အခန်း (၁၇) - စိတ်မအေးစရာတစ်ခုခုကို တွေ့ရှိခြင်း [၂]

နေဝင်ရိုးရီအချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ ပြင်ပမှ ဝေ့ဝဲနေသော မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းသည် အပြာနုရောင်မှ ခရမ်းရောင်ရင့်ရင့်နှင့် အနက်ရောင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့သော် မွန်းသည် သူတွေ့ခဲ့သည့်အရာကို မည်သူ့ကိုမျှ မပြောနိုင်သေးပေ။ ဂူထဲကို သူဝင်လာကတည်းက ဂါရက်၏ မျက်လုံးများက သူ့အပေါ်တွင် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သားကောင်ကို ခြေရာခံနေသည့် အမဲလိုက်သတ္တဝါတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အကဲခတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းက အပြင်ဘက်ရှိ အရိုးများနှင့်ပတ်သက်၍ မွန်းကို ပို၍သံသယဝင်စေသည်။ သူတို့သည် လူသားစားသတ္တဝါတစ်ကောင်၏ အသိုက်ထဲသို့ လိုက်လာမိခြင်းလော။ ထိုသို့တွေးတောမိသည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသော်လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိနေသည်။

"ညရောက်လာတဲ့အခါ" ဟူသော ထပ်တလဲလဲပြောဆိုချက်များကလည်း သူ့ကို သံသယပွားစေသည်။ ဂါရက် ထိုစကားကို အကြိမ်ကြိမ်ပြောခဲ့ပြီး အမြဲတမ်းလည်း ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အဓိပ္ပာယ်မျိုး ပါဝင်နေတတ်သည်။ နေဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ မွန်းတွင် အခြားသူများကို သတိပေးရန် သို့မဟုတ် ဖြစ်လာမည့်အရာအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်သိပ်မကျန်တော့ပေ။

သူ တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောဆိုရန် လိုအပ်သည်။

ဆယ်လင်းက အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်၏။ သူမသည် အခြေအနေကို အသိဆုံးဖြစ်သလို ကိုယ်ပိုင်တွေးခေါ်နိုင်စွမ်း အရှိဆုံးလည်း ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂါရက်က စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် သီးသန့်စကားပြောရန် သိသိသာသာကြိုးစားပါက သံသယဖြစ်စရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် မွန်းက သူမနှင့် နီးကပ်သွားစေရန် အအေးဒဏ်ကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပြောတော့မည့်စကားအတွက် အရှက်ရနေသော်လည်း ဤသည်မှာ အသက်နှင့်အသေအလဲ ကိစ္စဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် ရှက်နေစရာမလို။

"ဟေး" မွန်းက အခြေအနေအရ သဘာဝကျလှသော မသက်မသာဖြစ်သည့် လေသံဖြင့် အားလုံးကြားအောင် အသံကို မြှင့်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တကယ်အေးလာပြီ။ ကိုယ်ငွေ့နဲ့ အချင်းချင်း နွေးသွားအောင် နည်းနည်းလောက် ပူးပူးကပ်ကပ် ထိုင်ကြရင် မကောင်းဘူးလား?"

ခဏမျှ လေထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမှိုးသွားရာ မွန်းအတွက် ပို၍ အနေရခက်စေသည်။ ဂျွန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ ပါးစပ်နားတွင် ပြုံးစိစိဖြစ်နေသည်။ အီလာရာကမူ မွန်းကို မနှစ်မြို့သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။ မွန်းက အအေးဒဏ်ကို အကြောင်းပြပြီး တစ်ခုခုကို ရည်မှန်းနေသည့် လူတစ်ယောက်အဖြစ် ထင်နေပုံရသည်။ ဒါရက်တို့အဖွဲ့ကပင် ရယ်ချင်သလိုလို၊ အပြစ်တင်သလိုလို အမူအရာများဖြင့် လှမ်းကြည့်ကြသည်။

သို့သော် ဆယ်လင်းကမူ အလျင်စလို အကဲမဖြတ်ပေ။ သူမက မွန်း၏မျက်နှာကို ခဏမျှ ငြိမ်၍စိုက်ကြည့်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသည်။ သူမတွေ့လိုက်သည့်အရာက သူမကို ကျေနပ်သွားစေပုံရသည်။ သူမက သူ့ကို အနားတိုးလာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ "ငါလည်း အေးနေတာပဲ၊ လာလေ။"

မွန်းက ချက်ချင်းပင် တိုးသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦး ပုခုံးချင်း ထိကပ်သည်အထိ အကွာအဝေးကို လျှော့ချလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်သော အပူရှိန်က တကယ်ပင် နွေးထွေးမှုကို ပေးစွမ်းပြီး အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေသော အအေးဒဏ်ကို သက်သာစေသည်။ ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ယခုဆိုလျှင် သူသည် အချိန်ကိုက်ပါက တစ်ဖက်လူ မကြားစေရန် တိုးတိုးလေး ပြောနိုင်သည့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဂါရက်၏ မျက်လုံးများက သူတို့အပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏အမူအရာက မပြောင်းလဲပေ။ သိသာသည်မှာ လူနှစ်ယောက် နွေးထွေးမှုရရန် ကပ်ထိုင်ခြင်းသည် ဝင်ရောက်တားဆီးရလောက်အောင် သံသယဖြစ်စရာ မကောင်းဟု သူယူဆပုံရသည်။

မွန်းက မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းလိုက်သည်။ ဂါရက်က မီးဖိုအနီးရှိ ဒဏ်ရာရသူများကို စစ်ဆေးနေစဉ် သူ၏အာရုံစိုက်မှု တစ်ခြားသို့ လွင့်ပျံသွားစေရန် လွှတ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် မွန်းက အသက်ရှူသံထက် မပိုသော အသံဖြင့် ဆယ်လင်းဘက်သို့ အနည်းငယ် ငိုက်လိုက်သည်။

"အပြင်မှာ... လူအရိုးတွေ... နေရာအနှံ့ပဲ" သူ၏နှုတ်ခမ်းများ မလှုပ်သလောက်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဆယ်လင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ့ဘေးတွင် တောင့်တင်းသွားသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာက မပြောင်းလဲသွားပေ။ သူမက မီးဖိုကိုသာ ဆက်ကြည့်နေပြီး တည်ငြိမ်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမက မွန်းထက်ပင် ပိုတိုးသော အသံဖြင့် ပြန်မေးသည်။ "ဘယ်လောက်တောင်လဲ?"

"အများကြီးပဲ။"

ထို့နောက် ဆယ်လင်း စကားမပြောတော့ဘဲ မီးဖိုကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမသည် မိမိ၏ ခံစားချက်ကို ဖုံးကွယ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူမ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အိမ်သာသွားချင်လို့။ ရှင်သွားခဲ့တဲ့ နေရာကို လိုက်ပို့ပေးလို့ ရမလား?"

မွန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထလိုက်သည်။ "ရတာပေါ့။"

သူတို့ ဂူဝဘက်သို့ မထွက်ခွာမီ ဂါရက်၏ အသံက ဂူအတွင်း ဟိန်းထွက်လာသည်။ "အပြင်မှာ မှောင်နေပြီ။ ဂူထဲမှာပဲ သုံးလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ အခုအချိန် အပြင်မှာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။"

ဆယ်လင်းက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်ပြီး ယုတ္တိရှိသော အမူအရာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "သိပါတယ်၊ အဲဒါကြောင့် သူ့ကို အတူလိုက်ခဲ့ခိုင်းတာပေါ့။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကာကွယ်ပေးလို့ ရတာပေါ့။ ပြီးတော့ သူပြောတာက အနားတင်ဆိုတော့ သိပ်ပြဿနာရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ဂါရက်က ဆက်မငြင်းတော့သော်လည်း သူ၏တိတ်ဆိတ်မှုက လေးလံလှပြီး မနှစ်မြို့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "အဲဒါ မင်းတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေတွင်းထဲ ပို့နေတာပဲ။"

ဒါရက်တို့အဖွဲ့ကလည်း သူ့စကားကို ထောက်ခံပုံရသည်။ မားကပ်စ်က ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်ပြသည်။ "ဆယ်လင်း၊ ငါ့အမြင်တော့ ဒီညတော့ ဒီမှာပဲ နေလိုက်သင့်တယ်။ နည်းနည်းလောက် သည်းခံလိုက်ပါဦး။ ဘယ်သူမှ လှည့်ကြည့်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

မွန်းက စိတ်ထဲမှ ထိုလူအများကို ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ သူတို့သည် ဘာအသက်ရှင်သန်ရေး ဗီဇမျှ မရှိသည့်အလား၊ ဤနေရာ၏ မှားယွင်းနေသော အငွေ့အအေးကို မခံစားမိသည့်အလား အခက်အခဲဖြစ်အောင် လုပ်နေကြသည်။

"ရပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ခဏလေးပဲနော်!" ဆယ်လင်းက ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးက မျက်ဝန်းများအထိ မရောက်ပေ။ ထို့နောက် သူမ ကျောခိုင်းကာ ထွက်ပေါက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ မွန်းလည်း ချက်ချင်းပင် နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

သူတို့ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာစဉ် ဂါရက်၏ မျက်လုံးများက သူတို့၏ နောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မွန်း ခံစားရသည်။ သူတို့ အပြင်သို့ ရောက်သည့်အခိုက် မွန်းက ဂူဝမှတစ်ဆင့် ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ဂါရက်သည် ဂူ၏ အမှောင်ထုထဲသို့ ပို၍နက်ရှိုင်းစွာ လျှောက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အပြင်ဘက်တွင်မူ နေဝင်သွားပြီဖြစ်ရာ အအေးဒဏ်က ရိုက်ပုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အပူချိန်က ပို၍ပင် ကျဆင်းသွားသည်။ မွန်းက ဆယ်လင်း၏လက်ကို ချက်ချင်းဆွဲကာ အရိုးများတွေ့ခဲ့သည့် နေရာသို့ ဦးတည်ပြီး ချောကျိနေသော ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် လျှောက်သွားသည်။ လေများက သူတို့ပတ်လည်တွင် ဟိန်းဟောက်နေပြီး မြင်ကွင်းက ဆယ်မီတာခန့်သာ ရှိတော့သည်။ သူ အမြန်လုပ်ရန် လိုအပ်သည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဆယ်လင်းက ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး နှင်းထဲမှ ထွက်နေသော အရိုးတစ်ခုကို ကိုင်ကြည့်သည်။ သူမက မှေးမှိန်နေသော အလင်းရောင်အောက်တွင် သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။

"ဒါ လူသားရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေပဲ... ရှင့်စကား မှန်တယ်။"

"ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ? ပြန်သွားမလား?" မွန်းက တစ်စုံတစ်ဦး၊ သားရဲ သို့မဟုတ် ဂါရက် နောက်ယောင်ခံလိုက်လာခြင်း ရှိမရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်နေသည်။ "သူ သံသယဝင်နေပြီလို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ပြီး ပြန်ဝင်လာကတည်းက သူ့မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ဆီမှာပဲ။"

"အဲဒါကို ငါသတိထားမိတယ်။" ဆယ်လင်းက ဒူးပေါ်မှ နှင်းများကို ခါချရင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူမက လာခဲ့သည့်လမ်း၊ နှင်းမုန်တိုင်းကြားတွင် ခပ်ရေးရေးသာ မြင်ရတော့သော ဂူဝဘက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြန်သွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ အခုလောလောဆယ် တခြားနေရာတစ်ခု ရှာရမယ်။" သူမ၏လေသံက တည်ငြိမ်သော်လည်း ထိုအောက်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို မွန်း ကြားနေရသည်။ "ကျန်တဲ့လူတွေအတွက်တော့... အခုလောလောဆယ် ဒီအတိုင်းပဲ ထားခဲ့ရလိမ့်မယ်။ သူ အခုထိ ဘာမှမလုပ်သေးတာ တစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ တစ်ခုခု ပြည့်စုံသွားမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဆိုင်ဖို့ သူ အားမသာသေးလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

မွန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအကြွင်းအကျန်တွေက ဒီကိုရောက်လာပြီး သေဆုံးသွားတဲ့ နိုးထသူတွေရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေပဲ ဆိုရင်ကော? သူတို့ မြေမြှုပ်မပေးနိုင်ခဲ့လို့ ဒီလိုထားခဲ့တာမျိုး ဖြစ်နိုင်မလား?"

ဆယ်လင်းက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါလိုက်သည်။ သူမ၏ အမူအရာက ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ "အဲဒါက ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် သိပ်တော့ အကောင်းမြင်လွန်းရာ ရောက်နေတယ်။ ဒီအရိုးတွေကို ကြည့်ပါဦး— အသားတစ်စတောင် မကျန်ဘူး။ အကုန်လုံးက ပြောင်စင်နေတာပဲ။" သူမက ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အရိုးများကို ညွှန်ပြသည်။ "ဒါက သားရဲပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ်..." သူမ စကားကို ဆုံးအောင် မပြောပေ။

"ဆိုလိုတာက..." အကျိုးဆက်များကို တွေးမိကာ မွန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်။" ဆယ်လင်း၏ အသံက တစ်စုံတစ်ယောက် ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အလား တိုးညှင်းသွားသည်။ "သူက လူသားစားတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီနယ်မြေထဲမှာ နေထိုင်ပြီး နိုးထသူတွေကို အမဲလိုက်ဖို့ သင်ယူထားတဲ့ ဒေသခံ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်သလို၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက်... ဒီနည်းလမ်းကို... အသုံးပြုနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။" သူမ ခဏရပ်လိုက်ရာ အသက်ရှူသံက တုန်ရီနေသော မြူခိုးများအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဒါမှမဟုတ် အသက်ရှင်နေဖို့အတွက် တစ်ခုခုကို ယဇ်ပူဇော်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ အကာအကွယ်ရဖို့အတွက် အစာကျွေးနေတာမျိုးပေါ့။"

လေမုန်တိုင်းက သူမ၏ စကားကို အတည်ပြုပေးသကဲ့သို့ ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ဟိန်းဟောက်လာသည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်" ဆယ်လင်းက သူမ၏ တုတ်ကောက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဆက်ပြောသည်။ "ငါတို့ ဒီနေရာကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားရမယ်။"

မွန်းက အေးခဲနေသော လက်ချောင်းများကို နွေးထွေးစေရန် မီးဓာတ်ကို အသုံးပြုပြီး မာနာများကို စုစည်းလိုက်သည်။ "ဘယ်ကိုသွားမလဲ? ငါတို့မှာ ခိုနားစရာမရှိဘူး။ ရိက္ခာလည်း မရှိဘူး။ မနက်မရောက်ခင် အအေးဒဏ်ကြောင့် ငါတို့ သေသွားလိမ့်မယ်။"

"ငါမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဂူထဲမှာ ဆက်နေဖို့ကတော့ မကောင်းဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ အပြင်မှာ ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်။"

ဂူရှိရာဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆယ်လင်း၏ မျက်လုံးများက မွန်း၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး နားလည်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ပြေးမှ ဖြစ်တော့မည်။