အခန်း (၄)ယဲ့ဖုန်း၏ဆရာ
"နယ်ပယ်ကိုးခုအဆင့်ရှိတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်လား ဘယ်သူလဲ" ယဲ့ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။
သူ့အတွက်မူ ဝိညာဉ်ကွင်းများ ရှာဖွေရာတွင် ကူညီပေးမည့်သူ သို့မဟုတ် နောင်တွင် ကျောထောက်နောက်ခံပြုပေးမည့်သူ ရှိနေခြင်းက အလွန်အရေးကြီးသည်။ ထို့ပြင် စနစ်က ပေးအပ်သည့် ဆရာဆိုလျှင် သာမန်လူတော့ ဖြစ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
"တင်း ဆရာအား စတင်ဆင့်ခေါ်နေပါပြီ"
"ဆင့်ခေါ်မှု အောင်မြင်ပါသည်။"
ယဲ့ဖုန်း၏ ရှေ့မှ လေထုမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ထိုအက်ကွဲကြောင်းထဲမှ အေးစက်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။ သူမတွင် ရှည်လျားသော ဆံပင်ငွေရောင်များရှိပြီး ဝတ်ရုံဖြူကို ဆင်မြန်းထားကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဖိအားမှာ အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲစေသည်။
သူမ၏ နောက်ကျောတွင် ဝိညာဉ်ကွင်း ကိုးကွင်းမှာ တလက်လက်တောက်ပလျက် ဝန်းရံနေသည်။
"ဒါ... ဒါက..." ယဲ့ဖုန်း မှင်သက်သွားသည်။
"ငါ့နာမည်က လျန်ပင်း ဒီနေ့ကစပြီး ငါက မင်းရဲ့ ဆရာပဲ" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက တည်ငြိမ်သော်လည်း အမိန့်ပေးသံပါသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ယဲ့ဖုန်း၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ပုတ်ခတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လျန်ပင်း မိတ်ကပ်တွေမပါဘဲ နတ်သမီးတစ်ပါးလို လှပနေသည့် ဤအမျိုးသမီးမှာ သူမမှလွဲ၍ အခြားသူ မဖြစ်နိုင်ပေ။
"ဆရာ... ဆရာက နယ်ပယ်ကိုးခုအဆင့်ရှိတဲ့ ဒိုလိုတစ်ယောက်လား" ယဲ့ဖုန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လျန်ပင်းက ယဲ့ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒိုလို ဒီကမ္ဘာက ဒိုလိုတွေဆိုတာ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ကလေးကစားစရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းနားလည်အောင် ပြောရရင်တော့ ဟုတ်တယ် ငါက နယ်ပယ်ကိုးခုအဆင့်ရှိတဲ့ အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ။"
ယဲ့ဖုန်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ အဖိုးဂျက်က သူ့ကို အလုပ်သင်နေရာ မပေးလျှင်ပင် ကိစ္စမရှိတော့ပေ။ သူ့တွင် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ဆရာတစ်ဦးရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ နော့တင်း အငယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင်သင်တန်းကျောင်းသို့ သွားနေရန်ပင် မလိုတော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် ယဲ့ဖုန်းက ချက်ချင်းပင် စဉ်းစားမိပြန်သည်။ "ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို ဝိညာဉ်ကွင်းတွေ ရဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား"
"ဝိညာဉ်ကွင်း အဲဒီလို အမှိုက်တွေကို ဘာလို့ လိုချင်နေတာလဲ" လျန်ပင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"မင်းမှာ စနစ်ရှိနေတာပဲ။ စနစ်က ပေးတဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းတွေက ဒီကမ္ဘာက သားရဲတွေဆီက ရတဲ့ဟာတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုသန်မာတယ်။"
"ဒါပေမဲ့ ဆရာ... စနစ်က အခုထိ ဝိညာဉ်ကွင်း မပေးသေးဘူးလေ။" ယဲ့ဖုန်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်မပူနဲ့ ငါရှိနေသရွေ့ မင်းကို အကောင်းဆုံးတွေပဲ ပေးမယ်" ဟု လျန်ပင်းက ပြောရင်း ယဲ့ဖုန်း၏ နဖူးကို လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ တို့လိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့ရဲ့ လက်ဆောင်ပဲ။"
ရုတ်တရက် ယဲ့ဖုန်း၏ စိတ်ထဲသို့ အသိပညာများစွာ စီးဝင်လာသည်။ ထိုအရာများမှာ စွမ်းအင်ထိန်းချုပ်ပုံနှင့် တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်များ ဖြစ်သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ အဖိုးဂျက်နှင့် ထန်ဆန်းတို့မှာ ထန်ဟောက်၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
"ထန်ဟောက် ထန်ဟောက် အိမ်မှာ ရှိလား" အဖိုးဂျက်က အိမ်ထဲသို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။
အိမ်ထဲမှ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရက်နံ့ နံစော်နေသော လူကြီးတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူကား ထန်ဆန်း၏ဖခင် ထန်ဟောက် ပင် ဖြစ်သည်။
"ဘာကိစ္စလဲ" ထန်ဟောက်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ရှောင်ဆန်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါလာတယ်။ သူက မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအပြည့်ပဲ သူ့ကို ကျောင်းသွားတက်ခွင့် ပေးလိုက်ပါ" ဟု အဖိုးဂျက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောပြသည်။
ထန်ဟောက်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ထန်ဆန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်က ဘာလဲ"
"အပြာရောင်ငွေမြက်ပင်ပါ အဖေ" ဟု ထန်ဆန်းက တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။
ထန်ဟောက်၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ယှက်သန်းသွားသော်လည်း ထန်ဆန်းက သူ့၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်သည့်အခါ... ထန်ဟောက်၏ အမူအရာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ယဲ့ဖုန်းကတော့ လျန်ပင်း၏ သင်ကြားမှုအောက်တွင် သူ၏ စွမ်းအားအသစ်များကို စတင်စမ်းသပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ ယုံကြည်ချက်များ အပြည့်ရှိနေသည်။