အခန်း (၆)ဝိညာဉ်သန့်စင်ရွာမှ ထွက်ခွာခြင်း

"မင်း တကယ်ပဲ ငါနဲ့ လိုက်မလာဘူးလား" စုယွင်ထောင်သည် အနည်းငယ် နှမြောတသစွာဖြင့် ယဲ့ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းက ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေးစု... ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဝင်စားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အခုလောလောဆယ် နော့တင်းမြို့မှာပဲ အရင်ပညာသင်ချင်ပါသေးတယ်။"

စုယွင်ထောင်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ အဆင့် ၂၀ ရှိသော မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်ကို လက်လွတ်လိုက်ရခြင်းမှာ ဝိညာဉ်ခန်းမအတွက် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုပင်။ သို့သော် သူသည် ဇွတ်အတင်း မခေါ်ဆောင်လိုတော့ပေ။ "ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း နောက်မှတွေ့ကြတာပေါ့။"

စုယွင်ထောင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အဖိုးဂျက်က ယဲ့ဖုန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်း... မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ခေါင်းမာရတာလဲ ဝိညာဉ်ခန်းမက ခေါ်တာကို ငြင်းလိုက်တယ်ပေါ့လေ ငါပြောမယ် ယဲ့ဖုန်း... ငါ အလုပ်သင်နေရာကို ရှောင်ဆန်းကိုပဲ ပေးလိုက်ပြီ။ မင်းကတော့ ရွာမှာပဲနေပြီး လယ်ပဲစိုက်တော့"

ယဲ့ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြုံးလိုက်သည်။ "အဖိုး... အလုပ်သင်နေရာ မရှိလည်း ကျွန်တော် ကျောင်းတက်နိုင်ပါတယ်။"

"ဘာ မင်းမှာပိုက်ဆံရှိလို့လား" အဖိုးဂျက်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့အနောက်တွင်တော့ ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် လိုက်ပါလာသော ဆရာဖြစ်သူ လျန်ပင်း ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။

"ယဲ့ဖုန်း... ဟိုအဘိုးကြီးကို မင်း ဘာလို့ အားနာနေတာလဲ ငါသာဆိုရင် သူ့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အမှုန့်ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်ပြီ" ဟု လျန်ပင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာရယ်... သူက ကျွန်တော့်ကို ကျွေးမွေးခဲ့တဲ့သူပဲလေ ကျွန်တော် အဲဒီလို မလုပ်ရက်ပါဘူး" ဟု ယဲ့ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ ဆရာ... ကျွန်တော် နော့တင်းမြို့ကို ရောက်ရင် ပိုက်ဆံက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ပိုက်ဆံ အဲဒါက ပြဿနာမှ မဟုတ်တာ။ မင်းမှာ စနစ်ရှိတာပဲ... စနစ်ကိုသာ မေးကြည့်လိုက်" ဟု လျန်ပင်းက အကြံပေးသည်။

ယဲ့ဖုန်းက ချက်ချင်းပင် စနစ်ကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

"တင်း"

"ပိုင်ရှင်သည် ထန်ဆန်းတွင် အဖိုးဂျက်ထံမှ ခရီးစရိတ်နှင့် ပိုက်ဆံများ ရရှိသွားခြင်းအပေါ် အားကျနေကြောင်း စနစ်မှ တွေ့ရှိရပါသည်။ စနစ်မှ မကျေမနပ်ဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ရှင်အား အကန့်အသတ်မရှိ ရွှေဒင်္ဂါးအိတ် တစ်အိတ်ကို လက်ဆောင်ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ" ယဲ့ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။

"အကန့်အသတ်မရှိ ဒါဆို ငါက ဒီကမ္ဘာမှာ အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်သွားပြီပေါ့"

သူသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို ထုပ်ပိုးကာ ရွာထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ရွာအဝင်ဝတွင် အဖိုးဂျက်နှင့် ထန်ဆန်းတို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ရှောင်ဆန်း... သွားကြစို့" အဖိုးဂျက်က ထန်ဆန်းကို ခေါ်ပြီး လှည်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ သူသည် ယဲ့ဖုန်းကို မြင်သော်လည်း လျစ်လျူရှုထားသည်။

ထန်ဆန်းကတော့ ယဲ့ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းသလို အမူအရာ ပြလိုက်သည်။ "ယဲ့ဖုန်း... မင်း တကယ် မလိုက်ခဲ့ဘူးလား"

"လိုက်မှာပေါ့ ရှောင်ဆန်း။ ငါတို့ နော့တင်းမြို့မှာ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့" ဟု ယဲ့ဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

အဖိုးဂျက်က လှည်းကို မောင်းထွက်သွားစဉ် "မင်းက ဘာနဲ့ လိုက်မှာလဲ လမ်းလျှောက်ပြီး လိုက်မှာလား" ဟု လှမ်း၍ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းက မပြုံဘဲ နေလိုက်သည်။ လှည်းလေး ဝေးသွားသည့်အခါ ယဲ့ဖုန်းက လက်ချောင်းလေးကို တောက်တစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်။

"စနစ်... ငါ့ကို မြင်းလှည်းတစ်စီးလောက် ပေးစမ်း"

ရုတ်တရက် လေထုထဲမှ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ရွှေရောင်အဆင်းရှိသော မြင်းလေးကောင်ဆွဲ မြင်းလှည်းတစ်စီး ပေါ်ထွက်လာသည်။ မြင်းများမှာ သာမန်မြင်းများမဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသော မြင်းဖြူကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

ယဲ့ဖုန်းသည် မြင်းလှည်းပေါ်သို့ သက်သောင့်သက်သာ တက်ထိုင်လိုက်ပြီး "ဆရာ... သွားကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခမ်းနားလှသော မြင်းလှည်းကြီးမှာ အဖိုးဂျက်တို့၏ လှည်းအိုကြီးကို ဖုန်တသောသောဖြင့် ကျော်တက်သွားတော့သည်။ အဖိုးဂျက်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ထန်ဆန်းမှာမူ ထိုမြင်းလှည်းပေါ်မှ ယဲ့ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်နေတော့သည်။

"ဒါ... ဒါ ယဲ့ဖုန်း ဟုတ်ရဲ့လား" ထန်ဆန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။