် ပြောပြီး ခေါင်းကို နောက်သို့ မှီချလိုက်သည်။
နာရီဝက် ကုန်ဆုံးသွားပြီး နိုးထသူအချို့သည် ပစ္စည်းရှာဖွေရန် သူတို့၏ မြေပုံအပိုင်းအစများကို အသုံးပြုဖို့ ကြိုးစားနေကြသော်လည်း အထောက်အကူ မဖြစ်ပေ။ ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် အဖြူနှင့် အနက် ပုံစံတစ်ခုတည်းသာ ခင်းကျင်းထားသဖြင့် သူတို့ သိနိုင်မည့်နည်းလမ်း မရှိပေ။
ထိုအချက်ကြောင့် လူအချို့ ဒေါသထွက်လာကြသည်။ သူတို့က ဒီပစ္စည်းကို ရှာဖွေချင်ကြပြီး၊ မကြာမီ ထိုဆန္ဒသည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ချက်အသွင် ပြောင်းလဲသွားကာ နာရီဝက်ကျော် ကြာပြီးနောက်တွင် ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှု စတင်တော့သည်။
"အခု ပေးစမ်း" လူကောင်ကြီးကြီး တစ်ယောက်က ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရှေ့မှာ ရပ်နေသည်။ ကြွက်သားအပြည့်နှင့် သူ့လက်ထဲတွင် တင်းပုတ်ကို ကိုင်ထားသည်။ မီးရောင်အောက်တွင် သူ့ခေါင်းပြောင်ကြီးက ပြောင်လက်နေပြီး စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမက ကြည့်ရတာ အားနွဲ့မည့်ပုံပေါ်ပြီး ဆံပင်အနက်တိုတို၊ အသားဖြူဖြူနှင့် ဖြစ်သည်။ သူမက မြေပုံအပိုင်းအစကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး ထိုလူကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့နားက ထွက်သွားစမ်း" သူမ အော်လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ ထိုလူက လက်မခံပေ။ "မင်းရဲ့ မြေပုံအပိုင်းအစကို ပေးလို့ ငါပြောနေတယ်" သူ ပြောရင်း တင်းပုတ်ဖြင့် အရှိန်ကုန် လွှဲရိုက်လိုက်သော်လည်း သူမကို မထိမှန်ခင်မှာပင် ရေတံတိုင်းတစ်ခု မြင့်တက်လာပြီး ကာကွယ်လိုက်သဖြင့် ထိုလူ ကြောင်အသွားသည်။
"ငါ့နားက ထွက်သွားလို့ ပြောနေတယ်လေ" သူမ အော်ဟစ်ပြီး လက်ကို ရှေ့သို့ ထိုးလိုက်သည်။ ကြီးမားသော ရေလုံးကြီး ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လှံပုံသဏ္ဍာန် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းက ရှေ့သို့ ပျံထွက်သွားပြီး ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်အထက်ပိုင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကာ ထိုလူကို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။ သွေးနှင့်ရေ ရောနှောနေသော အိုင်ကွက်ထဲသို့ ထိုလူ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားသည်။
သူ သွေးများအန်ထုတ်လိုက်ပြီး လည်ချောင်းထဲတွင် သွေးများ ပိတ်ဆို့နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ ရုန်းကန်နေပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။
ထို့နောက် ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်—ခွပ်၊ ခွပ်—အလောင်းနားသို့ နီးကပ်လာသည်။ အသက် ၂၀ ခန့်ရှိမည့် အရပ်ရှည်ရှည်၊ ဆံပင်ဖြူနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်သည် လက်ထဲတွင် ဓားကို ကိုင်ထားပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကာ ထိုလူ၏ မြေပုံအပိုင်းအစကို ကောက်ယူလိုက်သည်မှာ သူပိုင်သည့်ပစ္စည်းကို ယူလိုက်သည့်အတိုင်းပင်။
ထိုလုပ်ရပ်တစ်ခုတည်းက လိုအပ်နေသော မီးပွားကို ရှို့လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ နေရာတစ်နေရာမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အနောက်ဘက်သို့ ပြေးဝင်လာပြီး လေပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ သူ့ခေါင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်။ "အဲဒါတွေ ပေးစမ်း"