အခန်း (၅)ထန်ဟောက်၏ တုန်လှုပ်မှု

ထန်ဟောက်၏ အိမ်အတွင်း၌ လေထုမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ ထန်ဆန်း၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖဝါးပေါ်တွင် သေးငယ်သော်လည်း အလွန်လေးလံသော အနက်ရောင်တူတစ်လက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဟောက်ထျန်းတူ"

ထန်ဟောက်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် နာကျင်မှုများ ရောပြွမ်းနေသည်။ သူသည် ထန်ဆန်း၏ ပခုံးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ရှောင်ဆန်း... မင်းမှာ အမြွှာ သိုင်းဝိညာဉ် ရှိနေတာပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အဖိုးဂျက်မှာမူ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိဘဲ ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ သူမြင်ရသည်မှာ ထန်ဟောက်တစ်ယောက် ထူးထူးခြားခြား စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ "ထန်ဟောက် မင်း ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ရှောင်ဆန်းကို ကျောင်းသွားတက်ခွင့် ပေးမှာလား မပေးဘူးလားပဲ ပြော"

ထန်ဟောက်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... သွားခွင့်ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဆန်း... ငါ့ကို ကတိတစ်ခုပေးပါ။ မင်းရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်က တူကို ဘယ်တော့မှ တခြားသူတွေကို မပြပါနဲ့။ မင်းရဲ့ အသက်အန္တရာယ် ကြုံလာရတဲ့ အချိန်မျိုးမှာတောင် အဲဒါကို လျှို့ဝှက်ထားရမယ်။"

ထန်ဆန်းသည် အဖေဖြစ်သူ၏ စိုးရိမ်မှုကို နားမလည်သော်လည်း လေးနက်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါအဖေ ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်။"

တစ်ဖက်တွင်မူ ရွာပြင်ရှိ တောအုပ်လေးတစ်ခုအတွင်း၌ ယဲ့ဖုန်းသည် သူ၏ ဆရာဖြစ်သူ လျန်ပင်း နှင့်အတူ ရှိနေသည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီအလိုမကျစနစ်က တကယ်ပဲ အလုပ်လုပ်မှာလား" ယဲ့ဖုန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လျန်ပင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ စနစ်က ထန်ဆန်းထက် သာအောင် လုပ်ပေးဖို့ ဖန်တီးထားတာပဲ။ အခု မင်းမှာ သိုင်းဝိညာဉ် သုံးမျိုးရှိနေပြီ။ ဒါက ဒိုလိုတိုက်ကြီး သမိုင်းမှာ ဘယ်သူမှ မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ အစွမ်းပဲ။"

ထိုစဉ် ယဲ့ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသံ ထပ်မံပေါ်ထွက်လာသည်။

"တင်း"

"ပိုင်ရှင်သည် ထန်ဆန်းတွင် အလုပ်သင်ကျောင်းသားနေရာ ရရှိသွားခြင်းအပေါ် အားကျနေကြောင်း စနစ်မှ တွေ့ရှိရပါသည်။ စနစ်မှ မကျေမနပ်ဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ရှင်အား နတ်ဘုရားအဆင့် ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ကွင်းကို လက်ဆောင်ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ"

ယဲ့ဖုန်း မှင်သက်သွားသည်။ "နတ်ဘုရားအဆင့် ဝိညာဉ်ကွင်း အဲဒါက အရောင် ဘယ်လိုမျိုးလဲ"

"ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ရွှေရောင်ပေါ့" ဟု လျန်ပင်းက ဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် စနစ်နှင့် ယဲ့ဖုန်း၏ ဆက်သွယ်မှုကို သိမြင်နေပုံရသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စနစ်က ပေးတာဆိုတော့ အဲဒီထက်တောင် ပိုထူးခြားဦးမှာပါ။"

ရုတ်တရက် ယဲ့ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်များ စုစည်းလာပြီး သူ့ခြေထောက်အောက်တွင် သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေသော ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ကွင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

သို့သော် ထိုအနီရောင်ထဲတွင် ရွှေရောင်အစင်းကြောင်းများ ယှက်နွယ်နေသဖြင့် ၎င်းမှာ သာမန် နှစ်တစ်သိန်း ဝိညာဉ်ကွင်းထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားကြောင်း သိသာလှသည်။

"ဒါက... နှစ်တစ်သန်း ဝိညာဉ်ကွင်းထက်တောင် သာတဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့် ဝိညာဉ်ကွင်းပဲ" ယဲ့ဖုန်း ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။

"ကောင်းပြီ... အခု မင်းမှာ ဝိညာဉ်ကွင်းရှိပြီဆိုတော့ မင်းဟာ တရားဝင် ဝိညာဉ်သခင် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ" ဟု လျန်ပင်းက ဆိုသည်။

"နော့တင်း ကျောင်းကို သွားနေဖို့ မလိုတော့ဘူးလို့ ငါပြောခဲ့ပေမဲ့... မင်း အဲဒီကို သွားချင်သေးလား"

ယဲ့ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည် "သွားရမှာပေါ့ ဆရာ။ ထန်ဆန်းကို ကျောင်းမှာ သွားပြီး ပညာပေးရဦးမယ်လေ ပြီးတော့ အဖိုးဂျက်ကိုလည်း ကျွန်တော် ဘယ်လောက်အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ ပြပေးချင်သေးတယ်။"

လျန်ပင်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း သွားကြတာပေါ့။ ငါကတော့ မင်းရဲ့ ဘေးနားမှာ ပုံရိပ်ယောင်အနေနဲ့ပဲ လိုက်ခဲ့မယ်။ မင်း တကယ် အန္တရာယ်ကြုံရတဲ့ အချိန်မှပဲ ငါထွက်လာခဲ့မယ်။"

ယဲ့ဖုန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ကွင်းကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ရွာထဲသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယုံကြည်ချက်များ အပြည့်နှင့် စိန်ခေါ်လိုစိတ်များ တောက်ပနေတော့သည်။

"ထန်ဆန်း... မင်းမှာ နယ်ပယ်ကိုးခုအဆင့်ရှိတဲ့ အဖေရှိပေမဲ့ ငါ့မှာတော့ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးလို အစွမ်းထက်တဲ့ ဆရာရှိတယ်။ ဘယ်သူက ပိုသန်မာမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"