အခန်း (၄၆) - အက်ကွဲကြောင်း ကျိုးပေါက်ထွက်လာခြင်း [၁]

ကုန်သွယ်ရေးဗဟိုဌာနမှ ထွက်လာပြီးနောက် မွန်း၏ဗိုက်က ဆာလောင်မှုကြောင့် အသံမြည်လာသည်။

“ဂလု... ဂလု!”

အနီးအနားရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ထိုအသံကြောင့် တခိခိရယ်မောလိုက်ရာ မွန်း၏မျက်နှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားရသည်။

ကမ္ဘာမြေသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးကတည်းက သူသည် နိုးထသူများအသင်း (Awakener's Association) သို့ သွားရာလမ်းတွင် ဝယ်ယူခဲ့သည့် တန်ဖိုးနည်း အဆင်သင့်စားသောက်ကုန်အချို့မှလွဲ၍ ဗိုက်ဝအောင် ဘာမှမစားရသေးပေ။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်အမင်း သန်မာနေပြီဖြစ်သော်လည်း လုံလောက်သည့် အာဟာရဓာတ်ကိုမူ လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏တိုက်ခန်းသို့ ပြန်ရာလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာရင်း တစ်ကီလိုမီတာခန့်အကွာတွင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ရှိနေသဖြင့် ထိုဆိုင်မှာပင် စားရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ဆိုင်မှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး ဈေးနှုန်းလည်း သင့်တင့်သည်။ အရပ်သားများနှင့် အဆင့်နိမ့်နိုးထသူများအတွက် ရည်ရွယ်ဖွင့်လှစ်ထားသည့် ဆိုင်မျိုး ဖြစ်ပုံရသည်။

ဆိုင်ထဲရှိ မီနူးစာရွက်တွင် စားစရာမျိုးစုံ ရှိသော်လည်း မွန်းက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် 'အဆင့် (၁) အမဲသားထမင်း' ကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အဆင့် (၁) ဟု ဆိုသည်မှာ ပထမသန့်စင်နယ်မြေဘုံ (First Sanctuary) မှ ရရှိသည့် သားရဲ၏အသားကို အရပ်သားများ စားသုံးနိုင်ရန်နှင့် အာဟာရဓာတ် ပိုမိုရရှိစေရန် စနစ်တကျ ပြုပြင်စီမံထားခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သာမန်အမဲသားထက် ဈေးကြီးသော်လည်း ရရှိမည့် အကျိုးကျေးဇူးနှင့် ယှဉ်လျှင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။

သူသည် ပြတင်းပေါက်နားရှိ စားပွဲတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် အစားအစာများ ရောက်လာသည်။ မရေရာသော မီးဖိုများပေါ်တွင် သားရဲသားများကို သုံးလကြာအောင် ချက်စားခဲ့ရပြီးနောက် ယခုကဲ့သို့ စနစ်တကျ ပြုပြင်ထားသော အစားအစာကို ပထမဆုံးတစ်လုပ် စားလိုက်ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှသည်။

အစားအစာများကို ကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး အနံ့အရသာနှင့် ပြည့်စုံလှသည်။ ၎င်းမှာ သူရောက်ရှိခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် မစားခဲ့ရသော စည်းစိမ်ပင် ဖြစ်သည်။

မွန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်၏ အေးချမ်းမှုကို ခံစားရင်း အေးအေးဆေးဆေး စားနေစဉ် တစ်နယ်မြေလုံး၌ အရေးပေါ်အချက်ပေးသံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သတိပေးချက်! အနီးအနားတွင် အက်ကြောင်း (Rift) တစ်ခု ပွင့်လာနေပြီ! လူများအားလုံး ချက်ချင်း ဘေးလွတ်ရာသို့ ရှောင်တိမ်းကြပါ!”

ထိုအသံသည် ဆိုင်အတွင်းရှိ ဆူညံသံများကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သကဲ့သို့ ငြိမ်ကျသွားစေသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုများ လူတိုင်း၏နှလုံးသားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး စကားပြောသံများ ရပ်တန့်သွားသည်။ အရပ်သားများသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်လျက် ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်နေကြသည်။

ထိုကြေညာချက်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မွန်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တင်းမာသွားသည်။

မြို့တော်တွင် ဟင်းလင်းပြင်အတက်အကျများကို ထောက်လှမ်းရန် အထူးပြုထားသည့် ဗဟိုဌာနများ ရှိသော်လည်း ကံဆိုးသည်မှာ ထိုအက်ကြောင်းများ ပွင့်လာသည့်အချိန်မှသာ ကြေညာချက်များ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နိုးထသူများကို အချိန်မီ ကြိုတင်စေလွှတ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော်လည်း ထိုကြေညာချက်များကြောင့် လူသေဆုံးမှုကို အနည်းငယ်ဖြစ်စေ လျှော့ချနိုင်သည်။

မွန်း မတ်တတ်မရပ်နိုင်သေးခင်မှာပင် စားသောက်ဆိုင်၏ အပြင်ဘက် တည့်တည့်တွင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီး စုတ်ပြဲသွားသည်။

ကမ္ဘာမြေနှင့် သန့်စင်နယ်မြေဘုံ(Sanctuary) ကို ဆက်သွယ်ပေးသည့် အက်ကြောင်းတစ်ခု လမ်းမလယ်တွင် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ အက်ကြောင်း၏ အနားသတ်များတွင် ခရမ်းရောင်နှင့် အနက်ရောင် စွမ်းအင်များ တဖျတ်ဖျတ်လက်နေပြီး တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားကာ သားရဲများ၏ ခြေလက်အင်္ဂါများ စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သွားပြီပဲ...” ဟု မွန်းက သက်ပြင်းချရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် မကုန်သေးသည့် အစားအစာများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အပြင်ဘက်ရှိ အက်ကြောင်းကို ကြည့်ရင်း “ဒီအတွက် ငါ ဒေါ်လာထောင်ချီ ပေးထားရတာကို...” ဟု စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဆဲရေးလိုက်မိသည်။

“ဝူး...!”

သားရဲများ အုပ်စုလိုက် စတင်တိုးထွက်လာသည်။

ပထမဆုံး ထွက်လာသည်မှာ တောဝက်ဝံ (Forest Bears) များဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အရပ်နှစ်မီတာကျော် မြင့်မားပြီး ကြမ်းတမ်းသော အညိုရောင်အမွှေးအမျှင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားကာ မျက်လုံးများတွင် ဆာလောင်မှုများဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။

၎င်းတို့သည် အက်ကြောင်းထဲမှ အဆက်မပြတ် ထွက်လာကာ လမ်းမပေါ်တွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများကို ဖန်တီးတော့သည်။

မွန်း၏ ဘေးစားပွဲတွင် ထိုင်စားနေသော လူတစ်ယောက်သည် ထွက်ပြေးရန် တံခါးဆီသို့ ဦးတည်ပြေးသော်လည်း ဝက်ဝံတစ်ကောင်

၏ သန်မာလှသော လက်သည်းများဖြင့် ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

“အား! ငါ့ကိုလွှတ်... ကယ်ကြပါဦး! ငါ့မှာ ကလေးတွေရှိသေးတယ်၊ ငါပြန်...”

သားရဲ၏ မေးရိုးကြီးများက ထိုလူ၏ ကိုယ်လုံးကို ခဲလိုက်ပြီး မြေပြင်မှ မြှောက်လိုက်သည်။ သားရဲ၏ သွားများက အသားနှင့် အရိုးများကို ဖောက်ထွက်သွားချိန်တွင် သူ၏ အော်ဟစ်သံမှာ ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

သွေးများမှာ လမ်းမပေါ်တွင် ပန်းထွက်သွားတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် မွန်း၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာခက်ထန်သွားသည်။

[တောဝက်ဝံ (Forest Bear)] [အဆင့် - ၁၃] [အသေးစိတ် - သစ်တောနယ်မြေများတွင် အတွေ့ရများဆုံး ဝက်ဝံအမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ ဒြပ်စင်စွမ်းအား မရှိဘဲ ၎င်းတို့မျိုးစိတ်တွင် အားအနည်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ကာယခွန်အားနှင့် ခံနိုင်ရည် မြင့်မားမှုကြောင့် လူသိများသည်။]

အချက်အလက်များကို ဖတ်ပြီးနောက် မွန်း အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤအက်ကြောင်းမှာ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ကြီးမားသည့် အဆင့်မျိုး မဟုတ်ပေ။ အဆင့် (၁၃) သားရဲများသည် အရပ်သားများနှင့် အဆင့်နိမ့်နိုးထသူများအတွက် အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း သူ့အတွက်မူ မဟုတ်ပေ။ သူ ဖြေရှင်းနိုင်သည်။

ပိတ်မိနေသော သားကောင်များ၏ အော်ဟစ်သံနှင့် အနံ့ကြောင့် ဝက်ဝံအချို့မှာ ဆိုင်ထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာကြပြီဖြစ်သည်။

ဆိုင်ထဲရှိ အရပ်သားများမှာ အထိတ်တလန့်ဖြင့် အော်ဟစ်နေကြသည်။

“တစ်ယောက်ယောက် ကယ်ကြပါဦး!” “နိုးထသူတွေ ဘယ်ရောက်နေကြတာလဲ!” “ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ခုခု လုပ်ပေးကြပါ!”

ဝက်ဝံတစ်ကောင်သည် ဆိုင်ရှေ့မှ ခိုင်ခံ့သော မှန်ချပ်ကြီးကို တိုက်ဖျက်ကာ အထဲသို့ ဝင်လာသည်။ မှန်စများမှာ ဆိုင်ထဲသို့ လွင့်စင်လာပြီး အရပ်သားအချို့တွင် ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရရှိသွားကြသည်။

ကြီးမားလှသော သားရဲကြီးသည် တံခါးဝတွင် နေရာယူလိုက်ပြီး မွန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြေးဝင်လာသည်။

“ဝူး...”

ဝက်ဝံ၏ ဟိန်းဟောက်သံ မဆုံးမီမှာပင် ဆိုင်အတွင်း၌ ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘုန်း!”

မွန်း၏ လက်ဖဝါးမှ မီးတောက်များ ပန်းထွက်သွားသည်။ ဖိသိပ်ထားသော မီးလုံးသည် ဝက်ဝံ၏မျက်နှာတည့်တည့်ကို ထိမှန်သွားသည်။ ပေါက်ကွဲမှုက ၎င်း၏ဦးခေါင်းကို လုံးဝ လောင်ကျွမ်းသွားစေပြီး သားရဲကြီးမှာ ပြေးဝင်လာသည့် အရှိန်ဖြင့်ပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လျှောတိုက်သွားကာ မွန်း၏ စားပွဲနားသို့ ရောက်မှ ရပ်တန့်သွားသည်။

[သင်သည် အဆင့် ၁၃ တောဝက်ဝံတစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။] [သင်သည် အသက်ပေါင်း ၄၀ ရရှိသည်။]

ထိုအရေအတွက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မွန်း၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။

အသက် ၄၀ ပဲလား? လျှို့ဝှက်နယ်မြေရှိ အဆင့်နိမ့် သတ္တဝါများထံမှ ရရှိသည့်နှုန်းအရ အနည်းဆုံး ၇၀ လောက် ရမည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ သားရဲများက ပိုသန်မာသလား၊ သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေများကပဲ ပိုပေးသလား မသိနိုင်ဟု မွန်း တွေးလိုက်မိသည်။

သူ ထပ်မံ မစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပင် ကျိုးပဲ့နေသော ပြတင်းပေါက်မှ နောက်ထပ် ဝက်ဝံနှစ်ကောင် ပြေးဝင်လာသည်။ ၎င်းတို့၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် တစ်ဆိုင်လုံး တုန်ခါသွားရသည်။

ခဏချင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် မွန်းနှင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာ အနီးကပ်ဆုံးအကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“သတိထားပါ!” အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမသည် မွန်းတစ်ယောက် သားရဲ၏ လက်သည်းများအောက်တွင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားတော့မည်ဟု ထင်ကာ မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်မိသည်။

မွန်း၏လက်ထဲတွင် သိုလှောင်လက်စွပ်မှတစ်ဆင့် သူ၏ လက်ကိုင်တုတ်ချောင်း (Staff) ပေါ်လာသည်။ သူသည် ကျွမ်းကျင်စွာပင် သားရဲနှစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို လက်ကိုင်တုတ်ဖြင့် ခုခံလိုက်သည်။ တုန်ခါမှုက သူ၏လက်မောင်းများအထိ ရောက်ရှိလာသော်လည်း သူ၏ခွန်အားက ခိုင်မြဲနေဆဲဖြစ်သည်။

“လူတစ်ယောက် အလုပ်လုပ်နေတုန်း နှောင့်ယှက်တာဟာ မယဉ်ကျေးရာ ကျတယ်” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ပထမဝက်ဝံကို ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်း၏ ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်မှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ဒုတိယဝက်ဝံ၏ လက်သည်းများကြားမှ သူ၏တုတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို ပြင်းထန်သော ဒဏ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ဝက်ဝံမှာ မူးဝေသွားသည်။

ထိုစဉ် ကြမ်းပြင်မှ မြေချွန် (Earth Spike) တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မူးဝေနေသော ဝက်ဝံ၏ လည်ပင်းကို ထိုးဖောက်သွားသည်။ ၎င်းသည် သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျ သေဆုံးသွားတော့သည်။

ပထမဝက်ဝံက မွန်းကို နောက်ကွယ်မှ တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အနီးသို့ မရောက်မီမှာပင် ယခင်ကောင်ကဲ့သို့ပင် မီးလုံးတစ်ခုက ၎င်း၏မျက်နှာကို လောင်ကျွမ်းသွားစေပြန်သည်။

[သင်သည် အဆင့် ၁၃ တောဝက်ဝံတစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။] [သင်သည် အသက်ပေါင်း ၄၀ ရရှိသည်။]

[သင်သည် အဆင့် ၁၃ တောဝက်ဝံတစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။] [သင်သည် အသက်ပေါင်း ၄၀ ရရှိသည်။]

ဆိုင်အတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွားကြသည်။ အားနည်းပုံရသော ဤလူငယ်မှာ အလွန်သန်မာသည့် နိုးထသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

စက္ကန့်နှစ်ဆယ်အတွင်း ဝက်ဝံသုံးကောင်ကို ရှင်းလင်းလိုက်ခြင်းပင်။

မွန်းသည် ဆိုင်အတွင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ အရပ်သားများသည် နံရံတွင် ကပ်နေကြပြီး သူ့ကို အံ့အားသင့်မှု၊ မျှော်လင့်ချက်များ ရောပြွမ်းနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ အပြင်ဘက်တွင်မူ ဝက်ဝံများက လမ်းမပေါ်တွင် သောင်းကျန်းနေပြီး ထွက်မပြေးနိုင်သူမှန်သမျှကို တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

အက်ကြောင်းမှာလည်း ပွင့်နေဆဲဖြစ်ပြီး သားရဲများမှာ မြို့ထဲသို့ ဆက်တိုက် စီးဝင်နေဆဲပင်။

မွန်းသည် သူ၏တုတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူသည် အေးအေးဆေးဆေး စားသောက်ချင်ခဲ့သည်။ သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးနောက်ပိုင်းတွင် သာမန်အချိန်လေးတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ချင်ခဲ့သော်လည်း သားရဲများတွင်မူ အခြားအကြံအစည် ရှိနေပုံရသည်။

“အထဲမှာပဲ နေကြပါ” ဟု မွန်းက တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် အရပ်သားများကို ပြောလိုက်သည်။ “ပြတင်းပေါက်တွေနား မကပ်ပါနဲ့။”

သူသည် သူ၏တုတ်ကို ညာဘက်လက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ပျက်စီးနေသော ဆိုင်အဝင်ဝဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါမှသာ ပတ်ဝန်းကျင်၏ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု အတိုင်းအတာကို မွန်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လူသေအလောင်းများမှာ လမ်းမပေါ်တွင် ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ လွင့်စင်နေသည်။ အချို့မှာ ခြေလက်များ ပြတ်တောက်နေပြီး အချို့မှာ လူအင်္ဂါရုပ်ပင် မပေါ်တော့ပေ။ သွေးများမှာ မြောင်းများထဲသို့ မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ စီးဝင်နေပြီး ထိတွေ့သမျှ အရာအားလုံးကို နီရဲသွားစေသည်။

အရပ်သားများ၏ အသည်းခိုက်မတတ် အော်ဟစ်သံများမှာ ထိုဒေသတစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့လွင့်နေသော်လည်း ၎င်းတို့ကို လိုက်လံအမဲလိုက်နေသော ဝက်ဝံများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများက ဖုံးလွှမ်းထားလေတော့သည်။