အခန်း (၃၀)နော့တင်းကျောင်းမှ နှုတ်ဆက်ခြင်း

နော့တင်း အငယ်တန်း ဝိညာဉ်သခင်သင်တန်းကျောင်းတွင် ယဲ့ဖုန်း နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ ခြောက်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူနှင့် ရှောင်ဝူ၊ ထန်ဆန်းတို့သည် ကျောင်းဆင်းရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ခြောက်နှစ်တာအတွင်း ယဲ့ဖုန်း၏ အစွမ်းမှာ မည်သူမျှ မသိနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ အစွမ်းများကို စနစ်၏ အကူအညီဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အဆင့် ၄၀ နားသို့ပင် ချဉ်းကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောင်းဆင်းပွဲနေ့တွင် ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ဆရာများက ကျောင်းသားများကို ဂုဏ်ပြုနှုတ်ဆက်ကြသည်။

ထန်ဆန်းသည် ယွီရှောင်ကန်း၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ရှရိုက်ခ် အကယ်ဒမီသို့ သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

"ယဲ့ဖုန်း... မင်းရော ဘယ်ကို သွားဖို့ စဉ်းစားထားလဲ" ထန်ဆန်းက လာရောက် မေးမြန်းသည်။

ယဲ့ဖုန်းက ရှောင်ဝူ၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှောင်ဝူ သွားချင်တဲ့နေရာကို ငါ လိုက်သွားမှာပါ။ သူက ရှရိုက်ခ်ကို စိတ်ဝင်စားနေပုံရတယ်ဆိုတော့ ငါတို့လည်း အဲဒီကိုပဲ သွားကြတာပေါ့။"

ရှောင်ဝူက ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ "ဟုတ်တယ်... အဲဒီကျောင်းက ထူးဆန်းတဲ့သူတွေကိုပဲ လက်ခံတယ်လို့ ကြားတယ်။ အစ်ကိုနဲ့ ငါဆိုရင် သေချာပေါက် တက်လို့ရမှာပဲ"

"တင်း"

"ပိုင်ရှင်သည် ဇာတ်လမ်းအရှိန်အဟုန်အရ ရှရိုက်ခ် အကယ်ဒမီသို့ သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်းအပေါ် စနစ်မှ အားမရဖြစ်နေပါသည်။

 စနစ်မှ မကျေမနပ်ဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ရှင်အား နတ်ဘုရားအဆင့် ခရီးဆောင်အိမ်ကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။ ယခု အိမ်ရှင်သည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်"

ယဲ့ဖုန်းသည် စနစ်၏ ဆုလာဘ်ကို ကျေနပ်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။ သူတို့အဖွဲ့သည် နော့တင်းမြို့မှ ထွက်ခွာကာ ဘာလက်မြို့ရှိ ရှရိုက်ခ် အကယ်ဒမီသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။

လမ်းခရီးတွင် သူတို့သည် နှင်းဆီဟိုတယ်ရှိရာ မြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုဟိုတယ်သည် ရိုမန်တစ်ဆန်သော အပြင်အဆင်များကြောင့် နာမည်ကြီးလှသည်။

"အစ်ကို... ဒီဟိုတယ်က အရမ်းလှတာပဲ။ ငါတို့ ဒီမှာပဲ နားကြရအောင်" ရှောင်ဝူက ယဲ့ဖုန်း၏ လက်မောင်းကို တွဲကာ ပူဆာသည်။

ယဲ့ဖုန်းက သဘောတူလိုက်ပြီး ဟိုတယ်အတွင်းသို့ ဝင်လာစဉ် ခန့်ညားပြီး ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ဘေးတွင် မိန်းကလေး လှလှလေး နှစ်ဦး ပါဝင်နေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ သာမန်မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ အခြားသူမဟုတ် ရှရိုက်ခ် အကယ်ဒမီ၏ ထိပ်တန်းကျောင်းသား မျက်လုံးဖြူကျားမုပိုင် ပင် ဖြစ်သည်။

မုပိုင်သည် ယဲ့ဖုန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။

 အထူးသဖြင့် ရှောင်ဝူ၏ လှပမှုနှင့် ယဲ့ဖုန်း၏ တည်ငြိမ်မှုက သူ့ကို စွဲဆောင်သွားသည်။

"ဟေး... ဒီအခန်းက ငါ အရင်ဦးထားတာ။ မင်းတို့ တခြားနေရာ သွားရှာလိုက်ပါ" မုပိုင်က မာနတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းက မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ဘဲ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီမှာ အခန်းလွတ်ရှိနေတာပဲ။ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ကိုယ်ပိုင်သလို လုပ်နေတာလဲ"

"တင်း"

"အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦးက ပိုင်ရှင်အား အခန်းလုရန် ကြိုးစားနေခြင်းအပေါ် စနစ်မှ အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေပါသည်။

စနစ်မှ ပိုင်ရှင်အား ဘုရားသခင်၏ဆုံးမခြင်းစွမ်းရည်ကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။ ယခု ပိုက်ရှင်သည် ရန်သူ၏ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် တုန်လှုပ်စေနိုင်ပြီဖြစ်သည်"

ယဲ့ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသည်။ "ခင်ဗျား... အခုပဲ တောင်းပန်ပြီး ထွက်သွားမလား ဒါမှမဟုတ် ငါ ကိုယ်တိုင် မောင်းထုတ်ပေးရမလား"

မုပိုင်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ကွင်း သုံးခုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ "မင်းက တော်တော်ရဲတင်းတာပဲ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိအောင် ပြပေးရတာပေါ့"

သို့သော် ယဲ့ဖုန်းက လှောင်ပြုံးတစ်ခုဖြင့် မုပိုင်၏ အနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားတော့သည်။