အခန်း ၁ နတ်သမီးတောင်ပံများ ကြွေလွင့်ခြင်း... ချန်မိသားစု၏ မျိုးဆက်ပြတ်ခြင်း... အရာအားလုံး ပြိုလဲသွားခြင်း

ဝူဟွန်းမြို့သည် တစ်ချိန်က ဒိုလော့တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ လူပေါင်းများစွာ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ထိုအရာများသည် အတိတ်ကာလ၏ အမှတ်တရများသာ ဖြစ်တော့သည်။ ယခုအချိန်တွင်တော့ ထိုနေရာ၌ ဝူဟွန်းအင်ပါယာသာ ကျန်ရှိတော့၏။

မြင့်မြတ်သော တောင်တန်း... ပူဇော်ပသခန်းမ။

တစ်ချိန်က ခမ်းနားထည်ဝါပြီး လေးနက်တည်ကြည်သော လေထုဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည့် ထိုခန်းမကြီးသည် ယခုအခါ အသက်ရှူပင် ကျပ်လောက်အောင် ဖိအားပေးနေသည့် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများဖြင့် လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။

ခန်းမကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အပြာနုရောင် ကြည်လင်နေသော သလင်းကျောက်ခေါင်းတလားတစ်လုံး ရှိနေသည်။

ထိုခေါင်းတလားရှေ့၌ အဆင့်၉၉ရှိ အဆုံးစွန်ဒိုလော့ကြီး... ပထမပူဇော်ပသအကြီးအကဲ ချန်တောက်လျိုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အရိုအသေကင်းမဲ့စွာ လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်က မာန်မာနကြီးမားပြီး ကမ္ဘာပေါ်ရှိ သက်ရှိအားလုံးကို အထင်သေးခဲ့သူ... အဆုံးစွန်ဒိုလော့တစ်ပါး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အပြည့်အဝ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သူသည် ယခုအခါ သက်တမ်းကုန်ဆုံးခါနီး သာမန်အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့်ပင် မခြားတော့ပေ။

"ရှောင်ရွှယ်... ငါ့ရဲ့ ရှောင်ရွှယ်လေး..."

ချန်တောက်လျို၏ မျက်ရည်များသည် တားဆီးမရအောင် စီးကျလာခဲ့သည်။ ရင်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေခဲ့၏။

သူ၏ ငိုကြွေးသံများသည် ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ကြားရသူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ဝမ်းနည်းမှုများ ကူးစက်လာစေခဲ့သည်။

အပြာရောင်ရေခဲသလင်းကျောက်ခေါင်းတလားအတွင်း၌ ရွှေရောင်ဆံနွယ်များရှိသည့် အလွန်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။ သို့သော် သူမ၏ လှပလွန်းလှသော မျက်နှာလေးသည် ယခုအခါ စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေခဲ့၏။

"ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သိခဲ့ရင်... အဲဒီတုန်းက မင်းကို ထျန်းတောက်အင်ပါယာဆီ ဘယ်တော့မှ မပို့ခဲ့သင့်ဘူး..."

ချန်တောက်လျိုသည် ခြောက်သွေ့အိုမင်းနေသော လက်ချောင်းများဖြင့် သလင်းကျောက်ခေါင်းတလား၏ အနားသတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ရှောင်ရွှယ်လေး သေသွားပြီ... ချန်မိသားစုလည်း ပြီးဆုံးသွားပြီ... အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ"

"နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းတိုင်တိုင် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ နတ်သမီးမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံး ငါ့လက်ထဲမှာပဲ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ"

ချန်တောက်လျိုသည် ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးလိုက်သည်။

သလင်းကျောက်ခေါင်းတလားထဲတွင် လဲလျောင်းနေသူမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မြေးမလေးပင် ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကြာသည့် ကာလတစ်လျှောက်လုံးတွင် အသန့်စင်ဆုံးသော အတောင်ပံခြောက်ဖက် နတ်သမီးကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်သိုင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သလို နတ်သမီးဘုရား၏ ရာထူးကို ဆက်ခံနိုင်ရန် အလားအလာအကောင်းဆုံးသူလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုတော့ အရာအားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

နတ်သမီးဘုရား၏ ရာထူးကို ဆက်ခံမည့် အခွင့်အရေး... ဝူဟွန်းခန်းမ၏ အနာဂတ်... ချန်မိသားစု၏ မျိုးဆက်အမွေအနှစ်... အရာအားလုံးသည် ပူဖောင်းတစ်လုံးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မျိုးဆက်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သည့် အမွေအနှစ်ကြီးတစ်ခုမှာလည်း ဤနေရာ၌ပင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရသည်။

ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက သူသည် သားဖြစ်သူ ချန်ရွှင်းကျီကို မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့ရဖူးသည်။ ယခုတစ်ဖန် အချစ်ဆုံးမြေးမလေးကို ဆုံးရှုံးရသည့် နာကျင်မှုကို ထပ်မံခံစားနေရပြန်ပြီ။

"အဘိုး... အားလုံး ကျွန်တော့်အမှားပါ ရှောင်ရွှယ်ကို ကောင်းကောင်းမကာကွယ်နိုင်ခဲ့တာ ကျွန်တော့်အမှားပါပဲ။ အဘိုး... အားလုံး ကျွန်တော့်ကြောင့်ပါ"

ရေခဲပြာရောင် သလင်းကျောက်ခေါင်းတလား၏ ဘေးတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်တိုအနက်ရောင်ရှိသည့် ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦး ဒူးထောက်နေခဲ့သည်။

သူ၏အမည်မှာ ယဲ့ချန်းမင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ချန်တောက်လျိုက အပြင်လောကမှ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော မိဘမဲ့ကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပူဇော်ပသခန်းမတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ကာ ချန်တောက်လျို၏ ကိုယ်တိုင်ပြုစုပျိုးထောင်မှုကို ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ချန်ရန်ရွှယ်ထက် အသက်တစ်နှစ်သာ ကြီးသည်။

ယခုအခါ ယဲ့ချန်းမင်၏ မျက်လုံးများသည် သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးတွင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နောင်တရမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူသည် ရှောင်ရွှယ်ကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"အဘိုး... ကျွန်တော် ရှောင်ရွှယ်နဲ့အတူ မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခံပါရစေ"

ယဲ့ချန်းမင်၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး မျက်ရည်များသည် ပါးပြင်ပေါ်သို့ တလိမ့်လိမ့် စီးကျလာခဲ့သည်။

ချန်တောက်လျိုသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လျက် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ယဲ့ချန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မိမိလက်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော ကလေးကို ကြည့်ရင်း သူသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ဒါ မင်းအမှားမဟုတ်ဘူး... ကလေးရယ်။ မင်းအမှား မဟုတ်ပါဘူး။"

"မင်း အသက်ဘယ်လောက်ပဲ ရှိသေးလို့လဲ။ ဝိညာဉ်ပညာရှိအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာမဟုတ်လား။ မင်းရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာက ဘွဲ့အမည်ရ ဒိုလော့တွေကြားက အသက်သေဆုံးသည်အထိ တိုက်ခိုက်ကြတဲ့ တိုက်ပွဲပဲ။"

"ဝိညာဉ်ပညာရှိအဆင့်လောက်ပဲ ရှိသေးတဲ့ မင်းက အဲဒီတိုက်ပွဲရဲ့ ရလဒ်ကို ဘယ်လိုလုပ် လွှမ်းမိုးနိုင်မှာလဲ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချန်တောက်လျိုသည် သလင်းကျောက်ခေါင်းတလားကို အားပြုကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ၏မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျနေဆဲဖြစ်သော်လည်း မှုန်ဝါးနေသော မျက်ဝန်းနက်နက်များ၏ အတွင်းပိုင်း၌တော့ အေးစက်ကြောက်မက်ဖွယ် ရူးသွပ်မှုတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

"ဟား... ဟား... ဟားဟား"

ချန်တောက်လျိုသည် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုရယ်သံထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်မှုနှင့် အဆုံးမဲ့ရူးသွပ်မှုတို့ ရောယှက်နေခဲ့၏။

"ငါ ချန်တောက်လျိုဟာ တစ်သက်လုံး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ် နေထိုင်လာခဲ့တာ"

"ဒါပေမဲ့ အဆုံးသတ်က ဘာဖြစ်လာခဲ့သလဲ။ ငါ့သား ချန်ရွှင်းကျီဟာ ထန်ချန်ရဲ့ မြေးလက်ချက်ကြောင့် သွယ်ဝိုက်ပြီး သေဆုံးခဲ့ရတယ်"

"အခုတော့ ငါ့မြေးမလေးကလည်း ထန်ချန်ရဲ့ မြစ်လက်ချက်ကြောင့် သေဆုံးသွားပြန်ပြီ"

"ဟားဟားဟား ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလွန်းတယ်"

ထိုအချိန်၌ ချန်တောက်လျို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကိုပင် ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်လောက်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားလှိုင်းကြီးတစ်ခုသည် ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားပြီး လေထုကိုပင် ရပ်တန့်သွားစေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"အဲဒီတုန်းက ငါ ဘာလို့ ဒီလောက်မိုက်မဲပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ သဘောတူညီချက်ကို လိုက်နာနေခဲ့ရတာလဲ။ အစောကြီးကတည်းက ရက်စက်ပြတ်သားခဲ့ရင် ဝူဟွန်းခန်းမဟာ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ဘယ်ရောက်လာပါ့မလဲ"

"ဟားဟားဟား... ငါ့သား... ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော မြေးမလေး... ဘာလို့ ငါ့ထက်အရင် သေဆုံးသွားရတာလဲ"

"အသက်ကြီးတဲ့သူက ကိုယ့်သားသမီးကို မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ပေးရတဲ့ အဖြစ်မျိုးက ဘယ်လောက်တောင် ရင်နာစရာကောင်းလိုက်သလဲ"

"အစ်ကိုကြီး..."

ဘေးတွင် ရပ်နေကြသော စူပါဒိုလော့နှင့် အခြားအကြီးအကဲများသည် ရူးသွပ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသော ချန်တောက်လျိုကို ကြည့်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးချင်သော်လည်း မည်သို့ပြောရမည်ကိုပင် မသိနိုင်တော့ပေ။

အစ်ကိုကြီး၏ ဆွေမျိုးရင်းချာအားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ချန်မိသားစု၏ မျိုးဆက်အမွေအနှစ်လည်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ။ သူ့တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ခဲ့သော နတ်သမီးဘုရား၏ အမွေအနှစ်ပင် ယခုအခါ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အိပ်မက်တစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ချန်ရန်ရွှယ်သည်လည်း ထိုအဘိုးအိုများ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်က သူတို့ကို "အဘိုး" ဟု ချိုသာစွာ ခေါ်တတ်ခဲ့သော ကလေးမလေးသည် ယခုအခါ သလင်းကျောက်ခေါင်းတလားထဲတွင် အေးစက်တောင့်တင်းသော အလောင်းကောင်တစ်ခုအဖြစ်သာ ရှိနေတော့သည်။

သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်လည်း နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ရင်ထဲမှ သွေးများပင် ယိုစီးကျလာရသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

ချန်တောက်လျိုသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း သူ၏ရူးသွပ်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ယဲ့ချန်းမင်ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူက တုန်ယင်နေသော လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ယဲ့ချန်းမင်၏ ဦးခေါင်းကို နူးညံ့စွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝတုန်းကလိုပင်။

"ရှောင်ယဲ့... အခုတော့ အဘိုးမှာ မင်းတစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ မင်း သေချာပေါက် အသက်ရှင်နေရမယ်။ လက်စားချေဖို့ဆိုတာကိုလည်း ဘယ်တော့မှ မစဉ်းစားနဲ့။"

"ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့လဲ အဘိုး"

ယဲ့ချန်းမင်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ အော်ဟစ်မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ရွှယ် သေသွားပြီ။ သူမဟာ ထန်စန်းရဲ့လက်ချက်ကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော်က ဘာလို့ လက်စားမချေရမှာလဲ။ သေသွားရရင်တောင် သူတို့ရဲ့ အသားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ကိုက်ဖြတ်ပစ်မှာပဲ"

ချန်တောက်လျိုသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများအတွင်းမှ အေးစက်ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး ပူဇော်ပသခန်းမတစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်ပင် ရေခဲမှတ်အထိ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"စိတ်ချပါ ရှောင်ယဲ့... အဘိုးက မင်းအတွက် သေချာပေါက် လက်စားချေပေးမယ်။ ရှောင်ရွှယ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့တဲ့သူတွေထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ရှောင်ရွှယ်လေး မရှိတော့ဘူး။ ဝူဟွန်းခန်းမလည်း ပျက်စီးသွားပြီ။ ချန်မိသားစုလည်း အဆုံးသတ်သွားပြီ။ နတ်သမီးဘုရားရဲ့ အမွေအနှစ်ကိုလည်း ငါ့လက်ထဲမှာပဲ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့မိပြီ။ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းတိုင်တိုင် တည်ဆောက်လာခဲ့တဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကြီးဟာ ခဏလေးအတွင်းမှာ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရတယ်။"

"ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ငါက ဒီလောကကြီးထဲမှာ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေရဦးမှာလား။"

"ဒါကြောင့်ပဲ... ရှောင်ရွှယ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့တဲ့သူတိုင်းဟာ သူမရဲ့သေဆုံးမှုအတွက် တန်ကြေးပေးဆပ်ရမယ်။ ငါ သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်"

ချန်တောက်လျို၏ အသံမှာ အေးစက်တင်းမာနေခဲ့သည်။ သူသည် သားဖြစ်သူ သေဆုံးသွားခဲ့သည့်အချိန်ကပင် ယခုလောက် ဒေါသမထွက်ခဲ့ဖူးပေ။

"အဘိုး..."

ယဲ့ချန်းမင်သည် ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သူ့အဘိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထိုမျှပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သိထားရမည်မှာ သူ့အဘိုး၏ ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်သိုင်းသည် အတောင်ပံခြောက်ဖက် နတ်သမီးဖြစ်ပြီး နတ်သမီးဘုရား၏ မဟာယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးလည်း ဖြစ်သည်။

သို့ဆိုလျှင် အဘိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဘာကြောင့် ဒီလောက်ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ရှိနေရသနည်း။

သို့သော်... ဟုတ်ပေသည်။ ရှောင်ရွှယ် မရှိတော့သည့်အခါ အဘိုးအတွက် ဘာကိုများ ဂရုစိုက်စရာ ကျန်တော့မည်နည်း။

"ဒုန်း..."

ထိုအချိန်တွင် ပူဇော်ပသခန်းမ၏ လေးလံသော တံခါးကြီးများ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ခရမ်းရောင်ပုပ်ရဟန်းမင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ခရမ်းရောင်ရွှေရောင်သရဖူကို ဆောင်းထားသော ပီပီတုန်းသည် လက်ထဲ၌ အာဏာ၏သင်္ကေတဖြစ်သော ပုပ်ရဟန်းမင်းတောင်ဝှေးကို ကိုင်ဆောင်လျက် မာန်မာနအပြည့်ဖြင့် ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

"ရှင်တို့ရဲ့ ပူဇော်ပသခန်းမဟာ ထျန်းတောက်အင်ပါယာမှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ အချိန်ကုန်... အင်အားစိုက်ထုတ်ပြီး စီမံကိန်းကြီးတစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ အရှုံးနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားတယ်လို့ ကြားရတာပဲ။"

ပီပီတုန်းသည် မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီလောက်အချိန်ကြာကြာ စီစဉ်ခဲ့ပြီးမှ အဆုံးမှာတော့ ဘာမှမရခဲ့ဘူးပေါ့လေ။ ပူဇော်ပသခန်းမဆိုတာ တကယ်ကို အသုံးမကျတဲ့ အဖွဲ့အစည်းပါပဲ။"

"ပီပီတုန်း"

ဒေါသကြီးသော စူပါဒိုလော့သည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

"ပူဇော်ပသခန်းမက မင်းလို ကျေးဇူးကန်းပြီး အရှက်မရှိတဲ့သူကို ကြိုဆိုမှာ မဟုတ်ဘူး။ ထွက်သွားစမ်း"

"ဘာလဲ။ အခုတော့ ဒေါသထွက်လာပြီလား။ ငါပြောတာ မှန်နေလို့လား။ အသုံးမကျတဲ့သူဆိုတာ အသုံးမကျတဲ့သူပဲလေ။ ပါးစပ်ကနေ ဟောင်ပြီး အော်ဟစ်နေတာကလွဲလို့ ဘာများလုပ်နိုင်သေးလို့လဲ။"

ပီပီတုန်းသည် ဒုတိယမဟာယဇ်ပုရောဟိတ်၏ ဖိအားပေးမှုကို လုံးဝဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူမသည် မေးစေ့ကို အနည်းငယ်မြှင့်လိုက်ပြီး စကားလုံးများကို ပိုမိုစူးရှစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီအစီအစဉ်ကို ရှင်တို့ရဲ့ ပူဇော်ပသခန်းမက ကိုယ်တိုင်ရေးဆွဲခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု အစီအစဉ်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ ပုပ်ရဟန်းမင်းဖြစ်တဲ့ ငါက မေးခွန်းတစ်ခုတောင် မမေးရတော့ဘူးလား။"

ပီပီတုန်းသည် မာန်မာနအပြည့်ဖြင့် ဆက်လက်ပြောဆိုနေစဉ် ရုတ်တရက် သူမအပေါ်သို့ မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ စူးရှအေးစက်သော အကြည့်တစ်စုံ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ချန်တောက်လျိုသည် မျက်နှာထားတစ်ချက်မျှ မပြောင်းလဲဘဲ ပီပီတုန်းကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ခံစားချက်ဟူ၍ ဘာတစ်ခုမှ မရှိတော့ပေ။ သူမကို ကြည့်နေသည့်ပုံစံမှာ သေဆုံးပြီးသား လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။