အခန်း (၁၈) - ထွက်ပြေးခြင်း [၁]

ဟား... ဟား... ဟား...

ခြေလှမ်းတိုင်းအောက်တွင် ဆီးနှင်းများက ဂျွတ်ခနဲ ဂျွတ်ခနဲ မြည်ဟည်းနေပြီး ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများက အေးစက်လှသော ညဉ့်အမှောင်ထုကို ထွင်းဖောက်နေသည်။

ဂျွတ်... ဂျွတ်... ဂျွတ်...

“သူ ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာနေတုန်းလား?” မွန်းက ပုခုံးပေါ်မှတစ်ဆင့် အမှောင်ထုထဲသို့ လှည့်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ ဆီးနှင်းမုန်တိုင်းက ပိုမိုပြင်းထန်လာသောကြောင့် သူတို့နောက်ကွယ် မီတာအနည်းငယ်အကွာကိုပင် မြင်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

ဆယ်လင်းက မောဟိုက်နေသော အသက်ရှူသံများကြားမှပင် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “ငါ... ငါတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်ရဘူး။”

သူတို့သည် သုသာန်မှ တော်တော်လေးဝေးအောင် ပြေးလာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ မရပ်မနား ပြေးလွှားခဲ့ရသဖြင့် ခြေထောက်များမှာ ပူထူနေပြီး အေးစက်လှသော လေထုကို အဆက်မပြတ် ရှူသွင်းနေရသောကြောင့် အဆုတ်များမှာလည်း နာကျင်နေပြီဖြစ်သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် သူတို့သည် အဖမ်းမခံရဘဲ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဘေးကင်းသွားပြီဟု မဆိုလိုကြောင်း မွန်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ အချိန်ခဏတာ ဆွဲဆန့်နိုင်ခဲ့ခြင်းမျှသာ ရှိသေးသည်။

“အခု ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ?” အင်အားများ ကုန်ခမ်းလာသဖြင့် မွန်းက ခြေလှမ်းကို လျှော့လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများကမူ အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် အသုံးဝင်မည့်အရာ တစ်ခုခုများ ရှိမလားဟု ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်နေမိသည်။

ကံဆိုးသည်မှာ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် ကြိုဆိုနေပုံမရသလို မျှော်လင့်ချက်လည်း ကင်းမဲ့နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဆယ်လင်း ရပ်လိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရာ နှင်းခိုးများ အူထွက်လာသည်။ “အအေးဒဏ်က ပိုပြင်းလာပြီ။ လောလောဆယ် ခိုနားဖို့နေရာတစ်ခုရှာပြီး မီးဖိုမှ ဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့...” သူမ စကားကို အဆုံးမသတ်လိုက်သော်လည်း ပြောစရာလည်း မလိုတော့ပေ။

ခိုနားရာနှင့် အနွေးဓာတ်သာ မရှိလျှင် နာရီပိုင်းအတွင်း၌ပင် သူတို့ အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည်။

မွန်းက လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ဆက်သွားကြစို့။”

သူတို့သည် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် အသည်းအသန် ရှာဖွေရင်း မသိနားမလည်သော နယ်မြေထဲသို့ ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။ ရက်စက်လှသော အအေးဒဏ်ကို အကာအကွယ်ပေးနိုင်မည့် ဂူ သို့မဟုတ် ကျောက်ဆောင်အမိုး တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ဂျွတ်... ဂျွတ်... ဂျွတ်...

“ဟိုမှာ!” ဆယ်လင်းက ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးရင်း ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။

မွန်းက သူမညွှန်ပြရာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခု၏ အောက်ခြေတွင် အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဂူအစစ်အမှန်တော့ မဟုတ်သော်လည်း လေဒဏ်ကိုမူ အတော်အတန် ကာကွယ်ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဘာမှမရှိသည်ထက်စာလျှင်မူ အများကြီး တော်ပါသေးသည်။

သူတို့သည် ကျန်ရှိသမျှ အင်အားလေးကို စုစည်းပြီး ထိုနေရာသို့ အမြန်သွားလိုက်ကြသည်။

သူတို့ အထဲသို့ မဝင်မီမှာပင် ထိုအပေါက်ထဲမှ သတ္တဝါလေးတစ်ကောင် ထွက်လာသည်။ ၎င်း၏မျက်လုံးများက အမှောင်ထဲတွင် အလင်းဖျော့ဖျော့ တောက်နေသည်။ ခွေးတစ်ကောင်ထက် မကြီးသော ထိုသတ္တဝါလေးသည် ဆီးနှင်းများနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည့် အမွေးဖြူဖြူများ ရှိသည်။ ၎င်းက ၎င်း၏ ခိုနားရာကို လာရောက်နှောင့်ယှက်သူများကို ကြည့်ပြီး သွားများပေါ်အောင် ဟိန်းဟောက်နေသည်။

မွန်းနှင့် ဆယ်လင်းတို့ တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး၏ လက်များက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားသွားပြီး မှော်စွမ်းအင်(Mana) များကို စုစည်းလိုက်ကြသည်။

ရေလုံးများသည် တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သတ္တဝါရှိရာသို့ နှစ်ဖက်စလုံးမှ ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုသတ္တဝါလေး ရှေ့သို့ မခုန်ထွက်နိုင်ခင်မှာပင် တိုက်ခိုက်မှုများက ၎င်းဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။ တကယ်လို့ ထိုရေများသည် သဘာဝအတိုင်း ရလာခြင်းဆိုလျှင် ဤမျှအေးစက်သော အပူချိန်တွင် ချက်ချင်း ခဲသွားမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ မှော်စွမ်းအင်မှ ဖန်တီးထားခြင်းကြောင့် အရည်အသွင်သဏ္ဌာန်နှင့် အားအင်ကို ထိန်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သတ္တဝါလေးသည် တစ်ချက်အော်လိုက်ပြီးနောက် ငြိမ်ကျသွားပါတော့သည်။

[သင်သည် အဆင့် ၅ ဟစ်ပ်ဆီ (Hipsy) တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပါပြီ။] [သင်သည် အသက် ၁၀ ချောင်း ရရှိပါသည်။]

မွန်းက ဆယ်လင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမက ထိုအကောင်၏ အလောင်းဆီသို့ သွားနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဘာစကားမှ ပြောစရာမလိုဘဲ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုသည်ကို သူတို့နှစ်ယောက်လုံး နားလည်နေကြသည်။ ထိုသတ္တဝါ၏ အလောင်းကို ဂူငယ်လေးထဲသို့ အမြန်ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး နေရာရအောင် ဂူဝနှင့် ဝေးရာသို့ ရွှေ့လိုက်ကြသည်။

ဂူပေါက်က သေးငယ်ပြီး လူနှစ်ယောက် အသာလေး ထိုင်ရုံမျှသာ ရှိသော်လည်း အဆိုးရွားဆုံး လေဒဏ်ကိုမူ ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါသည်။ ၎င်းသည် အပြင်ဘက်တွင် လေဒဏ်ခံနေရသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းပါသည်။

ဆယ်လင်းက ဟစ်ပ်ဆီအလောင်းဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမယူလာသည့် ဓားငယ်လေးကို ထုတ်လိုက်သည်။

“ဒီကောင်ရဲ့ ကျောပေါ်က အမွေးတွေကို ခွာထုတ်လို့ ရတယ်။ ငါတို့အတွက် အပေါ်ခြုံစရာ တစ်ခုခု လုပ်ကြမယ်။ အများကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ အထောက်အကူတော့ ဖြစ်မှာပါ” ဟု ဆယ်လင်းက အမွေးများကို ခွာယူရင်း ရှင်းပြသည်။

မွန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဆယ်လင်း အလုပ်လုပ်နေချိန်တွင် ဂူဝကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ထွက်ပြေးစဉ်က တက်ကြွနေသော စိတ်များ လျော့ပါးသွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏လက်များက ထုံကျဉ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း တုန်ယင်လာသည်။

ယခုဆိုလျှင် သူ၏ထံတွင် အသက်ပေါင်း ၈၅ ချောင်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

“ငါတို့ မီးဖိုဖို့ လိုနေသေးတယ်” ဟု မွန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “သားရေက အထောက်အကူ ဖြစ်မှာပေမဲ့ အပူဓာတ်မရှိရင်တော့...”

“ငါ သိပါတယ်” ဆယ်လင်း၏ ဓားက သားရေနှင့် အသားကို ခွဲထုတ်ရန် ဆက်လက် လှုပ်ရှားနေသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဘာကို မီးရှို့မှာလဲ? ဒီမှာ ထင်းလည်း မရှိဘူး၊ လောင်စာလည်း မရှိဘူး။”

မွန်းက ဟစ်ပ်ဆီ၏ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆယ်လင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်းဆုံသွားပြီး နားလည်မှု တစ်ခု ရသွားကြသည်။

အသားတွေ၊ အရိုးတွေနှင့် ဤခန္ဓာကိုယ်ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ရွံစရာကောင်းသော်လည်း အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက်မူ လုပ်ရမှာပင်ဖြစ်သည်။

“နင် သားရေခွာလို့ ပြီးရင် ကျန်တဲ့အပိုင်းတွေကို မီးရှို့ကြည့်မယ်” မွန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ “အဆီတွေက မီးစွဲနိုင်တယ်။ အနံ့အသက်ကတော့ မကောင်းနိုင်ပေမဲ့—”

“ဒါက ငါတို့ကို အသက်ရှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မှာပဲ” ဟု ဆယ်လင်းက စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်များကမူ ရပ်တန့်မသွားပေ။ “လုပ်ကြတာပေါ့။”

မွန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဂူဝနားတွင် နေရာယူကာ ဆယ်လင်း အလုပ်လုပ်နေတုန်း အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင်မူ လေများက တဝူးဝူး တဝုန်းဝုန်းဖြင့် အော်ဟစ်နေပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမရှိဘဲ မိသွားသူတိုင်းအတွက် သေမင်း၏ ကတိစကားများကို သယ်ဆောင်လာသလိုပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့နောက်တွင် ဟိုဂူထဲ၌ ကျန်နေခဲ့သည့် ဒါရက် (Derek) နှင့် တခြားလူများကော ဤအန္တရာယ်ကို သတိပြုမိကြပြီလားဟု မွန်း တွေးနေမိသည်။

သို့မဟုတ် သူတို့အတွက် နောက်ကျသွားပြီလား။

မီးစတင်မွှေးသောအခါ ဆယ်လင်းက ပစ္စည်းများကို ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမသည် အစက ပြောထားခဲ့သော စွမ်းအားများအပြင် တခြားသော စွမ်းအားများကိုပါ အသုံးပြုနိုင်သည်ဟူသော အချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်ကို မွန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဤအချိန်တွင်မူ သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

စွမ်းအားအပြည့်အစုံကို ဖုံးကွယ်ထားသော နိုးထသူ (Awakener) တစ်ယောက်အကြောင်းထက် ပို၍ အရေးကြီးသော ကိစ္စများ ရှိနေသည်။

လောင်ကျွမ်းနေသော သတ္တဝါ၏ အလောင်းဘေးတွင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။ အနံ့က စူးရှပြီး မနှစ်မြို့စရာ ကောင်းလှသော်လည်း ရရှိလာသည့် အပူဓာတ်ကမူ အဖိုးတန်လှပါသည်။ ထိုအပူဓာတ်က သေစေနိုင်သော အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ပေးပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ လုံးဝ ရပ်တန့်မသွားအောင် ထိန်းထားပေးသည်။

အပြင်တွင်မူ လေမုန်တိုင်းက မရပ်မနား တိုက်ခတ်နေဆဲ။ ဆီးနှင်းများကလည်း ထူထပ်စွာ ကျဆင်းနေသည်။

ရန်လိုပြီး ခွင့်လွှတ်မှုကင်းမဲ့သော ညဉ့်နက်ပိုင်းက သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။

မွန်းက ပထမအလှည့် ကင်းစောင့်ပေးသည်။ သူ၏မျက်လုံးများက ဂူဝကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ဆယ်လင်းနှင့် အန္တရာယ်ကြားတွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အကာအကွယ်ပေးထားသည်။

နာကျင်စရာကောင်းလောက်အောင် နှေးကွေးသော နာရီပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း ဘာအန္တရာယ်မှ ရောက်မလာခဲ့ပေ။

သူ့အလှည့် ပြီးသွားသောအခါ ဆယ်လင်းက ညည်းညူခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက်တာဝန်ယူသည်။ မွန်းကမူ နွေးထွေးမှုလိုပင် အနားယူခြင်းကလည်း အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် အရေးကြီးမှန်း သိသောကြောင့် ခဏတဖြုတ် အိပ်စက်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ယံက အမည်းရောင်မှ အပြာနုရောင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ ဤကျိန်စာသင့်နယ်မြေတွင် နေ့သစ်တစ်ခု စတင်လာပါပြီ။

မွန်းက ညဘက်တွင် ဂူဝနားတွင် နေရာယူခဲ့သောကြောင့် ကံကောင်းထောက်မစွာနှင့် ဘယ်သတ္တဝါမှ ချဉ်းကပ်မလာခဲ့ပေ။ သူတို့ပုန်းနေသော ဂူငယ်လေးကိုလည်း ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါ။

“ဟေး၊ ဆယ်လင်း။ ထတော့၊ အချိန်တန်ပြီ” မွန်းက ဟစ်ပ်ဆီသားရေကို ခြုံပြီး ဂူနံရံကို မှီကာ အိပ်ပျော်နေသော ဆယ်လင်းနားသို့ သွားပြီး တိုးတိုးလေး နှိုးလိုက်သည်။

သူတို့ ခိုနားနေစဉ်တွင် ကင်းစောင့်ချိန်ကို နာရီအနည်းငယ်စီ ခွဲဝေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုတော့ ပိုကောင်းသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရန်နှင့် နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်မလဲ ဆုံးဖြတ်ရန် နှစ်ယောက်လုံး အပြင်ထွက်ကြရမည့် အချိန်ရောက်ပါပြီ။

ညဘက်တွင် အပြင်၌ ပိတ်မိနေခြင်းမျိုး မဖြစ်ရအောင် မနက်စောစော ထွက်ခွာကြရန် သူတို့ သဘောတူထားကြသည်။ နေ့အလင်းရောင်တွင်မူ မြင်ကွင်းက ပိုရှင်းလင်းသလို အပူချိန်ကလည်း အနည်းငယ် ပိုနွေးကာ အရင်းအမြစ်များ ရှာဖွေရန်လည်း အခွင့်အလမ်း ပိုများသည်။

“အင်း... ကောင်းသောမနက်ခင်းပါ” ဟု ဆယ်လင်းက အိပ်ချင်မူးတူး အသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ သူမ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အပြင်မှ ဝင်လာသော အလင်းဖျော့ဖျော့ကြောင့် မျက်လုံးကို ပွတ်လိုက်သည်။

ဆယ်လင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်ပြီး သားရေကြားမှ သူမ၏ လက်မောင်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ “နင် ကင်းစောင့်နေတုန်း ဘာထူးခြားတာ ရှိသေးလဲ?”

“ဘာမှမရှိဘူး” ဟု မွန်းက ပြန်ဖြေသည်။ “အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။”

“အဲဒါက ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်၊ တိတ်ဆိတ်နေတာက အန္တရာယ်က ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိနိုင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ” ဟု ဆယ်လင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

မွန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမ ပြောသည်မှာ မှန်ပါသည်။ ဤကဲ့သို့နေရာမျိုးတွင် တိတ်ဆိတ်နေခြင်းသည် ငြိမ်းချမ်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ နိမိတ်မကောင်းခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

“ငါတို့ သွားကြစို့၊ မီးကလည်း ငြိမ်းတော့မယ်။ ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်ဘူး” ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။

ဆယ်လင်း မတ်တတ်ရပ်ပြီး တောင့်တင်းနေသော ကြွက်သားများကို ဆန့်လိုက်ကာ ဂူဝဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူမက အပြင်ကို သတိထားကြည့်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ “ငါတို့ ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ? မြေပုံလည်း မရှိ၊ လမ်းညွှန်လည်း မရှိဘူး။ တော်ကြာနေ ငါတို့တွေ တစ်ပတ်လည်နေတာမျိုး ဖြစ်နေဦးမယ်။”

“ဂါရက် (Gareth) ရဲ့ ဂူနဲ့ ဝေးရာကိုပဲ” ဟု မွန်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ “လောလောဆယ်တော့ အဲဒါကပဲ အရေးကြီးဆုံး လမ်းကြောင်းပဲ။ သူက ဘယ်လိုလူပဲဖြစ်ဖြစ် သူနဲ့ ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးဝေးမှာ နေရမယ်။”

ဆယ်လင်းက စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာဖြင့် သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။ “တခြားလူတွေကော? ဒါရက်၊ ဂျွန်၊ အီလာရာ (Elara)... သူတို့တွေ အဲဒီမှာ ကျန်ခဲ့တုန်းပဲ။”

မွန်း၏ မေးရိုးများ တင်းမာသွားသည်။ “သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးတယ် ဆိုရင်ပေါ့။”

ဆယ်လင်း ဘာမှပြန်မပြောသော်လည်း သူမမျက်နှာတွင်မူ အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်များ ပေါ်လွင်နေပါသည်။

မွန်းက အနည်းငယ် လေသံလျှော့လိုက်ပြီး “အကယ်၍ အခွင့်အရေးရှိလို့ ငါတို့ အကူအညီ ရနိုင်မယ့်သူ ရှာတွေ့ရင် ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ သိသွားရင် ဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ ပြန်လာကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ သူတို့အတွက် ငါတို့ အကောင်းဆုံး လုပ်ပေးနိုင်တာက အသက်ရှင်နေဖို့ပဲ။ ငါတို့သာ သေသွားရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ကူညီနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။”

ဆယ်လင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “နင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ သွားကြစို့။”

သူတို့သည် ညဘက်တွင် သူတို့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့် ဂူငယ်လေးကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး၊ အေးစက်လှသော မနက်ခင်း အမှောင်ထုထဲမှ မသိနားမလည်သေးသော နယ်မြေအသစ်ဆီသို့ ခြေလှမ်းစလိုက်ကြပါတော့သည်။