အခန်း (၇) နော့တင်းမြို့သို့ ရောက်ရှိခြင်း

ခမ်းနားထည်ဝါလှသော မြင်းလှည်းကြီးသည် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ခရီးသွားများ၏ အကြည့်များကို ဖမ်းစားလျက် နော့တင်းမြို့၏ တံခါးဝသို့ ဆိုက်ရောက်လာသည်။

ယဲ့ဖုန်းသည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ခန့်ညားစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူ၏ အသားအရေမှာ ဝင်းပနေပြီး အဝတ်အစားများမှာလည်း စနစ်၏ကျေးဇူးကြောင့် အဆင့်မြင့်ပိုးထည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲနေပြီဖြစ်သည်။

"ဒါက နော့တင်းမြို့ပေါ့" ယဲ့ဖုန်းသည် မြို့၏ စည်ကားမှုကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ့အနီးတွင် ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ရှိနေသော လျန်ပင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဒီလို မြို့သေးသေးလေးက ဘာများ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလို့လဲ ငါတို့ မာလော့ကြယ်စုတန်းက မြို့တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒါက ရွာစုတ်လေးတစ်ရွာပဲ ရှိသေးတယ်။"

ယဲ့ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဆရာရယ်... ဒါက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အသစ်အဆန်းပဲလေ။ ကဲ... အရင်ဆုံး ဗိုက်ဖြည့်ဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာရအောင်။"

ယဲ့ဖုန်းသည် မြို့ထဲရှိ အကောင်းဆုံး စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ သူသည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် ဆိုင်အကူများက သူ့၏ ခန့်ညားသော အသွင်အပြင်ကြောင့် ရိုရိုသေသေ ကြိုဆိုကြသည်။

သူသည် အကောင်းဆုံး စားသောက်ဖွယ်ရာများကို မှာယူပြီး စားသောက်နေစဉ် ဆိုင်ပြင်ပမှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒါက ငါတို့ သခင်လေး ရှောင်လော့ရဲ့ လမ်းပဲ မင်းတို့လို တောသားတွေက ဖယ်စမ်း"

ယဲ့ဖုန်း ပြတင်းပေါက်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အဖိုးဂျက်နှင့် ထန်ဆန်းတို့မှာ မြို့စောင့်စစ်သည်အချို့နှင့် ပြဿနာတက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အဖိုးဂျက်မှာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေရပြီး ထန်ဆန်းကတော့ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသည်။

"ဟော... ဟိုမှာ ထန်ဆန်းတို့ပါလား" ယဲ့ဖုန်းက စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။

"တင်း"

"ပိုင်ရှင်သည် ထန်ဆန်းက အနိုင်ကျင့်ခံနေရခြင်းကို ကြည့်ပြီး အားမရဖြစ်နေကြောင်း စနစ်မှ တွေ့ရှိရပါသည်။ စနစ်မှ မကျေမနပ်ဖြစ်သဖြင့် အိမ်ရှင်အား ဂုဏ်သိက္ခာဖိအားကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။ မည်သူမဆို ပိုင်ရှင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်စေရမည်"

ယဲ့ဖုန်းသည် စားပွဲပေါ်တွင် ငွေဒင်္ဂါးအချို့ကို ချထားခဲ့ပြီး ဆိုင်ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ လမ်းမပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားမှာ လမ်းသွားလမ်းလာများကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

အနိုင်ကျင့်နေသော စစ်သည်များမှာ ယဲ့ဖုန်းကို မြင်သည်နှင့် အလိုအလျောက်ပင် ကျောရိုးထဲမှ စိမ့်တက်သွားကာ အသက်ရှူရပ်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ" ယဲ့ဖုန်း၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်က သခင်လေးလဲ" စစ်သည်များမှာ တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။

အဖိုးဂျက်နှင့် ထန်ဆန်းမှာ ယဲ့ဖုန်းကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် အဖိုးဂျက်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ဖြစ်နေသည်။ "ယဲ့... ယဲ့ဖုန်း မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်နေတာလဲ ပြီးတော့ ဒီအဝတ်အစားတွေက..."

ယဲ့ဖုန်းက အဖိုးဂျက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထန်ဆန်းကိုသာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှောင်ဆန်း... မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ ဒီလို လူတွေဆီမှာ အနိုင်ကျင့်ခံနေတာ ရှက်ဖို့မကောင်းဘူးလား"

ထန်ဆန်းက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။ "ယဲ့ဖုန်း... မင်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရှိနေတာလား"

ယဲ့ဖုန်းက ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးရဲရဲ ဝိညာဉ်ကွင်းကြီးမှာ သူ့ခြေထောက်အောက်တွင် လှည့်ပတ်ကာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဝိညာဉ်မြို့တော် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မြို့စောင့်စစ်သည်များမှာ ချက်ချင်းပင် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် "ဝိညာဉ်သူတော်စင်ကြီး... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဟု အော်ဟစ်တောင်းပန်ကြတော့သည်။

အနီရောင် ဝိညာဉ်ကွင်းဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက်တော့ ဒဏ္ဍာရီထဲမှ အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထန်ဆန်းမှာမူ ထိုဝိညာဉ်ကွင်း၏ ဖိအားကြောင့် အသက်ရှူပင် မဝတော့ပေ။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ယဲ့ဖုန်းအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မနာလိုမှုများ ရောယှက်ကာ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။