အခန်း (၉) ဂရန်းမာစတာ၏ တုန်လှုပ်မှုနှင့် ယဲ့ဖုန်း၏ ငြင်းပယ်မှု

ယွီရှောင်ကန်းသည် လက်ကို နောက်ပစ်လျက် သူတို့ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်လွန်းသဖြင့် အရာရာကို ကြိုတင်သိမြင်နေသည့် ပညာရှိတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

"ဒီအလုပ်သင်လက်မှတ်ကို ငါကြည့်လို့ရမလား" သူက အဖိုးဂျက်ထံမှ ထန်ဆန်း၏ လက်မှတ်ကို ယူကြည့်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ထန်ဆန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအပြည့်နဲ့ အပြာရောင်ငွေမြက်ပင်... တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ သီအိုရီအရ မင်းမှာ နောက်ထပ် သိုင်းဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိရမယ်။"

ထန်ဆန်း ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဤလူက သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မည်သို့သိနိုင်သနည်း။

သို့သော် ယွီရှောင်ကန်းသည် ထန်ဆန်းကိုသာမက ယဲ့ဖုန်းကိုလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ ယဲ့ဖုန်းထံတွင် ပို၍ ကြာမြင့်စွာ ရပ်တန့်နေသည်။ "ပြီးတော့ မင်း... မင်းက ပိုပြီးတော့တောင် ထူးဆန်းသေးတယ်။ မင်းရဲ့ ဖိအားက သာမန်ကလေးတစ်ယောက်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေတယ်။"

"ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ" ယဲ့ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ငါက ဝိညာဉ်သခင် လောကမှာ ဆရာသခင်လို့ လူသိများတဲ့ ယွီရှောင်ကန်းပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ငါ့ရဲ့ တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်တယ်" ဟု သူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထန်ဆန်းသည် တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ယွီရှောင်ကန်း၏ အသိပညာကို အထင်ကြီးသွားသဖြင့် ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ယဲ့ဖုန်းကတော့ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"တင်း"

"ပိုင်ရှင်သည် ထန်ဆန်းက အဆင့် ၂၉ သာရှိသော အမှိုက်တစ်ဦးကို ဆရာတင်ရန် ပြင်နေခြင်းအပေါ် အားမရဖြစ်နေကြောင်း စနစ်မှ တွေ့ရှိရပါသည်။ စနစ်မှ မကျေမနပ်ဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ရှင်အား သီအိုရီ အရှင်သခင်အစွမ်းကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။ ယခု ပိုင်ရှင်သည် ဤကမ္ဘာရှိ ဝိညာဉ်ဗဟုသုတအားလုံးကို ဆရာသခင်ထက် ပိုမိုသိမြင်နေပြီဖြစ်သည်"

ယဲ့ဖုန်းသည် ယွီရှောင်ကန်းကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာသခင် အဆင့် ၂၉ နဲ့ တစ်သက်လုံး ရပ်တန့်နေပြီး ကိုယ်တိုင်တောင် ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်တဲ့လူက ငါ့ကို ဘာသင်ပေးမှာလဲ အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ် မရှိဘူး အသုံးမကျတဲ့ ဝိညာဉ်သခင်ပဲရှိတယ်ဆိုတဲ့ စကားက ခင်ဗျားအတွက်တော့ ဟာသတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား"

ယွီရှောင်ကန်း၏ မျက်နှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော်သွားသည်။ ဤလျှို့ဝှက်ချက်မှာ သူ၏ ဘဝတွင် အနာကျင်ရဆုံး အချက်ပင်ဖြစ်သည်။ "မင်း... မင်း ဒါကို ဘယ်လိုသိတာလဲ"

"ခင်ဗျားရဲ့ သီအိုရီတွေက တခြားသူတွေရဲ့ အချက်အလက်တွေကို စုစည်းထားတာပဲ ရှိတာပါ။ တကယ့် လက်တွေ့မှာ ခင်ဗျား ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူး" ဟု ယဲ့ဖုန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဆန်း... မင်း ဆရာတင်ချင်ရင် တင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ဒီလိုလူမျိုးကို ဆရာမတင်နိုင်ဘူး။"

ထိုစဉ် ယဲ့ဖုန်း၏ အနောက်မှ လျန်ပင်း၏ ပုံရိပ်ယောင် ပေါ်လာပြီး (ယဲ့ဖုန်း တစ်ယောက်တည်းသာ မြင်ရသည်) ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကောင်းတယ် ငါ့တပည့် ဒီလို လူလိမ်မျိုးကို ပညာပေးလိုက်စမ်း"

ယွီရှောင်ကန်းမှာ ဒေါသနှင့် အရှက် ရောပြွမ်းကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတော့သည်။ သူသည် ရွာလူကြီး အဖိုးဂျက်နှင့် ထန်ဆန်းတို့ ရှေ့တွင် ဤမျှ အရှက်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ယဲ့ဖုန်း... မင်း စကားပြောတာ အရမ်းလွန်သွားပြီ" ထန်ဆန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ငါက အမှန်တရားကို ပြောတာပါ ရှောင်ဆန်း" ယဲ့ဖုန်းက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ "ကဲ... ငါ အဆောင်ကို အရင်သွားနှင့်ပြီ။"

ယဲ့ဖုန်းသည် သူတို့အားလုံးကို ထားခဲ့ကာ ကျောင်းဝင်းအတွင်းသို့ ကျောခိုင်း၍ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ အာရုံထဲတွင်တော့ ကျောင်းဆောင် နံပါတ် (၇) ထံမှ ထူးခြားသော ဝိညာဉ်လှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါ... ရှောင်ဝူရောက်နေပြီပေါ့" ယဲ့ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။