အခန်း (၂၁) - လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါ်ထွက်လာခြင်း [၂]
“ငါသိပါတယ်။ စောစောက သေလိုက်ရလို့ ငါ့အသက်တွေ အတော်လေး ကုန်သွားတာ။ ကံကောင်းလို့ အပေါ့အပါးသွားရင်း အရိုးတချို့တွေ့ခဲ့လို့ အသက်တချို့ ပြန်ရခဲ့တာ။ မဟုတ်ရင် ငါ အခုလောက်ဆို သေနေလောက်ပြီ။”
မွန်းသည် လူကပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း ထိုလိမ်ညာစကားကို အထစ်အငေါ့မရှိ ပြောလိုက်နိုင်သည်။ သူ၏ အသာစီးရမှုကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဖုံးကွယ်ထားရန်အတွက် သူမယုံကြည်နိုင်လောက်သော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပေးကာ လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမ နောက်ထပ်မေးခွန်းတွေ မမေးနိုင်ခင်မှာပဲ သူက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့၊ မင်းက မီးဓာတ်ကိုလည်း သုံးနိုင်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး။ မင်းက ရေမှော်ဆရာတစ်ယောက်ပဲလို့ ငါထင်နေတာ။” သူက သူမဘက်ကို ပြန်လည်စူးစမ်းကြည့်ရင်း နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
ဆယ်လင်း၏ ပါးပြင်လေးများ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်သည်။ “အင်း... အဲဒါကတော့...”
“ရပါတယ်၊ မင်း ရှင်းပြနေစရာ မလိုပါဘူး။ မင်း အဲဒီကောင်ကို သတ်နိုင်ခဲ့လို့ ငါဝမ်းသာပါတယ်။ ကျေးဇူးပဲနော်။”
ဆယ်လင်းက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “ဟင့်အင်း။ မင်းသာ ခဏခဏ အာရုံလွှဲမပေးခဲ့ရင် ငါ သေနေလောက်ပြီ။ အဲဒီဝက်ဝံက ငါ့မျက်နှာကို ကုတ်ဖဲ့တော့မယ့်အချိန်မှာ မင်း ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ မင်းက... မင်းက သေအံ့ဆဲဆဲ အခြေအနေမှာတောင် သူ့ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တာ။” သူမ၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ “မင်းက ငါ့အတွက် အခွင့်အရေးရအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာ။ ငါကသာ မင်းကို ကျေးဇူးတင်သင့်တာပါ။”
မွန်းက သူမကို ခဏမျှ ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စစ်မှန်သော ကျေးဇူးတင်ရှိမှုနှင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရမှုတို့ကို မြင်နေရသည်။ သူ့သေဆုံးမှုက သူ့ရွေးချယ်မှုသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမက သူမကြောင့်ဟု ခံစားနေရပုံရသည်။
“ငါတို့ အသက်ရှင်နေကြတာပဲ။” သူက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပင် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက အရေးကြီးဆုံးပဲ။ ငါတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကာကွယ်ပေးခဲ့ကြတယ်။ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အသက်ရှင်ဖို့ဆိုတာ ဒါပဲရှိတာလေ။”
ဆယ်လင်းက နှေးကွေးစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများက အနီးအနားရှိ အက်တစ်ဝက်ဝံကြီး၏ အလောင်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူမ၏ မီးဓာတ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ထားသောကြောင့် မီးလောင်ကျွမ်းထားသည့် အမွေးများကြားကနေ အငွေ့များ ထွက်နေတုန်းပင်။
“ဒြပ်စင်စွမ်းအင်သုံး မှော်ဆရာ (Elemental Mage)။” သူမက ခပ်တိုးတိုးနှင့် ဝန်လေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါက ငါ့ရဲ့ တကယ့်အတန်းအစားပဲ။”
မွန်းက ထိုသတင်းကို အခုမှ စသိလိုက်ရသလိုမျိုး အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာကို လုပ်ပြလိုက်သည်။ “ဒါက... ဒါက တကယ့်ကို ရှားပါးလွန်းတာပဲ။”
“ငါသိပါတယ်။” ဆယ်လင်းက သူမ၏ဒူးကို ပိုက်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။ “ဒါကြောင့်လည်း အစက ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့တာ။ ကိုယ့်မှာ တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာတစ်ခုခု ရှိနေတယ်ဆိုတာ လူတွေသိသွားရင် မင်းကို ကြည့်တဲ့အမြင်တွေ ပြောင်းသွားကြတာပဲ။ မင်းကို အသုံးချဖို့ ကြိုးစားကြတာဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ရန်သူလို မြင်ကြတာဖြစ်ဖြစ်...” သူမ စကားကို ရပ်လိုက်သည်။
“ဒါမှမဟုတ် မင်းကို ပစ်မှတ်ထားကြတာဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။” မွန်းက သူမစကားကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သည်။
“အင်း။” သူမက သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ အခုဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စတွေပြီးတဲ့နောက်... မင်းကတော့ အမှန်တရားကို သိသင့်တယ်လို့ ငါထင်လို့ပါ။”
မွန်းသည် သူမ၏ အတန်းအစားကို ကူးယူထားကတည်းက သူမ၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိထားပြီးဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ရိုးသားမှုကို တန်ဖိုးထားမိသည်။ “မင်းရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်က ငါ့ဆီမှာ လုံခြုံပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ အသက်ရှင်ဖို့ဆိုရင် ငါတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ယုံကြည်ဖို့ လိုတာပဲ။”
ဆယ်လင်းက ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်နိုင်သည်။ “သဘောတူတယ်။”
သူတို့နှစ်ဦးလုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် မွန်းသည် မခိုင်ချင်သေးသော ခြေထောက်များဖြင့် အားယူကာ ထရပ်လိုက်သည်။ “အဲဒီဝက်ဝံဆီကနေ ရနိုင်တာတွေကို ငါတို့ စုဆောင်းသင့်တယ်။ ပြီးတော့ ဟိုဝံပုလွေလို သတ္တဝါဆီကလည်းပေါ့။ ပြီးရင် ငါတို့ ဆက်သွားရမယ်။ ဒီနေရာမှာ ပေါ်တင်ကြီး နေနေလို့ မဖြစ်ဘူး။”
ဆယ်လင်းလည်း လိုက်ထလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေကနေ ထွက်ခွာနိုင်မယ့် အခြေအနေတွေက ဘာလဲဆိုတာကိုလည်း ငါတို့ ရှာရမယ်။ ဒီတိုင်းကြီး ထာဝရ လျှောက်သွားနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။”
မွန်းက အဆုံးမရှိဖြန့်ကျက်ထားသော နှင်းဖုံးနေသည့် ရှုခင်းကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တစ်နေရာရာမှာတော့ အဖြေတွေ ရှိနေမှာပါ။ တစ်နေရာရာမှာတော့ ထွက်ပေါက် ရှိနေမှာပါ။
အဲဒါကို ရှာမတွေ့မချင်း သူတို့ အသက်ရှင်နေဖို့ပဲ လိုသည်။
[ အမည် - မွန်း ] [ မျိုးနွယ် - လူသား ] [ အတန်းအစား - အတန်းအစားမရှိ၊ ဒြပ်စင်စွမ်းအင်သုံး မှော်ဆရာ (ကန့်သတ်ချက်ဖြင့်) ] [ အဆင့် - ၅ ][ ၆၆% ] [ အသက် - ၁၁၀ ] [ ခွန်အား - ၁၄ ] [ လျင်မြန်မှု - ၁၆ ] [ ကြံ့ခိုင်မှု - ၁၆ ] [ မှော်စွမ်းအင် - ၁၉ ] [ ပိုလျှံအမှတ် - ၅ ] [ ကျွမ်းကျင်မှုများ - ဒြပ်စင်စွမ်းအင်သုံး တိုက်ခိုက်မှု၊ ဓာတ်ကြီးလေးပါးအလိုက်သင့်ဖြစ်မှု ] [ ပါရမီ - သေမင်း ] [ အတန်းအစားကျွမ်းကျင်မှု - Class Slot {1/1} ]
သားရဲကြီးနှစ်ကောင်ဆီမှ အသား၊ သားရေနှင့် အသုံးဝင်နိုင်မည့် ဝံပုလွေသတ္တဝါ၏ ရေခဲစူးများကို စုဆောင်းနေစဉ် မွန်းသည် သူ၏ အခြေအနေ (Status) ကို စစ်ဆေးနေသည်။
အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိသွားသောကြောင့် သူ့တွင် အသုံးပြုရန် ပိုလျှံအမှတ် ၅ မှတ် ရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လက်ရှိအခြေအနေတွင် အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်။
မွန်းက တွေဝေမနေဘဲ ကြံ့ခိုင်မှု (Constitution) တွင် ၃ မှတ်နှင့် မှော်စွမ်းအင် (Mana) တွင် ၂ မှတ် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
[ ကြံ့ခိုင်မှု - ၁၆ → ၁၉ ] [ မှော်စွမ်းအင် - ၁၉ → ၂၁ ]
သူ ကြံ့ခိုင်မှုကို မြှင့်တင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် ပြင်းထန်သော ရာသီဥတုကြောင့်ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာအောင်လုပ်ခြင်းက အမြဲတမ်းခြိမ်းခြောက်နေသည့် ပြင်းထန်သောအအေးဒဏ်ကို ခုခံရာတွင် ကူညီပေးလိမ့်မည်။ ကြံ့ခိုင်မှုအမှတ် တိုးလာတိုင်း ခံနိုင်ရည်ပိုကောင်းလာကာ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များကို ပိုမိုခုခံနိုင်ပြီး အသက်ရှင်သန်နိုင်ခြေ ပိုများလာမည်ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအချက်မှာ မှော်စွမ်းအင်သည် သူ၏ အဓိက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ဖြစ်သည်။ လောလောဆယ်တွင် သူအသုံးပြုမည့် တစ်ခုတည်းသောအတန်းအစားမှာ ဆယ်လင်း၏ ဓာတ်စွမ်းအင်သုံး မှော်ဆရာ အတန်းအစားသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူသေချာပေါက် သိထားသည်။ မှော်ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် မှော်စွမ်းအင်သည် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည် - မှော်အတတ်များကို ပိုသုံးနိုင်ခြင်း၊ တိုက်ခိုက်မှု ပိုပြင်းထန်ခြင်းနှင့် တိုက်ပွဲကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။
တိုးတက်မှုက ချက်ချင်းဆိုသလို သိသာလာသည်။ မွန်းသည် မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမိုကြံ့ခိုင်လာပြီး အအေးဒဏ်ကို ပိုမိုခံနိုင်ရည်ရှိလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ မှော်စွမ်းအင် သိုလှောင်မှုလည်း ကျယ်ပြန့်လာသည်။
ပစ္စည်းများ စုဆောင်းပြီးနောက် နှစ်ယောက်စလုံး သွေးများပေကျံကာ ပင်ပန်းနေသဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ကြသည်။
“ငါတို့ ပြန်သွားကြရအောင်။” လေပြင်းတွေတိုက်နေတဲ့ ကောင်းကင်ယံက နေမင်းရဲ့ တည်နေရာကို ကြည့်ပြီး မွန်းက ပြောလိုက်သည်။ “မနေ့ညက ငါတို့ နားခဲ့တဲ့ ခိုနားရာကိုပဲ ပြန်ရအောင်။”
ဆယ်လင်းက သဘောတူ ခေါင်းညိတ်သည်။ “အခုလို ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ရှေ့ကို ဆက်တိုးနေတာက ပညာရှိရာမကျဘူး။ ငါတို့ အနားယူဖို့၊ စားသောက်ဖို့နဲ့ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားဖို့ လိုတယ်။”
သူတို့ ရရှိလာသော ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။
သားရေဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော အသားတုံးများ၊ ပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားသော သားရေခွံများနှင့်အတူ မနေ့ညက ခိုနားခဲ့သော ဂူငယ်လေးဆီသို့ ပြန်ရန် ခရီးစတင်ခဲ့ကြသည်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသောကြောင့် ယခုတစ်ခေါက် ခရီးက ပိုရှည်လျားနေသလို ခံစားရပြီး သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအကြောင်းကိုသာ ပြန်လည်မြင်ယောင်နေမိသည်။ မွန်း၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သူသေဆုံးခဲ့ရသည့် အချိန်၊ သူ့ကို ကုတ်ဖဲ့ခဲ့သည့် လက်သည်းများနှင့် အသက်ဇီဝိန်ချုပ်တော့မည့် ခံစားချက်တို့ကိုသာ အဖန်ဖန် ပြန်တွေးနေမိသည်။
ရင်းနှီးပြီးသား ကျောက်ဆောင်အကွယ်သို့ ရောက်သောအခါ နေဝင်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ တစ်နေ့လုံး အပြင်ထွက်နေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
ခိုနားရာဂူငယ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဆယ်လင်းက ချက်ချင်းပင် မီးဖိုရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော သစ်ပင်များမှ ထင်းများကို စုဆောင်းလာခဲ့ကြသည်။
မွန်းက ဂူဝတွင် နေရာယူကာ ကင်းစောင့်ပေးပြီး သူမက စုဆောင်းလာသော အသားများကို စတင်ချက်ပြုတ်သည်။
မီးဖိုမှ နွေးထွေးမှုနှင့်အတူ အစားအစာများ ကျက်လာသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးလုံး မီးဖိုအနီးတွင် ကပ်ထိုင်ကာ အေးခဲနေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို အပူပေးလိုက်ကြသည်။
“ငါတို့ ဒီလိုပဲ ဆက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။” ဆယ်လင်းက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲကာ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ “ခိုနားရာတစ်ခုကနေ တစ်ခုကို ပြေးလွှားနေပြီး ငါတို့ကို သတ်တော့မယ့် သားရဲတွေနဲ့ပဲ တိုက်ခိုက်နေလို့ မရဘူး။ ငါတို့မှာ တကယ့်အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိဖို့ လိုတယ်။”