အခန်း (၃၂) ရှရိုက်ခ်အကယ်ဒမီသို့ ရောက်ရှိခြင်း

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ယဲ့ဖုန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့သည် နှင်းဆီဟိုတယ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

လမ်းခရီးတွင် ထန်ဆန်းနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးသည် ရှရိုက်ခ်အကယ်ဒမီ တည်ရှိရာ ရွာငယ်လေးသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။

ရွာ၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက အံ့ဩစရာပင်။

 "အကယ်ဒမီ" ဟု အမည်တပ်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားအိမ်အချို့နှင့် ရွာငယ်လေးတစ်ရွာသာ ဖြစ်နေသည်။

"အစ်ကို... ဒါက တကယ်ပဲ နာမည်ကြီးတဲ့ ရှရိုက်ခ်အကယ်ဒမီ ဟုတ်လို့လား" ရှောင်ဝူက မျက်မှောင်ကုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါက ရွာပျက်ကြီးနဲ့ ပိုတူနေသလိုပဲ။"

ထန်ဆန်းကတော့ ဘေးမှနေ၍ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဆရာသခင်ယွီရှောင်ကန်း ပြောတာတော့ ဒီကျောင်းက လူထူးလူဆန်းတွေကိုပဲ လက်ခံတာတဲ့ နေရာက အရေးမကြီးပါဘူး။"

ကျောင်းအဝင်ဝတွင် ကျောင်းသားသစ် လက်ခံရေး စားပွဲတစ်ခု ရှိနေပြီး သက်ကြီးရွယ်အို ဆရာတစ်ဦးက ထိုင်နေသည်။

 သူသည် လာသမျှ ကျောင်းသားများ၏ ဝိညာဉ်အဆင့်ကို စစ်ဆေးပြီး "အမှိုက်" ဟု ဆိုကာ မောင်းထုတ်နေသည်။

"တင်း"

"ပိုင်ရှင်သည် ရှရိုက်ခ်အကယ်ဒမီ၏ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို တွေ့ရှိရခြင်းအပေါ် စနစ်မှ အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေပါသည်။

စနစ်မှ မကျေမနပ်ဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ရှင်အား နတ်ဘုရားအဆင့် ကျောင်းဝင်းဒီဇိုင်းကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။ အနာဂတ်တွင် ပိုင်ရှင်သည် ဤနေရာအား ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး ကျောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီဖြစ်သည်"

ယဲ့ဖုန်းက စနစ်၏ ဆုလာဘ်ကို စိတ်ထဲမှ မှတ်သားထားလိုက်သည်။ သူတို့အလှည့် ရောက်သောအခါ ဆရာကြီးက ယဲ့ဖုန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"အသက် ၁၂ နှစ်... ဝိညာဉ်အဆင့်က..." ဆရာကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

 "အဆင့် ၃၀ ကျော်နေပြီလား ဒါ... ဒါက ဖြစ်နိုင်လို့လား"

ယဲ့ဖုန်းက သူ၏ ဝိညာဉ်ကွင်းများကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ (စနစ်၏ ဖုံးကွယ်မှုကြောင့် အဝါရောင်နှစ်ခုနှင့် ခရမ်းရောင်တစ်ခုအဖြစ်သာ မြင်ရသည်)။

သို့သော် အသက် ၁၂ နှစ်နှင့် ဝိညာဉ်အကြီးအကဲအဆင့်သို့ ရောက်နေခြင်းမှာပင် လုံလောက်သော တုန်လှုပ်မှု ဖြစ်စေသည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့အားလုံး စာမေးပွဲ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို တိုက်ရိုက်သွားလို့ရတယ်" ဟု ဆရာကြီးက အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

သူတို့အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်လာသောအခါ မနေ့က ဟိုတယ်တွင် တွေ့ခဲ့သည့် မုပိုင်နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြသည်။

မုပိုင်သည် ယဲ့ဖုန်းကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေပုံရသည်။

"မင်းတို့... ဒီကို ရောက်လာတာပဲ" မုပိုင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "စာမေးပွဲ နောက်ဆုံးအဆင့်က ကျောက်ဝူကျီ နဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ။ သူက အဆင့် ၇၀ ကျော် ဝိညာဉ်သူတော်စင်တစ်ယောက်ပဲ။"

ထိုစဉ် ကွင်းပြင်အလယ်တွင် ခပ်ထွားထွား လူတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။သူသည် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီနှစ် ကျောင်းသားသစ်တွေက တော်တော်စုံတာပဲ။ ကဲ... ငါ့လက်ထဲမှာ တစ်နာရီကြာအောင် တောင့်ခံနိုင်ရင် မင်းတို့ကို ကျောင်းသားအဖြစ် လက်ခံမယ်"

ကျောက်ဝူကျီ၏ အရှိန်အဝါက တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။ သို့သော် ယဲ့ဖုန်းကတော့ လက်ပိုက်ကာ အေးအေးလူလူပင် ရပ်နေသည်။

"တင်း"

"အဆင့် ၇၀ ကျော် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦးက ပိုင်ရှင်အား ဖိအားပေးရန် ကြိုးစားနေခြင်းအပေါ် စနစ်မှ အားမရဖြစ်နေပါသည်။ စနစ်မှ ပိုင်ရှင်အား နတ်ဘုရားအဆင့် ခုခံမှုကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ"

ယဲ့ဖုန်းသည် ကျောက်ဝူကျီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ... တစ်နာရီက များလွန်းသလိုပဲ။ ဆယ်မိနစ်အတွင်း ဆရာ့ကို ကျွန်တော်တို့ လဲစေနိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ ရှုံးတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ"

တစ်ကွင်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျောက်ဝူကျီပင်လျှင် သူ၏ နားကို မယုံနိုင် ဖြစ်သွားတော့သည်။