အခန်း (၁၅) - မေးခွန်းများနှင့် အဖြေများ။

ဂူအတွင်း၌ လူတို့၏ မဆေးကြောရသေးသော ခန္ဓာကိုယ်ညှော်နံ့၊ သွေးညှီနံ့ဟောင်းများနှင့် လေထုအေးစိမ့်စိမ့်တို့ ရောပြွမ်းနေသည်။ ထိုအနံ့အသက်ဆိုးမှာ နှာခေါင်းကို အရှိန်အဟုန်နှင့် လာရောက်ရိုက်ခတ်နေသဖြင့် အလွန်ပင် ပျို့အန်ချင်စဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဂါရက်သည် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို သတိထားမိသော်လည်း လှည့်မကြည့်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအနံ့ကို မင်းတို့ ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ထားကြရမယ်။ ငါတို့ ဒီအဝတ်အစားတွေကို မလဲဘဲ ဝတ်ထားတာ ရက်သတ္တပတ် တော်တော်ကြာနေပြီ။ လျှော်ဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်သလို လဲစရာလည်း မရှိဘူး။ ဒီလောက်အေးတဲ့ ရာသီဥတုမှာ အဝတ်အစားတွေသာ စိုသွားမယ်ဆိုရင် နာရီပိုင်းအတွင်း မင်းတို့ အသက်ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။"

မွန်းနှင့် အခြားသူများက ဘာမှပြန်မပြောသော်လည်း ဆယ်လင်းက သူမ၏နှာခေါင်းကို မသိမသာ အုပ်ထားသည်ကို မွန်း မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ရင်ဆိုင်နေရသည့် လက်တွေ့ဘဝပင် ဖြစ်သဖြင့် ငြီးငွေ့ညည်းတွားနေရုံဖြင့် ဘာမှထူးလာမည်မဟုတ်ပေ။

ဂူမှာ အတော်အတန် ကျယ်ဝန်းပြီး အမှောင်ထုထဲသို့ ရှည်လျားစွာ တိုးဝင်သွားကာ နံရံရှိ မီးတိုင်အချို့ဖြင့်သာ အလင်းရောင် ရရှိထားသည်။ ဂူထောင့်များတွင် တိရစ္ဆာန်သားရေများကို စုပုံထားပြီး အိပ်ရာအဖြစ် အသုံးပြုထားကြသည်။ ကျောက်သားကြမ်းပြင်ကို ကျင်းသဖွယ် တူးထားသည့်နေရာတွင် မီးဖိုငယ်တစ်ခု တောက်လောင်နေပြီး ၎င်းမှထွက်လာသော မီးခိုးများသည် ဂူမျက်နှာကြက်ရှိ အက်ကြောင်းများမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ နံရံများတွင် အကြမ်းထည် လက်နက်များ ထောင်ထားပြီး ကျောက်တုံးများတွင် ရိုက်သွင်းထားသော ချိတ်များ၌ အသားခြောက်များ ချိတ်ဆွဲထားသည်။

သို့သော် ဂါရက် အစောပိုင်းက အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့သည့် အခြေစိုက်စခန်းကြီးတစ်ခုနှင့် မတူဘဲ ဂူထဲတွင် လူနှစ်ဦးသာ ရှိနေသည်။

သူတို့သည် မီးဖိုအနီးတွင် သားမွေးများ ရစ်ပတ်လျက် ထိုင်နေကြသည်။ တစ်ဦးမှာ မျက်တွင်းဟောက်ပက်နှင့် အသားအရေ ဖြူဖျော့နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာ ဒဏ်ရာရထားသော ခြေထောက်ကို သွေးစိုနေသည့် ပတ်တီးများဖြင့် စည်းထားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အုပ်စုထဲသို့ လူများ ဝင်လာသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံးမှာ မောပန်းလွန်း၍သော်လည်းကောင်း၊ ဖျားနာနေ၍သော်လည်းကောင်း မော့ပင်မကြည့်နိုင်ကြပေ။

"ဒီမှာ ရှိတာ ဒါအကုန်ပဲလား" ဟု မွန်းက ဂူအတွင်းပိုင်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ဂါရက်က ခေါင်းခါပြကာ "မဟုတ်ဘူး၊ ဒါအကုန်မဟုတ်သေးဘူး။ ငါတို့မှာ ကိုယ်စီ တာဝန်တွေ ရှိကြတယ်။ ဒီနှစ်ယောက်က နေမကောင်းလို့ ဂူထဲမှာ ကျန်နေခဲ့တာ။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ကင်းထောက်တာ၊ အမဲလိုက်တာ၊ ထင်းရှာတာနဲ့ ထောင်ချောက်တွေ စစ်ဆေးတာ စသဖြင့် အပြင်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်။ မင်းတို့ သူတို့နဲ့ ဒီညကျရင် တွေ့ရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ အကုန်လုံး ပြန်ရောက်လာကြတာ" ဟု ပြောသည်။

အားလုံးက ဂါရက်၏ စကားကို နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေ၍မရပေ။ ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် အမြဲတမ်း လှုပ်ရှားနေရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ ပါဝင်ကူညီနေရမည်ဖြစ်သည်။ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်နေခြင်းသည် ငတ်ပြတ်၍သော်လည်းကောင်း၊ သားရဲတစ်ကောင်က တိုက်ခိုက်လာချိန်တွင် သတိလက်လွတ်ဖြစ်၍သော်လည်းကောင်း သေခြင်းတရားကို ဖိတ်ခေါ်နေခြင်းနှင့် အတူတူပင်။

သို့သော် မွန်း၏ အကြည့်က မီးဖိုနားရှိ ဒဏ်ရာရထားသူ နှစ်ဦးထံသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ အသက်မဲ့သော မျက်နှာပေးနှင့် လူငယ်၏ ပတ်တီးကြားမှ စိမ့်ထွက်နေသော သွေးစများကို သူ မြင်နေရသည်။

ဂါရက်ပြောခဲ့သော "အခြားသူများ" ဆိုသည်မှာ မည်မျှရှိသနည်း။ ဤရှင်သန်ကျန်ရစ်သူ အုပ်စုတွင် အမှန်တကယ် လူမည်မျှ ရှိသနည်း။ ထို့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ထိုနှစ်ဦးကို မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်မှာ အဘယ်အရာနည်း။

မွန်းသည် ထိုမေးခွန်းများကို လောလောဆယ် စိတ်ထဲတွင်သာ သိမ်းထားသော်လည်း သူ၏ သတိဝီရိယမှာမူ ထက်မြက်နေဆဲပင်။ ဂူအတွင်းရှိ အသေးစိတ်အချက်အလက်များနှင့် ထွက်ပေါက်ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော နေရာတိုင်းကို သူ သေချာမှတ်သားထားသည်။

ဒါရက်က မီးဖိုနားသို့ တိုးသွားကာ အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ရန် သူ၏လက်များကို မီးလှုံလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ကို ဒီကို ခေါ်လာပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အပြင်မှာသာဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ခဲပြီး သေကုန်တော့မှာ"

ဂါရက်က ထိုကျေးဇူးတင်စကားကို လက်ခံခြင်းလည်းမရှိ၊ ငြင်းပယ်ခြင်းလည်းမရှိဘဲ ခပ်အုပ်အုပ် အသံတစ်ချက်သာ ပြုလိုက်သည်။ "မီးဖိုနားမှာ အနားယူလို့ရတယ်။ ကိုယ်လက်နွေးအောင် လုပ်ထား။ ဒါပေမဲ့ ညရောက်ရင်တော့ မင်းတို့လည်း ပါဝင်ကူညီရမယ်။ အားလုံး အလုပ်လုပ်ရမယ်။ ဘယ်သူမှ ကင်းလွတ်ခွင့် မရှိဘူး"

သူ့လေသံက ငြင်းခုံရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမပေးပေ။

ဒါရက်နှင့် အခြားသူများက မသေချာသော အကြည့်များဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ညရောက်လျှင် သူတို့ မည်သို့ ကူညီရမည်နည်း။ သူတို့ အစောပိုင်းက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အအေးဒဏ်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်မည့် မှောင်မည်းနေသော အပြင်လောကထဲသို့ အမဲလိုက်ရန် ထွက်ကြရမည်လား။ ကင်းစောင့်ရမည်လား။ သို့မဟုတ် အခြားတစ်ခုခုလား။

မည်သူမျှ မမေးဝံ့ကြပေ။ အချိန်အခါကလည်း မသင့်သလို အခြေအနေကလည်း မေးရန် မကောင်းလှပေ။

မွန်းသည် ဂူဝင်ပေါက်အနီးတွင် နေရာယူလိုက်သည်။ မီးဖိုမှ အပူရှိန်ရလောက်သည့် အကွာအဝေးတွင် ရှိသော်လည်း ဂူအတွင်းပိုင်းနှင့် အပြင်ဘက် ထွက်ပေါက်ကိုပါ ကောင်းကောင်း မြင်နိုင်သည့် နေရာဖြစ်သည်။ ထိုနေရာက အားလုံးကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိသလို သူ၏ ကျောဘက်တွင်လည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မနေဘဲ ခိုင်မာသော ကျောက်နံရံ ရှိနေသည်။

သူ ထိုနေရာကို ရွေးချယ်လိုက်ရခြင်း၏ အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ဆယ်လင်းက ထိုနေရာ၌ ထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သောကြောင့်လည်း ပါသည်။ သူမသည် ဒါရက်တို့ အုပ်စုနှင့်အတူ မီးဖိုနားတွင် တိုးမဝှေ့ဘဲ ဘေးဘက်သို့ ထွက်လာကာ ကျောက်တုံးပြားတစ်ခုပေါ်တွင် သူမ၏ လက်ကိုင်တုတ်ကို ပေါင်ပေါ်တင်လျက် ထိုင်လိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံးထဲတွင် မွန်း၏အမြင်၌ ဆယ်လင်းမှာ အလိုအပ်ဆုံးနှင့် အလျှို့ဝှက်ဆုံးသူ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည် အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်ထူးခြားပြီး အင်အားကြီး ဂိုဏ်းများကပင် လုယူလိုလောက်သည့် အနေအထားမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုအားသာချက်ကို ချက်ချင်း အသုံးမချဘဲ မတော်တဆ ဆုံမိသူများနှင့်သာ အဖွဲ့ဖွဲ့ခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကို မတောင်းဆိုဘဲ ငွေကြေးကမ်းလှမ်းခဲ့သလို ဂရုစိုက်မှုလည်း ပြသခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တစ်ခုခုကို အမြဲ အကဲခတ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်ကို မွန်း သတိထားမိသည်။

သူ သူမအနီးတွင် နေရာယူလိုက်သည်ကို သူမ သတိပြုမိပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အပြုံးလေးတစ်ခု ပြလိုက်သည်။ "တော်တော် အေးနေပြီလား"

"ဒီထက်ပိုဆိုးတာတွေလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ဟု မွန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း ဂူထဲရောက်နေသည့်တိုင် သူ၏လက်ချောင်းများမှာ ထုံကျဉ်နေဆဲပင်။

ဆယ်လင်းက ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်လျက် ကိုယ်ကို ကျုံ့ထားလိုက်သည်။ မီးဖိုနားက အခြားသူများ မကြားနိုင်လောက်အောင် တိုးညင်းသော အသံဖြင့် သူမက "လပေါင်းများစွာတဲ့... ဒီလောက်ကြာအောင် ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာကို ရှင် စဉ်းစားကြည့်လို့ရလား။ ကျွန်မကတော့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ တစ်ပတ်တောင် ခံပါ့မလား မသိဘူး" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

ဂါရက်က ဂူအတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်သွားပြီး ဒဏ်ရာရနေသူ နှစ်ဦးကို သွားရောက် စစ်ဆေးနေသည်ကို မွန်း ကြည့်နေလိုက်သည်။ "သူကတော့ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့တာပဲ။ ကျန်တဲ့လူတွေလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိလို့ ရှင်သန်နေကြတာနေမှာပေါ့"

"အဲဒီ 'အခြားသူတွေ' က တကယ်ပဲ ဘယ်နှယောက် ရှိမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိချင်မိတယ်" ဟု ဆယ်လင်းက မွန်း စဉ်းစားနေသည့်အတိုင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ရှင်သန်မကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့သူတွေ ဘာဖြစ်သွားကြသလဲ ဆိုတာလည်း သိချင်မိတယ်"

ဤစကားက ဆယ်လင်းသည် သာမန် ခင်မင်တတ်ပြီး အကောင်းမြင်တတ်သူ တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ကြောင်း မွန်းကို အတည်ပြုပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည်လည်း သူ့ကဲ့သို့ပင် အခြေအနေကို သတိထား စောင့်ကြည့်နေပြီး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသူ ဖြစ်သည်။

"မကြာခင် ငါတို့ သိရမှာပါ" ဟု မွန်းက ပြောလိုက်သည်။

ဆယ်လင်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ကာ နှင်းများ ကျနေဆဲဖြစ်သော ဂူဝင်ပေါက်ဆီသို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ "ဒီညမှာ အခက်အခဲတွေ ထပ်မလာဘူးလို့ပဲ မျှော်လင့်ရမှာပဲ" ဟု ဆယ်လင်းက စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ တွေးနေမိသည်။

ထို့နောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။ မီးဖိုမှ အပူရှိန်ကို ယူရင်း သတိဝီရိယကို အပြည့်ထားကာ ကိုယ်စီ အတွေးကိုယ်စီဖြင့် ရှိနေကြသည်။

ဂူ၏ အလယ်နားတွင်မူ ဒါရက်က ဒဏ်ရာရနေသော အမျိုးသမီးကို ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ တည်ဆောက်ပုံနှင့် ပတ်သက်၍ စကားစမြည် ပြောရန် ကြိုးစားနေသည်။ အမျိုးသမီးကမူ အသက်မဲ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို ခပ်စိမ်းစိမ်းကြည့်ကာ စကားတစ်ခွန်းစ၊ နှစ်ခွန်းစသာ တုံ့ပြန်သည်။ ဂျွန်နှင့် အီလာရာတို့မှာမူ အအေးဒဏ်ကြောင့် အစောပိုင်းက တက်ကြွမှုများ ပျောက်ဆုံးကုန်ပြီး မီးဖိုနားတွင် ကပ်၍ ထိုင်နေကြသည်။

ဂါရက်ကမူ ဂူ၏ အနောက်ဘက် အမှောင်ရိပ်ထဲတွင် ရပ်နေကာ သူတို့အားလုံးကို ယခင်ကလည်း ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တွေ့မြင်ဖူးနေကျ လူတစ်ယောက်၏ တည်ငြိမ်မှုမျိုးဖြင့် အကဲခတ် ကြည့်ရှုနေသည်။

အချိန်များက အလွန်တရာ နှေးကွေးစွာ ကုန်ဆုံးနေသည်။ မိနစ်များမှာ နာရီပေါင်းများစွာကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နာရီများမှာ ရက်ပေါင်းများစွာကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ မီးဖိုမှ မီးစများ တဖျတ်ဖျတ် မြည်နေသလို အပြင်ဘက်တွင်လည်း လေပြင်းများ အူနေသည်။

ဒဏ်ရာရထားသော နှစ်ဦးမှာ မီးဖိုနားတွင် မလှုပ်မယှက် ရှိနေကြသည်။ ဂါရက်က ရံဖန်ရံခါ ဂူအတွင်း လှည့်လည်ကာ ရိက္ခာများကို စစ်ဆေးခြင်း၊ သားရေများကို ပြင်ဆင်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်သော်လည်း မည်သည့် သတင်းအချက်အလက်မှ မပေးသလို အကူအညီလည်း မပေးပေ။

နာရီအနည်းငယ် ကြာသွားသည့်တိုင် အခြားသူများ ပြန်လာသည့် အရိပ်အယောင်လည်း မတွေ့ရ၊ အစားအစာလည်း မပေး၊ ညရောက်လျှင် ဘာလုပ်ရမည်ကိုလည်း ရှင်းပြခြင်း မရှိသဖြင့် မွန်းက ဂူအတွင်းပိုင်းကို စူးစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာမလားဟု သူ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း ဂါရက်မှာ အခြေခံ ခိုလှုံရာပေးရုံမှလွဲ၍ အခြား ဘာမှ လုပ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

မွန်းက ထိုင်နေရ၍ ညောင်းညာသွားသည့်ပုံစံဖြင့် ကိုယ်လက်ဆန့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။

"ဟေ့... မင်း၊ ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ"