အခန်း (၈) နော့တင်းအငယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင်သင်တန်းကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

ယဲ့ဖုန်း၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ သွေးနီရောင် ဝိညာဉ်ကွင်းကြီးကြောင့် တစ်လမ်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။

မြို့စောင့်စစ်သည်များမှာ ကြောက်လန့်တုန်ရီစွာဖြင့် ဒူးထောက်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး၊ အဖိုးဂျက်မှာမူ မျက်လုံးများပြူးကာ ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

"ယဲ့ဖုန်း... ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" အဖိုးဂျက်က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဝိညာဉ်နှိုးစင်တာ မနေ့ကတင် ရှိသေးတာလေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝိညာဉ်ကွင်း ရသွားတာလဲ ပြီးတော့ ဒါက အနီရောင်ကြီး"

ယဲ့ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြုံးလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကွင်းကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ "အဖိုး... ကံတရားဆိုတာ ကြိုပြောလို့မရဘူးလေ ကဲ... ကျွန်တော် ကျောင်းကို အရင်သွားနှင့်ပြီ။"

ယဲ့ဖုန်းသည် ထန်ဆန်း၏မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထန်ဆန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များကို မြင်နေရသည်။ ထိုအကြည့်က ယဲ့ဖုန်းကို စိတ်ကျေနပ်မှု အနည်းငယ် ပေးစွမ်းသည်။

နော့တင်း အငယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင်သင်တန်းကျောင်း၏ ဂိတ်ပေါက်ဝသို့ ရောက်သောအခါ ဂိတ်စောင့်မှာ အဝတ်အစားနွမ်းပါးသော ထန်ဆန်းနှင့် အဖိုးဂျက်ကို ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဟန့်တားနေသည်။ "တောသားတွေ... ဒါက မင်းတို့လာရမယ့် နေရာမဟုတ်ဘူး။ အလုပ်သင်လက်မှတ် ပါလား"

အဖိုးဂျက်က လက်မှတ်ကို အပြေးအလွှား ထုတ်ပြသော်လည်း ဂိတ်စောင့်က "အပြာရောင်ငွေမြက်ပင် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအပြည့် ဟားဟား... ဒါက အတုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အပြာရောင်ငွေမြက်ပင်က ဘယ်လိုလုပ် ပါရမီရှင် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ဟု ဆိုကာ လက်မှတ်ကို လွှင့်ပစ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ခန့်ညားသော ဝတ်စုံနှင့် ယဲ့ဖုန်း လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဂိတ်စောင့်မှာ အမူအရာ ချက်ချင်းပြောင်းသွားသည်။ "သခင်လေး... ဘာကူညီပေးရမလဲခင်ဗျာ"

ယဲ့ဖုန်းက ဂိတ်စောင့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က ငါနဲ့ အတူတူလာတာ။ နောက်တစ်ခါ ငါ့သူငယ်ချင်းကို ဒီလိုဆက်ဆံတာမျိုး မတွေ့ချင်ဘူး။"

ဂိတ်စောင့်မှာ ယဲ့ဖုန်း၏ ကိုယ်မှထွက်နေသော ဖိအားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကာ "ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဟု ပြောရင်း လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ရသည်။

"ယဲ့ဖုန်း... ကျေးဇူးပဲ" ထန်ဆန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး ရှောင်ဆန်း ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲလေ" ဟု ယဲ့ဖုန်းက ဆိုသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ စနစ်၏ အသံကို ကြားနေရသည်။

"တင်း"

"ပိုင်ရှင်သည် ထန်ဆန်းအား ဂိတ်စောင့်ရှေ့တွင် ကယ်တင်လိုက်ရခြင်းအပေါ် အားမရဖြစ်နေကြောင်း စနစ်မှ တွေ့ရှိရပါသည်။ စနစ်မှ မကျေမနပ်ဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ရှင်အား နတ်ဘုရားအာရုံကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။ ယခု ပိုင်ရှင်သည် ကျောင်းဝင်းတစ်ခုလုံးရှိ လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို သိမြင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်"

ယဲ့ဖုန်းသည် ကျောင်းဝင်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ အာရုံထဲတွင် လူတစ်ယောက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ အဝေးမှနေ၍ သူတို့အဖွဲ့ကို စောင့်ကြည့်နေသော ခပ်နွမ်းနွမ်းဝတ်စုံနှင့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။

"ဒါ... ဆရာသခင်ယွီရှောင်ကန်းပေါ့" ယဲ့ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

ယွီရှောင်ကန်းသည် ထန်ဆန်း၏ ပါရမီကို မြင်ပြီး တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန် ချောင်းမြောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ယဲ့ဖုန်း၏ ပေါ်ထွက်လာမှုကြောင့် သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ တွန့်ချိုးနေပြီး ယဲ့ဖုန်းကို အကဲခတ်နေတော့သည်။

"ဆရာ... ဟိုလူက ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်နေတယ်" ယဲ့ဖုန်းက ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ရှိနေသော လျန်ပင်းကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

လျန်ပင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "အဆင့် ၂၉ ပဲ ရှိတဲ့ အမှိုက်တစ်ယောက်ပဲ။ သူ့ရဲ့ သီအိုရီတွေကလည်း ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ရယ်စရာတွေပဲ။ မင်း သူ့ကို ဂရုစိုက်နေဖို့ မလိုဘူး။"

ယဲ့ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူသည် ကျောင်းအပ်နှံရေးဌာနသို့ ဦးတည်လိုက်စဉ် နောက်ကွယ်မှ ယွီရှောင်ကန်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ကလေးတို့... ခဏလောက် ရပ်ကြပါဦး။"