အခန်း (၂၈) - ရောက်ရှိလာသောဘေးဒုက္ခ

သူတို့ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာစဉ် ရာသီဥတုမှာ ရုတ်ခြည်းပင် ဆိုးရွားကြမ်းတမ်းလာသည်။

ဝူး... ဝူး...

တိုက်ခတ်နေကျ လေအေးလေးမှာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အူဟုန်နေသော လေပြင်းမုန်တိုင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ တဖွဲဖွဲကျနေသော နှင်းစက်များသည်လည်း ဘာကိုမှ မမြင်ရအောင် ပိတ်ဆို့ထားသည့် နှင်းတံတိုင်းကြီးသဖွယ် ဖြစ်သွားတော့သည်။ အပူချိန်မှာလည်း သိသိသာသာ ထိုးဆင်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သားမွေးအထပ်ထပ်ကို ဖောက်ထွက်ကာ အရေပြားကို ဓားနှင့်မွှန်းနေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ အေးစိမ့်လာသည်။

လေအူသံများကြားမှ မွန်းသည် ဆယ်လင်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ အော်ပြောလိုက်ရသည်။ "နှင်းမုန်တိုင်း မိပြီ! ခိုနားဖို့ နေရာရှာမှဖြစ်မယ်!"

ဆယ်လင်း၏ မျက်နှာတွင် နှင်းပွင့်များ အေးခဲကပ်ငြိနေပြီး ဆံပင်များမှာလည်း လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေသော်လည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြရှာသည်။ သူတို့သည် တောင်ပေါ်မှ လွင့်စင်ကျသွားအောင် တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းကို အံတုကာ တစ်လှမ်းချင်းစီ ခက်ခဲစွာ တိုးထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

တောင်ထိပ်ဘက်မှ ကြားလိုက်ရသည့် နိမိတ်မကောင်းသော အသံကြီးကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံး မျက်နှာများ ဖြူလျော်သွားကြသည်။

"နှင်းပြိုနေပြီ!" ဆယ်လင်းက တောင်ပေါ်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

မွန်းသည် နှင်းမုန်တိုင်းကြားထဲမှ တောင်စောင်းအထက်ပိုင်းတွင် ပြိုကျလာသော ဧရာမနှင်းတံတိုင်းကြီးကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ပင်လယ်ဒီရေလှိုင်းကြီးအလား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အောက်သို့ လိမ့်ဆင်းလာနေသည်။

အချိန်မှာ စက္ကန့်ပိုင်းသာ ရသဖြင့် မုချသေရမည့်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ခိုနားရာတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ရှာဖွေရတော့သည်။

"ဟိုမှာ!" မွန်းသည် သူတို့၏ ညာဘက် မီတာနှစ်ဆယ်ခန့်အကွာရှိ ကျောက်တောင်နံရံမှ မှောင်မည်းနေသော အပေါက်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်။

ပြိုကျသံကြီးက ပို၍ ကျယ်လောင်လာစဉ် သူတို့သည် ထူထပ်သော နှင်းများထဲတွင် ချော်လဲလိုက်၊ ရုန်းထလိုက်ဖြင့် အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြသည်။ မြေပြင်မှာ တုန်ခါနေပြီး လေထုထဲတွင်လည်း တောင်ပေါ်မှ လိမ့်ဆင်းလာသော တန်ချိန်ပေါင်းများစွာသော နှင်းထုကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

နှင်းပြိုမှုကြီးမှာ သူတို့နောက်မှ ဒေါသတကြီး ဖြတ်သန်းသွားစဉ် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဂူဝထဲသို့ လှိမ့်ဝင်လိုက်ကြသည်။ လေဖိအားလှိုင်းကြောင့် နှစ်ဦးလုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျသွားခဲ့သည်။

နှင်းအချို့မှာ ဂူဝထဲသို့ လွင့်ဝင်လာသော်လည်း ဂူဝ၏ တည်နေပုံကြောင့် ဆိုးဆိုးရွားရွား ဘေးမသင့်ခဲ့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အေးစိမ့်နေသော ကျောက်သားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အသက်ကို လုရှူရင်း၊ ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြင့် အပြင်ဘက်မှ နှင်းပြိုသံကြီးကို စက္ကန့်အတော်ကြာ နားစွင့်နေမိကြသည်။ အသံများ ငြိမ်ကျသွားပြီး နှင်းမုန်တိုင်း၏ အူသံသာ ကျန်ရစ်တော့မှ အသာအယာ ပြန်ထလိုက်ကြသည်။

"သီသီလေး လွတ်သွားတာ" ဆယ်လင်းက မျက်နှာပေါ်ရှိ နှင်းများကို ခါထုတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

မွန်းမှာလည်း အသက်ကို မှန်မှန်ရှူရန် ကြိုးစားရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် အလင်းရောင်ရရန် လက်ဖဝါးပေါ်တွင် မီးတောက်သေးသေးလေးတစ်ခု ဖန်တီးကာ သူတို့ရောက်နေသည့် နေရာကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဤဂူမှာ သူတို့ယခင် ခိုနားခဲ့သည့် နေရာထက် ပိုကျယ်ပြီး အမှောင်ထုထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ အဆုံးမရှိ ဆန့်တန်းနေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများ အမှောင်ထဲတွင် ကျင့်သားရလာပြီး မီးရောင် ပိုမိုလင်းထိန်လာသောအခါ မွန်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

ဤဂူကို ယခင်က တစ်စုံတစ်ယောက် အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။

ဂူဝအနီး ကျောက်သားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မီးဖိုဟောင်းတစ်ခု၏ အကြွင်းအကျန်များ ပြန့်ကျဲနေသည်။ မွန်းသည် ထိုနေရာတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ အသာအယာ ထိကြည့်လိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက် ဒီမှာ စခန်းချခဲ့ဖူးတယ်" ဟု သူပြောလိုက်သည်။

ဆယ်လင်းမှာလည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အလင်းရောင်ဖြင့် နံရံများကို အသာအယာကြည့်ရင်း ဂူထဲသို့ ပိုတိုးဝင်သွားသည်။ "မွန်း၊ ဒီမှာ ထပ်ရှိသေးတယ်"

သူမရှိရာသို့ သွားကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်ရစ်ခဲ့သော၊ သို့မဟုတ် စွန့်ပစ်ခဲ့သော ပစ္စည်းအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အိပ်ရာလိပ်မှဖြစ်ဟန်တူသော အဝတ်စုတ်တစ်ခု၊ အအေးဒဏ်ကြောင့် အက်ကွဲနေသော ရေသန့်ဘူးခွံတစ်ခုနှင့် ထိပ်ပိုင်းကျိုးနေသော ဓားဟောင်းတစ်လက်။

ထို့ပြင် ဂူနံရံများပေါ်တွင် စာသားအချို့။

မွန်းသည် မီးတောက်ကို နံရံနားသို့ တိုးကပ်ကာ ကျောက်သားပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော အမှတ်အသားများကို လေ့လာကြည့်သည်။ ထိုစာသားများကို ချွန်ထက်သော တစ်စုံတစ်ခု (အနီးတွင်ရှိနေသော ဓားကျိုးဖြစ်နိုင်သည်) ဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာ ရေးထိုးထားခြင်းဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းသည်မှာ ထိုစာသားများကို နားလည်ရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် မွန်းအတွက် အသုံးဝင်သည့် သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုမှ မရရှိခဲ့ပေ။

"ရှင် ဒါကို ဖတ်တတ်လား" ဆယ်လင်းက ထွင်းထုထားသော အရာများကို လက်ဖြင့်စမ်းရင်း မေးလိုက်သည်။

မွန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မဖတ်တတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါကိုကြည့်"

သူသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ထွင်းထုထားသော အပိုင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ပုံစံတူ အမှတ်အသား သုံးခုကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အနည်းငယ်စီ ကွဲပြားအောင် ထပ်ခါတလဲလဲ ရေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ "ဒါကို ရေးတဲ့သူက တစ်ခုခုကို ဆက်သွယ်ပြောကြားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပုံပဲ။ ကျောက်ပေါ်မှာ ထွင်းရလောက်အောင် အရေးကြီးတဲ့အရာ ဖြစ်ရမယ်"

"မှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲကလူတွေ" ဆယ်လင်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "မှတ်တမ်းထဲက အဖွဲ့ဟာ ဒီလမ်းကနေ ဗိမာန်တော်ဘက်ကို သွားခဲ့ကြတာ။ ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ စခန်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်"

မွန်းက ထိုအချက်ကို စဉ်းစားကြည့်သည်။ ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရသည်မှာ ဒီနေရာတွင် ရှိနေသည်မှာ လပေါင်းများစွာ၊ သို့မဟုတ် ထိုထက်မက ကြာနေပုံရသည်။ မှတ်တမ်းစာအုပ်၏ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ ထိုအဖွဲ့သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ရောက်ရှိပြီး ၁၉ ရက်မြောက်နေ့တွင် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဘယ်သူမှ နားမလည်နိုင်တဲ့ သင်္ကေတတွေနဲ့ ရေးခဲ့ရတာလဲ" မွန်းက အကျယ်ကြီး ရေရွတ်မိသည်။

"သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း နားမလည်တော့လို့ ဖြစ်မှာပေါ့" ဆယ်လင်းက ခန့်မှန်းကြည့်သည်။ "ဒီနေရာ၊ ဒီတောင်တန်း ဒါမှမဟုတ် ဗိမာန်တော်ရဲ့ တစ်ခုခုက သူတို့ကို သက်ရောက်မှုရှိသွားလို့ သူတို့ရဲ့ ဘာသာစကား အာရုံခံနိုင်စွမ်း ပြောင်းလဲသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

၎င်းမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းသော အတွေးတစ်ခုပင်။

မွန်းသည် ဂူဝသို့ သွားကာ အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နှင်းမုန်တိုင်းမှာ ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင် မရှိသေးပေ။ နှင်းများမှာ ထူထပ်လွန်းသဖြင့် ဂူဝမှ တစ်မီတာထက်ပို၍ မမြင်ရပေ။ နှင်းမှုန်များကြားမှ မြင်နေရသော ကောင်းကင်မှာလည်း မှောင်စပြုလာပြီဖြစ်သည်။

ညဦးယံသို့ ရောက်တော့မည်။

"ငါတို့ အောက်ကို ပြန်ဆင်းလို့ မရတော့ဘူး" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလို ရာသီဥတု၊ ဒီလို အမှောင်ထဲမှာတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဆယ်လင်းမှာလည်း လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏အနားသို့ ရောက်လာသည်။ "တောင်ပေါ်မှာပဲ နေပြီး ဒီမုန်တိုင်း ပြီးတဲ့အထိ စောင့်ရတော့မှာပေါ့"

ဒါဟာ သူတို့ ကြိုတင်စီစဉ်ထားတဲ့ အတိုင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ မူလအစီအစဉ်မှာ နေ့ဘက်တွင် စူးစမ်းရှာဖွေပြီး ညမရောက်မီ ဘေးကင်းရာသို့ ပြန်ဆုတ်ခွာရန်ဖြစ်သည်။

မွန်းသည် သူတို့၏ ခိုနားရာကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဂူမှာ ဝင်ပေါက်တစ်ခုတည်းသာ ရှိပြီး ကျောက်သားနံရံများမှာ ခိုင်ခံ့သဖြင့် ခုခံရန် ကောင်းမွန်သည့်အပြင် သူတို့နှစ်ဦးလုံးအတွက်လည်း နေရာအလုံအလောက် ရှိသည်။ ထို့ပြင် သူတို့တွင် 'နှင်းမြွေဆိုး' (Frost Serpent) ထံမှ ရရှိထားသော အသားများလည်း ရှိသည်။

သူတို့ ဒီမှာ တစ်ညတော့ တောင့်ခံနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"အလှည့်ကျ စောင့်ကြမယ်" မွန်းက ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ကို လေးနာရီစီ။ ကင်းစောင့်တဲ့သူက ဂူဝနားမှာ နေရမယ်၊ တစ်ခုခု ထူးခြားတာနဲ့ ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း နှိုးဖို့ အသင့်ပြင်ထား"

ဆယ်လင်းက ခေါင်းငြိမ့်သည်။ "ပထမအလှည့်ကို ငါ စောင့်လိုက်မယ်။ ရှင်က ခုနက တိုက်ပွဲကြောင့် ကုန်သွားတဲ့ မှော်စွမ်းအင် (Mana) တွေကို ပြန်ဖြည့်ဖို့ လိုတယ်"

မွန်း မငြင်းတော့ပေ။ ဒီခရီးရှည်ကြီးအပြီးတွင် အနားယူရမည်ကို သူ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါ။

သူသည် ဂူဝကို လှမ်းမြင်နိုင်သော နံရံတစ်နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ဆယ်လင်း... တစ်ခုခု၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြင်လိုက်တာနဲ့ ငါ့ကို ချက်ချင်းနှိုးလိုက်ပါ။ တစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းဖို့ မကြိုးစားနဲ့ဦး"

"အင်းပါ၊ ကတိပေးပါတယ်" သူမ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

မွန်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သော်လည်း အလွယ်တကူ အိပ်မပျော်နိုင်သေးပေ။ အပြင်ဘက်တွင် နှင်းမုန်တိုင်းက ဆက်လက် ဟိန်းဟောက်နေဆဲ။ အမှောင်ထုထဲတွင် သူတို့ နားမလည်နိုင်သော သင်္ကေတများဖြင့် ရေးထွင်းထားသည့် သတင်းစကားတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ထက် အရင် ဤလမ်းကို လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သော လူများထံမှ ဖြစ်သည်။

ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့သော လူများထံမှပေါ့။