အခန်း (၅၀) တစ်ဦးတည်းနှင့် ခုနစ်ဦး

ရှရိုက်ခ်အကယ်ဒမီ၏ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်တွင် လေထုမှာ တင်းမာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

 တစ်ဖက်တွင် ထန်ဆန်း၊ မုပိုင်၊ ရှောင်ဝူ၊ အော်စကာ၊ နင်ရုံရုံ၊ ကျူးကျူချင့်နှင့် မာဟုန်ကျွင်းတို့ ခုနစ်ဦးစလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ယဲ့ဖုန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်။

"စတင်ကြစို့" ဆရာသခင်၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ တိုက်ပွဲက ချက်ချင်း စတင်သွားသည်။

နင်ရုံရုံသည် သူမ၏ ခုနစ်ထပ်ကျောက်စိမ်းမျှော်စင် ကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး အားလုံးကို အားဖြည့်ပေးလိုက်သည်။ "ပထမနှင့် ဒုတိယ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်- အင်အားနှင့် မြန်နှုန်း မြှင့်တင်ခြင်း"

မုပိုင်နှင့် မာဟုန်ကျွင်းတို့က ရှေ့တန်းမှ တိုးဝင်လာပြီး ထန်ဆန်းက နောက်ကွယ်မှနေ၍ သူ၏အပြာရောင်ငွေမြက်ပင်များဖြင့် ယဲ့ဖုန်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားသည်။

"တင်း"

"ပိုင်ရှင်သည် အဖွဲ့လိုက် တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရပါသည်။ စနစ်မှ မကျေမနပ်ဖြစ်သဖြင့် အိမ်ရှင်အား နယ်ပယ်အတွင်း အကြွင်းမဲ့ခုခံမှုကို ခေတ္တ ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။"

ယဲ့ဖုန်းသည် နေရာမှ တစ်လှမ်းမျှ မရွေ့ဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်လှသော ဖိအားတစ်ခုက စက်ဝိုင်းပုံစံ ပြန့်ကားသွားပြီး မုပိုင်၏ဖြူသောကျား လက်သီးချက်နှင့် မာဟုန်ကျွင်း၏ ဖီးနစ်မီးတောက်တို့ကို လေထဲတွင်ပင် အရည်ပျော်သွားစေသည်။

"ဘာ" မုပိုင် ထိတ်လန့်သွားစဉ် ယဲ့ဖုန်း၏ ပုံရိပ်က သူ၏ ရှေ့သို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ယဲ့ဖုန်းသည် ဓားကိုပင် ထုတ်မသုံးဘဲ လက်ညှိုးဖြင့် မုပိုင်၏ ရင်ဘတ်ကို အသာအယာ တောက်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်လှသော တွန်းကန်အားကြောင့် မုပိုင်မှာ နောက်သို့ မီတာ ၂၀ ခန့် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

"ဒါက ၅၀% စွမ်းအားပဲ ရှိသေးတာလား" ထန်ဆန်းမှာ ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။

သူသည် သူ၏ လျှို့ဝှက်လက်နက်များကို ထုတ်သုံးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ယဲ့ဖုန်း၏ အကြည့်တစ်ချက်အောက်တွင်ပင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရှောင်ဝူ၊ ကျူးကျူချင့်... အခုပဲ" ထန်ဆန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် ဘေးတိုက်မှနေ၍ အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ယဲ့ဖုန်းကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

ရှောင်ဝူသည် ယဲ့ဖုန်း၏ လည်ပင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် ချိတ်ရန် ခုန်တက်လိုက်သော်လည်း ယဲ့ဖုန်းက သူမ၏ ခါးကို လေထဲတွင်ပင် ဖမ်းထိန်းလိုက်ပြီး အသာအယာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ချပေးလိုက်သည်။

"ညီမလေး... မင်းရဲ့ မြန်နှုန်းက ငါ့အတွက်တော့ နှေးလွန်းနေသေးတယ်" ယဲ့ဖုန်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

တိုက်ပွဲစတင်ပြီး ၃ မိနစ်အကြာတွင် ရှရိုက်ခ် ခုနစ်ယောက်စလုံးမှာ မောဟိုက်နွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယဲ့ဖုန်းမှာမူ အဝတ်အစားပင် ဖုန်မတင်ဘဲ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"တင်း"

"အချိန် ၅ မိနစ် ပြည့်ရန် ၁ မိနစ်သာ လိုပါတော့သည်။ အိမ်ရှင်အား အဆုံးသတ် ဟိန်းဟောက်သံကို အသုံးပြုရန် စနစ်မှ အကြံပြုပါသည်။"

ယဲ့ဖုန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ စတုတ္ထမြောက် အနက်ရောင် ဝိညာဉ်ကွင်းကို ခဏမျှ တောက်ပစေလိုက်သည်။

ဝုန်း
ဧရာမ နဂါးနက်ကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်က ယဲ့ဖုန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ တစ်ကွင်းလုံးရှိ ကျောင်းသား ခုနစ်ယောက်စလုံးမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တုန်ခါသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားကြတော့သည်။

"တော်ပြီ... တိုက်ပွဲ ပြီးပြီ" ဆရာသခင်က အမြန် အော်ဟစ်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ မှတ်စုစာအုပ်မှာပင် တုန်ရီနေသည်။ "ယဲ့ဖုန်း... မင်းက... မင်းက တကယ့်ကို မိစ္ဆာတွေထဲက မိစ္ဆာပဲ"

"တင်း"

"တာဝန် အောင်မြင်ပါသည်။ ဆုလာဘ်အဖြစ် စနစ်ဆိုင်ခန်းလျှော့စျေးကူပွန် နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား တည်ငြိမ်မှုတို့ကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။ ယခု ပိုင်ရှင်သည် အဆင့် ၄၄ သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ"

ယဲ့ဖုန်းသည် သူ၏ အရှိန်အဝါကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လဲကျနေသော သူငယ်ချင်းများကို လိုက်လံ ထူပေးလိုက်သည်။ "အားလုံး စိတ်မရှိကြပါနဲ့ ဒါက လေ့ကျင့်ခန်းမို့လို့ပါ။"

ထန်ဆန်းသည် ယဲ့ဖုန်း၏ လက်ကို ဆွဲကာ ထလိုက်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ယဲ့ဖုန်း... ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ကျော်တက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်"
"မပြောနိုင်ပါဘူး ရှောင်ဆန်း... တို့တွေ အတူတူ သန်မာလာမှာပါ" ဟု ယဲ့ဖုန်းက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြန်ပြောလိုက်သည်။