အခန်း (၆၅) တူကူပို၏ ထွက်ပေါ်လာခြင်း

မင်းသားရွှယ်ရှင်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အဘိုးအိုသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စိမ်းဖန့်ဖန့် အရှိန်အဝါများနှင့် အေးစက်လှသော ဝိညာဉ်ဖိအားများကြောင့် ခန်းမတစ်ခုလုံးရှိ လေထုမှာ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ် ယဲ့ဖုန်း၏ အစေခံအဖြစ် ကတိပေးထားသော အဆိပ်ဘုရင် တူကူပိုပင် ဖြစ်သည်။

"အဆိပ်ဘုရင်... စီနီယာတူကူပို" ဆရာကြီးသုံးဦးစလုံး ထိုင်ခုံမှ ထရပ်ကာ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

မင်းသားရွှယ်ရှင်းက မောက်မာစွာဖြင့် ဖလန်းဒါးနှင့် ရှရိုက်ခ်အဖွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "စီနီယာတူကူပို... ဒီလူတွေက ငါ့တူတော်ရွှယ်ပင့်ကို စော်ကားထားတဲ့သူတွေပဲ။ သူတို့ကို ဒီနေရာကနေ အခုချက်ချင်း ဖယ်ရှားပေးပါ"

"တင်း"

"ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦးအား ပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ခိုင်းစေနေခြင်းအပေါ် စနစ်မှ အလွန်အမင်း ရယ်ချင်နေပါသည်။ ပိုင်ရှင်အား သခင်၏ အရှိန်အဝါကို ခေတ္တ ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။"

တူကူပိုသည် ခန်းမအတွင်းရှိ လူအုပ်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော ယဲ့ဖုန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားပြီး မင်းသားရွှယ်ရှင်း ခိုင်းစေနေသော စကားများကို နားမဝင်တော့ပေ။

"စီနီယာ... ဘာကို စောင့်နေတာလဲ သူတို့ကို ဆုံးမလိုက်လေ" ရွှယ်ပင့်က ဘေးမှ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ တူကူပိုသည် ရှရိုက်ခ်အဖွဲ့ကို တိုက်ခိုက်မည့်အစား ယဲ့ဖုန်း၏ ရှေ့သို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားပြီး လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"သခင်... ခင်ဗျား ဒီကို ရောက်နေတာကို ကျွန်တော် မသိလိုက်ဘူး။ မသိနားမလည်တဲ့သူတွေရဲ့ စော်ကားမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဟု တူကူပိုက ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ" ခန်းမတစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းခနဲ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မင်းသားရွှယ်ရှင်းမှာ ဆွံ့အသွားပြီး ရွှယ်ပင့်မှာမူ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ဒူးများ တုန်ရီလာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားတော့သည်။ အဆင့် ၉၀ ကျော်ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦးက လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို "သခင်" ဟု ခေါ်ဆိုနေခြင်းမှာ ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့ ထူးဆန်းလှပေသည်။

"တူကူပို... မင်း လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ" ယဲ့ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမင်းသားက ငါတို့ကို အကယ်ဒမီကနေ နှင်ထုတ်ချင်နေပုံရတယ်။ မင်း ဘယ်လို ထင်သလဲ"

တူကူပို၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားပြီး မင်းသားရွှယ်ရှင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရွှယ်ရှင်း... မင်းက ငါ့ရဲ့သခင်ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့လေ ငါ့ရဲ့ အဆိပ်ဒဏ်ကို ခံချင်လို့လား"

"ဟင့်အင်း... မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်" မင်းသားရွှယ်ရှင်းမှာ ချွေးစေးများ ထွက်လာကာ အမြန်ပင် တောင်းပန်စကား ဆိုရတော့သည်။

ယဲ့ဖုန်းက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "တော်ပြီ... ဖလန်းဒါး၊ ဆရာ... ဒီလို မောက်မာတဲ့လူတွေရှိတဲ့ အကယ်ဒမီမှာ ကျွန်တော်တို့ နေစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့မှာ ပိုကောင်းတဲ့ နေရာရှိပြီးသားပဲ"

ယဲ့ဖုန်းသည် ရှရိုက်ခ်အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ တူကူပိုသည်လည်း အင်ပါယာမိသားစုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ယဲ့ဖုန်း၏ အနောက်မှ ခွေးကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ပါသွားတော့သည်။