အခန်း (၄၀) - နှင်ထုတ်ခံရခြင်း

အမြင်အာရုံများ ပြန်လည်ကြည်လင်လာသောအခါ မွန်းသည် မိမိ၏ တိုက်ခန်းထဲ၌ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရန် သို့မဟုတ် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီဟူသော စိတ်သက်သာရာရမှုကို ခံစားရန်ပင် အချိန်မရသေးမီ ညာဘက်ဘေးမှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော လက်သီးငယ်လေးတစ်ဆုပ်သည် သူ့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။

မွန်း၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ လျှပ်တပြက်ပင်။ သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လေထဲမှာတင် ထိုလက်သီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ကာ နုနယ်သော လက်ကောက်ဝတ်လေးကို လက်ချောင်းများဖြင့် ပတ်၍ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ထိခိုက်မှုဒဏ်မှာ သူ၏လက်ဖဝါးထဲအထိ တုန်ခါသွားသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်ကာ မျက်တောင်ခတ်မိသွားသည်။

'ဒါ တော်တော်ပြင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုပဲ' ဟု သူ အမှန်တကယ်ပင် ချီးကျူးမိသွားသည်။ နည်းစနစ်ကလည်း ကောင်းမွန်သလို အရှိန်ကလည်း အတော်လေး လျင်မြန်သည်။ ဤသူသည် လေ့ကျင့်မှုရှိပြီး တကယ့်တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရှိသည့် အဆင့်မြင့်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ရမည်။

ထို့နောက်တွင်မှ သူ၏ဦးနှောက်က မျက်လုံးဖြင့်မြင်နေရသည့် အရာကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်နိုင်သည်။

တိုက်ခိုက်သူမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ပုခုံးပေါ်တွင် ကပ်နေသော စိုစွတ်သည့် ဆံပင်များ၊ အသားအရေပေါ်တွင် တွဲခိုနေဆဲ ရေစက်ကလေးများဖြင့် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကောက်ကြောင်းလှပသော ကိုယ်လုံးပေါ်တွင် အဖြူရောင် ရေချိုးသုတ်ပဝါတစ်ထည်ကိုသာ ပတ်ထားပြီး ထိုသုတ်ပဝါမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားရန် အတော်လေး အားယူနေရပုံပေါ်သည်။

"ရှင် ဘယ်သူလဲ" သူမက သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားရင်း မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မအခန်းထဲကို ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် ရောက်လာတာလဲ"

မွန်းသည် သူမ၏လက်ကို ချက်ချင်းလွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးမှုကို ပြသသည့်အနေဖြင့် သူ၏အကြည့်ကို အပေါ်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က သူခိုးမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါ ကျွန်တော့်တိုက်ခန်းပါ။ ခင်ဗျားကမှ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

အမျိုးသမီးက ပြန်မဖြေဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံတိုက်ခိုက်ပြန်သည်။

သူမ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်က မွန်း၏ ရင်ညွန့်ကို ဦးတည်ကာ လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်ပုတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာလည်း စနစ်တကျ သင်ယူထားသော ကိုယ်ခံပညာ နည်းစနစ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ မွန်းသည် တိုးမြှင့်ထားသော သူ၏ လျင်မြန်မှုစွမ်းရည်ဖြင့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကိုလည်း အလွယ်တကူပင် ဖမ်းဆီးလိုက်ပြန်သည်။

"တော်တော့၊ ခင်ဗျားကို နာကျင်အောင်လုပ်ဖို့ ကျွန်တော် မကြိုးစားပါဘူး" ဟု မွန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏လက်ကို ဖမ်းထားသော်လည်း နာကျင်အောင်တော့ မညှစ်ထားပေ။

ထိုသို့ ခုခံကာကွယ်လိုက်မှုကြောင့် သူမမှာ ဟန်ချက်ပျက်သွားသည်။ သူမသည် အာမေဍိတ်သံလေးဖြင့် ရှေ့သို့ ယိုင်လဲသွားပြီး သုတ်ပဝါကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော အခြားလက်တစ်ဖက်မှာ ဗီဇအရပင် ဟန်ချက်ထိန်းရန် လှမ်းလိုက်မိသည်။

သုတ်ပဝါ ကျွတ်ကျသွားလေသည်။

ထိုလှုပ်ရှားမှုကို မွန်းက ဘေးတိုက်မြင်လိုက်ရသော်လည်း အသိစိတ်က အဖြစ်အပျက်ကို အပြည့်အဝ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သူ၏အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို ချက်ချင်းလွှတ်ပေးလိုက်ကာ သူတို့ကြားတွင် အကွာအဝေးတစ်ခုရှိစေရန် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု သူက နံရံကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး"

"အားးးးးး!" အမျိုးသမီး၏ အော်ဟစ်သံမှာ နားကွဲမတတ် ပြင်းထန်လှသည်။ "အပြင်ထွက်သွားစမ်း!"

သုတ်ပဝါကို အလျင်အမြန် ပြန်လည် ကောက်ယူလိုက်သံကို မွန်း ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် အန္တရာယ်မပြုကြောင်း ပြသရန် လက်များကို မြှောက်ထားရင်း အကြည့်ကို လွှဲထားဆဲဖြစ်သည်။

"အခုချက်ချင်း အပြင်ထွက်သွား!"

"ခင်ဗျား စိတ်ဆိုးနေတာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်" ဟု မွန်းက ယခုအခြေအနေမှာ ရယ်စရာကောင်းနေသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒီမှာ တကယ်နေခဲ့တာပါ။ ဒါ အခန်းအမှတ် ၃၄၇ လေ။ ကျွန်တော် လပေါင်းများစွာ အဝေးရောက်နေခဲ့လို့—"

"ဒါ ကျွန်မတိုက်ခန်း!" အမျိုးသမီး၏ အသံတွင် ဒေါသနှင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။ "ကျွန်မ အိမ်ငှားစာချုပ်ချုပ်ထားတာ နှစ်လရှိပြီ။ ရှင်က ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ပေါ်လာတာလဲ!"

အချိန်ကာလများမှာ သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။ သူသည် 'ပထမသန့်စင်နယ်‌မြေဘုံ' (First Sanctuary) ထဲတွင် သုံးလကြာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သုံးလတိုင်တိုင် အိမ်လစာမပေးဘဲ၊ ဘယ်သူနှင့်မျှ အဆက်အသွယ်မရှိဘဲ၊ ဘာရှင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ပျောက်နေခဲ့ခြင်းပင်။

သူ ပျောက်ကွယ်နေစဉ်အတွင်း အိမ်ရှင်က သူ့ကို အိမ်ပေါ်ကနှင်ချပြီး လူသစ်ကို ငှားလိုက်ခြင်းဖြစ်မည်ဟူသော အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

"နားလည်ပြီ" ဟု မွန်းက အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သန့်စင်နယ်မြေထဲ ရောက်နေတုန်း စာချုပ်သက်တမ်း ကုန်သွားတာပဲ"

သူ့ပစ္စည်းအားလုံး၊ သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုအနည်းငယ်နှင့် စားပွဲအံဆွဲထဲတွင် ဝှက်ထားသော အရေးပေါ်စုငွေများမှာလည်း ဆုံးရှုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ရှင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ" အမျိုးသမီးက မေးလိုက်သည်။ သူမ အဝတ်အစားလဲနေသည့် အသံကို သူ ကြားနေရသည်။ "နိုးထလာသူများအသင်း (Awakeners Association) ကို ကျွန်မ မတိုင်ခင် ရှင် အခုထွက်သွားဖို့ လိုပြီ!"

"မလိုအပ်ပါဘူး" ဟု မွန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သွားတော့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မသွားခင် တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ။ စားပွဲအံဆွဲထဲမှာ ငွေတွေတွေ့မိသေးလား"

အမျိုးသမီးမှာ ခေတ္တမျှ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ "ဘာ? ဟင့်အင်း။ စားပွဲအံဆွဲထဲမှာ ဘာလို့ ငွေရှိရမှာလဲ"

'အိမ်ရှင်က ယူသွားတာ ဖြစ်ရမယ်။ မကြာခင် သူ့ကို သွားတွေ့ရမယ်'

"ကျွန်တော် ဒီမှာ အရင်က နေခဲ့တာပါ။ အံဆွဲထဲမှာ ငွေအနည်းငယ် ကျန်ခဲ့လို့ပါ" ဟု မွန်းက ဆိုသည်။

"ရှင့်ရဲ့ ဆင်ခြေတွေကို ကျွန်မ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ရှင့်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ရင်တော့ တိုင်မှာပဲ!"

"နားလည်ပါပြီ။ ကျူးကျော်မိသလို ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် ထပ်ပြီး တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါ အထင်လွဲမှုတစ်ခုပါ"

သူသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဖွင့်လိုက်ပြီး စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ထွက်လာသည်နှင့် တံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပြန်ပိတ်သွားပြီးနောက် သော့ခလောက်များစွာ ခတ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

မွန်းသည် စင်္ကြံလမ်းတွင် ရပ်နေရင်း အခြေအနေကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေမိသည်။

သူ အိမ်မဲ့ရာမဲ့ ဖြစ်သွားလေပြီ။

နိုးထလာသူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို သေစေခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုကနေ သူ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ အဆင့် ၂၀ ရှိသော ဆောင်းရာသီသားရဲ (Winter Beast) ကို နှိမ်နင်းခဲ့သည်။ သူ့ကို အခြားသူများကြားတွင် ဒဏ္ဍာရီဆန်စေမည့် 'မဟာ' (Epic) အဆင့် စွမ်းရည်များကို ရရှိခဲ့သည်။

သို့သော် သူ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်တော့ အိမ်ပေါ်က နှင်ချခံရကာ သူ့နေရာတွင် အခြားသူတစ်ဦး ရောက်ရှိနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

မွန်းသည် သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သော်လည်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သုံးလကြာပြီးနောက် ဘက်ထရီမှာ ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် ကမ္ဘာသုံးငွေ ဒေါ်လာငါးရာခန့်၊ ဝတ်ထားသော အဝတ်အစားနှင့် ဤသာမန်တိုက်ခန်းဝန်းကျင်တွင် ကြည့်ရဆိုးနေမည့် တိုက်ပွဲဝင်ပစ္စည်းကိရိယာများသာ ကျန်တော့သည်။

ဥပဒေအရဆိုလျှင် သူသည် ပျောက်ဆုံးနေသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရလောက်ပြီဖြစ်၍ သူ၏ နိုးထလာမှုနှင့်ပတ်သက်ပြီး ဆောင်ရွက်ရန် နိုးထလာသူများအသင်းသို့လည်း သွားရဦးမည်။

ဖုန်းအားသွင်းရန်၊ အိမ်ရှင်နှင့်ဆက်သွယ်ပြီး သူ့ပစ္စည်းများအကြောင်း မေးမြန်းရန်နှင့် သုံးလကြာ ပျောက်ဆုံးနေသူတစ်ဦး ရင်ဆိုင်ရမည့် ရှုပ်ထွေးလှသော အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်သည်။

သို့သော် ယင်းတို့မှာ ဖြေရှင်း၍ရသော ပြဿနာများသာ ဖြစ်သည်။

စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာလား? ဟုတ်သည်။

အချိန်ကုန်မလား? အသေအချာပင်။

နောက်တစ်ကြိမ် ပထမသန့်စင်နယ်မြေဘုံကနေ ပြန်လာလျှင်တော့ အိမ်ပြန်၀င်‌ပေါက်ကို မသုံးခင် သူ့ရဲ့ နေထိုင်မှုအခြေအနေကို အရင်ဆုံး အတည်ပြုရမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျန်ရှိနေသော ငွေအနည်းငယ်ဖြင့် မွန်းသည် ထိုညအတွက် ယာယီတည်းခိုခန်းတစ်ခု ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် လမ်းဘေးစကားများမှတစ်ဆင့် ကီလိုမီတာအနည်းငယ်အကွာရှိ ဟိုတယ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ခြေကျင်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ တိုက်ပွဲဒဏ်ရာများဖြင့် ရုပ်သွင်ကြောင့် လမ်းသွားလမ်းလာအချို့က ကြည့်နေကြသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ထိုနေရာမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည့် ဈေးနှုန်းအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်— ဟောင်းနွမ်းနေပြီး မေးခွန်းများများစားစားမမေးဘဲ မှတ်ပုံတင်ပင်မလိုဘဲ ငွေသားလက်ခံသော နေရာမျိုးဖြစ်သည်။

ညံ့ဖျင်းသော တည်းခိုခန်းအတွက် ဈေးမချိုလှသည့် တစ်ရက်လျှင် ဒေါ်လာ နှစ်ရာငါးဆယ် ပေးခဲ့ရသည်။ ကုတင်တစ်လုံးနှင့် စားပွဲငယ်လေးတစ်လုံးသာ ဆံ့သည့် အခြေခံအကျဆုံး အခန်းလေးပင် ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ပိုင်ရေချိုးခန်းမရှိဘဲ စင်္ကြံလမ်းအဆုံးရှိ ဘုံသုံးရေချိုးခန်းကိုသာ သုံးရမည်။ နံရံများမှာ ပါးလွှာလွန်းသဖြင့် ဘေးခန်းမှ စကားပြောသံများကိုပင် ကြားနေရသည်။ မွေ့ရာမှာ အလယ်မှ နိမ့်ဝင်နေပြီး ပြတင်းပေါက်တစ်ခုတည်းမှာလည်း အုတ်နံရံတစ်ခုကိုသာ မျက်နှာမူထားသည်။

သို့သော် သော့ခတ်၍ရသော တံခါးတစ်ချပ်နှင့် အိပ်ရာတစ်ခုရှိသည်။

ထိုမျှနှင့်တင် လုံလောက်နေပါပြီ။

အခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် မွန်းသည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကိုပင် မချွတ်တော့ဘဲ မွေ့ရာပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ တွက်ချက်ထားသည်ထက် ပိုမိုကြာရှည်စွာ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားတစ်ခုတည်းဖြင့် လည်ပတ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်လိုက်သည်နှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက သူ့အပေါ်သို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ကျရောက်လာသည်။

အေးခဲနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင်၊ ဂူများထဲတွင်၊ အန္တရာယ်များကို သတိထားရင်း မျက်လုံးတစ်ဖက်ဖွင့်၍ အိပ်ခဲ့ရသော အပတ်ပေါင်းများစွာ...။

ကုတင်မှာ မညီမညာဖြစ်နေပြီး အခန်းထဲတွင် မှိုနံ့အနည်းငယ် ရနေသော်လည်း သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အခြေအနေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ ဤသည်မှာ စည်းစိမ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

မွန်း၏မျက်လုံးများမှာ အလိုအလျောက်ပိတ်ကျသွားသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် တိုက်ခန်းအခြေအနေ၊ ပျောက်ဆုံးသွားသော ပစ္စည်းများ၊ ရင်ဆိုင်ရမည့် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ပြဿနာများကို စဉ်းစားရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က အရာအားလုံးကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

သူသည် ကောင်းကောင်းအနားယူရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ပထမသန့်စင်နယ်မြေဘုံရှိ အချိန်မရွေး သတိရှိနေရသော တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်စက်ခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားမည့်သူမရှိသည့် နေရာတွင် တကယ်တမ်း အိပ်စက်ရန် လိုအပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် မွန်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်လည် နာလန်ထူရန် ကြိုးစားနေသဖြင့် သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ မှန်မှန်ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးအသိစိတ်မှာ ဖုန်းအားသွင်းရမည်၊ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများ စတင်ရမည်၊ ပျက်စီးသွားသော သူ့ဘဝကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရမည်ဟူသော ဝေဝေဝါးဝါး အသိလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအရာများအားလုံးမှာ မနက်ဖြန်အထိ စောင့်နိုင်ပါသေးသည်။ ယခုအချိန်တွင်တော့ သူ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီ။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဆီးနှင်းများနှင့် သေခြင်းတရားများအကြောင်း အိပ်မက်ဆိုးများမမက်ဘဲ သူ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့လေသည်။