အခန်း (၃၉) - လပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ!

လင်းလက်တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ မွန်းနှင့် ဆယ်လင်းတို့သည် ပထမသန့်စင်နယ်မြေဘုံ(First Sanctuary) ရှိ ရင်းနှီးနေသော အေးခဲနေသည့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။ ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်း၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော လေထုထဲမှ ဤသန့်စင်နယ်

မြေဘုံ၏ ရင်းနှီးနေကျ လနှစ်စင်းအောက်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားခြင်းမှာ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။

မွန်းအနေဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာပင် မကြည့်ရသေးမီမှာပင် လှုပ်ရှားမှုအချို့ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

အနီးအနားတွင် ဝံပုလွေငါးကောင် ဝဲလည်နေပြီး အသစ်ရောက်ရှိလာသူများကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အရွယ်အစားအရ အဆင့်ခြောက် သို့မဟုတ် ခုနစ်လောက် ရှိမည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သေဆုံးပါက အသက်ငါးလုံးပေးရသည့် ဤနယ်မြေတွင် ၎င်းတို့မှာ အတော်ပင် အန္တရာယ်ရှိသော သတ္တဝါများ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆယ်လင်းမှာမူ သူမ၏ ခြေလှမ်းကိုပင် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

သူမက လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရာ အခြေခံလေဓား (Wind blade) တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှုပ်ထွေးသည့် တိုက်ကွက်မျိုး မဟုတ်ပါ။

ထိုတိုက်ကွက်သည် လေထုထဲတွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။ ပစ်မှတ်များဆီသို့ ရောက်သွားသောအခါ ဝံပုလွေငါးကောင်လုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ သေသပ်စွာ ပြတ်တောက်သွားပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လဲကျသေဆုံးသွားကြသည်။

မွန်းသည် အလောင်းများကို တစ်လှည့်၊ ဆယ်လင်းကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်မိသည်။

"မြန်လိုက်တာ" မွန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ဆယ်လင်းက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း "ငါတို့နဲ့ သူတို့ကြားက ကွာဟချက်က အရမ်းများသွားပြီလေ" ဟု ဆိုသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အတော်ပင် သန်မာလာခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။ အရင်ကဆိုလျှင် အသက်လုတိုက်ရမည့် တိုက်ပွဲမျိုးမှာ အခုတော့ အသေးအဖွဲမျှသာ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

နှစ်ယောက်စလုံး ပစ္စည်းများ ကောက်ယူရန်ပင် စိတ်မဝင်စားကြတော့ချေ။ သူတို့တွင် ဖြေရှင်းရန် ပိုအရေးကြီးသည့် ကိစ္စများ ရှိနေသည်။

"စခန်းကို ပြန်ရအောင်" ဟု မွန်းက ပြောလိုက်သည်။

ဆယ်လင်းက ခေါင်းညိတ်သဘောတူပြီးနောက် သူတို့သည် တောအုပ်ထဲမှတစ်ဆင့် ခရီးစတင်ခဲ့ကြသည်။ အရင်က အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ထင်ခဲ့ရသော ခရီးလမ်းမှာ ယခုမူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ ဘေးဒုက္ခများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သာမန်ကာလျှံကာ ခရီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရာသီဥတုမှာလည်း နွေးထွေးနေပြီး သူတို့ အကြာကြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အေးခဲနေသော ငရဲခန်းနှင့် လုံးဝမတူတော့ပေ။ သေဆုံးပါက ပေးရမည့် ပြစ်ဒဏ်မှာလည်း ပိုနည်းသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး သန့်စင်နယ်‌မြေဘုံထဲသို့ ပထမဆုံး အတူတူဝင်လာခဲ့သည့် လူသားအခြေစိုက်စခန်းသို့ ရောက်သောအခါ မွန်းသည် ဂိတ်ဝနားတွင် နိုးထသူ (Awakener) တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်ခန့်ရှိပြီး ခိုင်ခံ့သော ဝတ်စုံနှင့် အတော်အတန် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။

"ခဏလောက်ဗျာ" မွန်းက အနားသို့ ချဉ်းကပ်ရင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ဘယ်နှစ်ရက်နေ့လဲ"

ထိုနိုးထသူက သူတို့၏ တိုက်ပွဲဒဏ်ရာများဖြင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားများနှင့် မီးလောင်ထားသည့် ကိရိယာများကို ကြည့်ရင်း "ဒီလ ၃ ရက်နေ့လေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

မွန်း၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ဝင်သွားတုန်းက ၁၅ ရက်နေ့။ အခုက ၃ ရက်နေ့ဆိုရင် အချိန်တွေက နောက်ပြန်ဆုတ်သွားတာလား... ဒါမှမဟုတ်...

"နေပါဦး" ဆယ်လင်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်နှစ်လပိုင်းလဲ"

နိုးထသူက ထူးဆန်းသော ထိုမေးခွန်းကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "စက်ဝန်းရဲ့ ၄ လပိုင်းလေ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

၄ လပိုင်း။

သူတို့ ဝင်သွားတုန်းက ၁ လပိုင်းဖြစ်သည်။ အတိအကျပြောရလျှင် ၁ လပိုင်း ၁၅ ရက်နေ့။

မွန်းက စိတ်ထဲတွင် အမြန်တွက်ချက်လိုက်သည်။ အခုက ၄ လပိုင်း ၃ ရက်နေ့ဆိုရင်...

သုံးလနီးပါး။ သူတို့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ သုံးလနီးပါး ကြာခဲ့တာပဲ။

မွန်းက ဆယ်လင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာတွင်လည်း သူနှင့်ထပ်တူ အံ့အားသင့်နေမှုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဝိုင်းစက်သွားသည်။

သုံးလ။

သူတို့ ခံစားချက်အရ အလွန်ဆုံးရှိမှ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်၊ သုံးပတ်လောက်သာ ရှိမည်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရှင်သန်ရေးအတွက် အမြဲတမ်း ရုန်းကန်နေရသဖြင့် နေ့ရက်များမှာ ရောထွေးနေခဲ့သော်လည်း သုံးလကြီးများတောင် ကြာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ပါမည်နည်း။

သို့သော် ထိုလူက လိမ်ပြောစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ အချိန်ကွာခြားမှုမှာ အံ့ဩစရာကောင်းသော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရသည့် အမှန်တရားဖြစ်သည်။

နိုးထသူက သူတို့ကို ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြည့်နေသည်။ "မင်းတို့ အဆင်ပြေရဲ့လား၊ သရဲမြင်လိုက်ရတဲ့ ရုပ်မျိုးတွေနဲ့"

မွန်းက စိတ်ကို ထိန်းပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ အချိန်တွေကို သေချာ မမှတ်မိတော့လို့ပါ"

ထိုစကားမှာ အဖြစ်မှန်၏ အစွန်းအဖျားလောက်သာ ရှိသေးသည်။

နိုးထသူက ပုခုံးတွန့်ကာ စိတ်မဝင်စားတော့ဟန်ဖြင့် "ထားပါတော့၊ ငါ့အဖွဲ့ဆီ သွားရဦးမယ်။ မင်းတို့ကိစ္စ မင်းတို့ အဆင်ပြေပါစေ" ဟု ပြောကာ ထွက်သွားသည်။

မွန်းနှင့် ဆယ်လင်းတို့မှာ ဆွံ့အလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအေးခဲနေသော ငရဲခန်းထဲတွင် သုံးလကြာခဲ့သည်။ သုံးလလုံးလုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည်၊ ရှင်သန်ခဲ့ရသည်၊ လူတွေ သေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်ခဲ့ရသည်။ ထိုသုံးလတာ အချိန်ကာလမှာ သူတို့၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ရက်အနည်းငယ်အဖြစ်သာ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ဆယ်လင်းက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

မွန်းက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါယမ်းရင်း "လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေက ပုံမှန် အာကာသနယ်မြေရဲ့ ပြင်ပမှာ ရှိနေတာ။ ဖြစ်နိုင်တာက အချိန်ရဲ့ ပြင်ပမှာလည်း ရှိနေနိုင်တယ်။ အချိန်ရဲ့ ကမောက်ကမဖြစ်မှု တစ်မျိုးမျိုးပေါ့"

ထိုသို့စဉ်းစားခြင်းက အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ထိုနယ်မြေသည် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုစမ်းသပ်မှု၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအနေဖြင့် အချိန်ကို ဆွဲဆန့်ထားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်—နိုးထသူများကို သူတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်ဟု ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ဒုက္ခခံစေပြီး အချိန်ကြာမြင့်မှုဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကို ချိုးနှိမ်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သုံးလ။

မွန်းသည် သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အမာရွတ်များနှင့် အသားမာများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်စာထက် ပို၍ ဟောင်းနွမ်းနေသော ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်က အချိန်ကို သေချာ မသိခဲ့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကမူ အမှန်တရားကို သိနေခဲ့သည်။

"ငါတို့ သိတဲ့သူတွေ အားလုံး..." ဆယ်လင်းက စကားစပြီးမှ ပြန်ရပ်သွားသည်။

သူမ ဘာတွေးနေသည်ကို မွန်း သိသည်။ ဒဲရက်ခ်၏ အဖွဲ့သားများ အပါအဝင် သူတို့နှင့်အတူ ထိုနယ်မြေထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသူများ အားလုံး အခုဆို သေဆုံးကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာကြီးကလည်း သူတို့မရှိဘဲ သုံးလတိုင်တိုင် ရှေ့ဆက်နေခဲ့ပြီ။

ဆာရာ (Sarah) ဆိုလျှင်လည်း အခုဆို စတင်သူများ စခန်း (Beginner base) ကနေ ထွက်သွားလောက်ပြီ။ သူမနှင့် မားကတ်စ်၏ အဖွဲ့မှာ အဆင့်တက်ပြီး ပိုကောင်းသော အမဲလိုက်ကွင်းများသို့ ရောက်သွားနိုင်သလို၊ ဒုတိယသန့်စင်နယ်မြေဘုံဆီသို့ သွားရန် စမ်းသပ်မှုများကိုပင် ပြင်ဆင်နေလောက်ပြီ။

သို့သော် ထိုအရာက မွန်းအတွက် အရေးမကြီးတော့ပါ။ ဆာရာသည် သူ့ကို အခက်ခဲဆုံးအချိန်တွင် စွန့်ပစ်သွားခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ သူသည် ဆာရာကို စိတ်ထဲမထားတော့ပေ။

"ငါတို့ နားသင့်ပြီ" မွန်းက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "အိပ်ရာပေါ်မှာ တကယ် နားချင်ပြီ။ နွေးနွေးထွေးထွေးနဲ့လေ"

ဆယ်လင်းက ငေးငေးငိုင်ငိုင်ဖြင့်ပင် ခေါင်းညိတ်သည်။ "အင်း၊ နားဖို့ လိုတယ်"

သူတို့နှစ်ဦးသည် အေးခဲနေသော အိပ်မက်ဆိုးထဲတွင် ဘဝ၏ သုံးလတာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး၊ မရသင့်သော စွမ်းအားများနှင့် မပြောပြနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို သယ်ဆောင်လာသည့် ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦးအဖြစ် စခန်းထဲသို့ အတူတူ လျှောက်လှမ်းဝင်သွားကြသည်။

စခန်းအတွင်း၌ နိုးထသူများကို ကမ္ဘာမြေသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးမည့် တုန်ခါနေသော အလင်းပေါက်ကြီးများ (Rifts) အနီးတွင် ဆယ်လင်းနှင့် မွန်းတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြသည်။

"နားပြီးသွားရင် ဘာလုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ" ဆယ်လင်းက မွန်းကို တကယ့်ကို စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

မွန်းက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ "ရက်အနည်းငယ် ကြာရင် ဒီကို ပြန်လာပြီး ပိုမြင့်တဲ့ စခန်းတစ်ခုဆီ သွားဖို့ ကြည့်ရမှာပဲ။ နင်သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီနားက သတ္တဝါတွေက ငါတို့ အဆင့်တက်ဖို့အတွက် မလုံလောက်တော့ဘူး။ ငါတို့က ဒီနယ်မြေအတွက် အရမ်း သန်မာနေပြီ" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်" ဆယ်လင်းက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ စဉ်းစားထားတာ"

သူမ ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ သာမန်ကာလျှံကာ ပုံစံဖြင့် "ဖုန်းနံပါတ်ချင်း လဲကြမလား။ ကမ္ဘာမှာ တစ်ခါတလေ ဆုံကြတာပေါ့။ အေးခဲနေတဲ့ ဘီလူးအသားတွေ မဟုတ်တဲ့ တကယ့် အစားအစာတွေ သွားစားကြမယ်လေ" ဟု ဆိုသည်။

မွန်းက ခဏလောက် ငြိမ်သက်သွားသည်။ ဆက်သွယ်ရန် နံပါတ်ပေးခြင်းသည် ရိုးရှင်းသော ခင်မင်မှုထက် ပိုသော အဓိပ္ပာယ်များ ရှိသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အတူတူ ရှင်သန်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ အတူတူ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချက်က တစ်ခုခုတော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိရမည်။

"ရတာပေါ့" သူက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

ဆယ်လင်း၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ တောက်ပသွားသည်။ "ကောင်းပြီ။ နင့်နံပါတ် ပေးဦးလေ"

မွန်းက ခေါင်းခါပြရင်း "နေဦး၊ ငါက နင့်နံပါတ်ကိုပဲ ယူထားချင်တာ။ ငါ့နံပါတ်ကို ငါ အလွတ်မရဘူး။ ငါ့ဝတ်စုံပေါ်မှာ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီစာရွက်ပေါ်မှာ ဖြစ်ဖြစ် ရေးပေးနိုင်မလား"

ဆယ်လင်းက သူမ၏ ပစ္စည်းများထဲမှ စာရွက်အပိုင်းအစလေးတစ်ခုနှင့် မီးသွေးချောင်းလေးကို အမြန်ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ရေးမှာ သေသပ်ကျနပြီး ဂဏန်းများကို ရေးချလိုက်သည်။

"ရော့" သူမက ပြုံးလျက် ကမ်းပေးသည်။ "အားတဲ့အခါ ဖြစ်ဖြစ်၊ စကားပြောချင်တဲ့အခါ ဖြစ်ဖြစ် ဖုန်းဆက်လိုက်ဦးနော်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့"

"ကောင်းပြီလေ" မွန်းက ထိုစာရွက်လေးကို သေချာခေါက်ပြီး ဝတ်စုံထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ၀င်ပေါက်တံခါးပေါက်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လှိုင်းထနေသော စွမ်းအင်များမှာ သူတို့ကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်နေပြီး သုံးလတိုင်တိုင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော နွေးထွေးမှု၊ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် သက်တောင့်သက်သာရှိမှုများကို ပေးစွမ်းရန် စောင့်ကြိုနေသည်။

စမ်းသပ်မှုတစ်ခုကို အတူတူ ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီး သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ကာ အောင်ပွဲခံခဲ့ကြသော်လည်း မွန်းအနေဖြင့် ဆယ်လင်းကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။

သူ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ပေးလိုက်ခြင်းသည် သူ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များကို သူမလက်ထဲ ထိုးအပ်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်။ ဖုန်းနံပါတ်များသည် အစိုးရမှတ်တမ်းများ၊ နေရပ်လိပ်စာများနှင့် မိသားစု အချက်အလက်များနှင့် ဆက်နွှယ်နေသည်။ သူမ၏ ရှားပါးသော အဆင့်အတန်းနှင့် အနေအထားအရ သူမမှာ အရှိန်အဝါရှိသော မိသားစုတစ်ခုခုက ဖြစ်နိုင်သည်ဟု မွန်းက သံသယရှိနေသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် သူ၏ နောက်ခံကို အလွယ်တကူ စုံစမ်းနိုင်လိမ့်မည်။ သူ ဘယ်မှာနေသည်၊ သူက ဘယ်သူလဲ ဆိုသည်အထိ အကုန်လုံးကိုပေါ့။

သူ့အနေဖြင့် ထိုသို့ အဖြစ်မခံနိုင်သေးပါ။ အနည်းဆုံးတော့ အခုအချိန်မှာ မဖြစ်သင့်သေး။ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲကို အတူတူ ဖြတ်ကျော်ခဲ့သည့် သူမျိုးကိုပင် သူ လုံးဝ အယုံအကြည် မထားနိုင်သေးပေ။

လူတွေအကြောင်းကို ပိုပြီး သိလာဖို့ လိုသေးသည်။ အမှန်တကယ် မယုံကြည်နိုင်မီမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အလွှာတွေကို တစ်ခုချင်းစီ ခွာကြည့်ဖို့ လိုသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သဘာဝ—အတန်အစားမဲ့ ဖြစ်နေမှု၊ တခြား အတန်းအစား များကို ကူးယူနိုင်စွမ်းနှင့် သေမင်းပါရမီတို့ကို သူ ဖုံးကွယ်ထားသလိုပင် ဆယ်လင်းတွင်လည်း ဖုံးကွယ်ထားသည့် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။ ဤကမ္ဘာတွင် လူတိုင်း၌ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိကြသည်။ လူတိုင်းက သူတို့၏ အသာစီးရနိုင်သော အချက်များကို လျှို့ဝှက်ထားကြသည်။ ရှင်သန်ရေးမှာ ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ရှေ့မှ ၀င်ပေါက်သည် ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ တုန်ခါနေသည်။ သူတို့ သင်တန်းတုန်းက သိခဲ့ရသည့် အချက်အလက်များအရ ဤပေါ်တယ်သည် နိုးထသူများကို သူတို့ ပထမဆုံး စတင်ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည့် နေရာသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

မွန်းအတွက်ဆိုလျှင် သူ နေထိုင်ခဲ့သည့် အခန်းကျဉ်းလေးဆီသို့ပင် ဖြစ်သည်။

"မကြာခင် ပြန်ဆုံကြတာပေါ့၊ မွန်း" ဆယ်လင်းက ၀င်ပေါက်ထဲသို့ မဝင်မီ နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြုံးပြရင်း နှုတ်ဆက်သည်။

"အင်း၊ ပြန်တွေ့ကြမယ်" ဟု မွန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဆယ်လင်းက အရင်ဆုံး ဝင်သွားရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပျော်ဝင်သွားသည်။ သူမ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ သူမ၏ ဘဝဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားလေပြီ။

မွန်းက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး ပြန်သွားရန် စိတ်ကို ပြင်ဆင်ကာ ၀င်ပေါက်ထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်သွားခဲ့လေသည်။