အခန်း (၂၉) ယွီရှောင်ကန်း၏ သံသယ

ဝိညာဉ်ခန်းမမှ လူများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျောင်းဝင်းအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်မှု ပြန်လည်စိုးမိုးသွားသည်။

 သို့သော် ထောင့်တစ်နေရာမှ စောင့်ကြည့်နေသော ယွီရှောင်ကန်း၏ မျက်လုံးများကတော့ ယဲ့ဖုန်းအပေါ်မှ ခွာမသွားပေ။

သူသည် ယဲ့ဖုန်းပြောသော "ကလေးတစ်ယောက်ပဲ" ဆိုသည့် စကားကို လုံးဝမယုံကြည်ပေ။

ယွီရှောင်ကန်းသည် ယဲ့ဖုန်း၏ အနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်။

"ယဲ့ဖုန်း... မင်း တောအုပ်ထဲမှာ ဘာတွေလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ပဲ မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား" ယွီရှောင်ကန်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းက လှည့်ကြည့်ကာ မသိနားမလည်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "သဆရာခင်... ကျွန်တော်က ရှောင်ဝူနဲ့အတူ သွားဆော့တာပါ။ ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ယွီရှောင်ကန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဝိညာဉ်ခန်းမက ဆရာတစ်ယောက်ဟာ ဘယ်လောက်ပဲ အသုံးမကျပါစေ အဆင့် ၃၀ ကျော် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ယောက်ပဲ။

သူ ဒီလောက် ထိတ်လန့်သွားအောင် လုပ်နိုင်တဲ့သူဟာ သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး။ မင်းမှာ ငါတို့ မသိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတာ သေချာတယ်။"

"တင်း"

"ပိုင်ရှင်သည် ယွီရှောင်ကန်းက မိမိအား စစ်ဆေးမေးမြန်းနေခြင်းအပေါ် အားမရဖြစ်နေကြောင်း စနစ်မှ တွေ့ရှိရပါသည်။

စနစ်မှ မကျေမနပ်ဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ရှင်အား အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာစွမ်းရည်ကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။ ယခု ပိုင်ရှင်သည် ရန်သူအား စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှုများ ပေးစွမ်းနိုင်ပြီဖြစ်သည်"

ယဲ့ဖုန်းသည် ယွီရှောင်ကန်း၏ မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ခဏမျှအတွင်း ယွီရှောင်ကန်းသည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် အမှောင်ထုကမ္ဘာတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ယဲ့ဖုန်းသည် ဧရာမ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ သူ၏အထက်မှ ငုံ့ကြည့်နေသည်။

"ယွီရှောင်ကန်း... ခင်ဗျားရဲ့ သီအိုရီတွေက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတော့ ဖုန်မှုန့်ထက်တောင် မသာဘူး။ ခင်ဗျားမှာ ကျွန်တော့်ကို စစ်ဆေးဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူးဆိုတာ မှတ်ထားပါ" ဟု ယဲ့ဖုန်း၏ အသံက ဟိန်းထွက်လာသည်။

"အား"

ယွီရှောင်ကန်းသည် အော်ဟစ်ကာ အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

သူ၏ နဖူးမှ ချွေးစများ စီးကျလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတော့သည်။ သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ယဲ့ဖုန်းမှာ ယခင်အတိုင်းပင် အေးဆေးစွာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဆရာသခင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ နေမကောင်းဘူးလား" ယဲ့ဖုန်းက လှောင်ပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထန်ဆန်းသည် အနားသို့ အပြေးရောက်လာပြီး သူ၏ ဆရာကို တွဲကူလိုက်သည်။ "ဆရာ ဘာဖြစ်တာလဲ"

ယွီရှောင်ကန်းသည် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ယဲ့ဖုန်းကို ကြည့်ကာ အစွန်းကုန် ထိတ်လန့်နေမိသည်။

 သူ ယခုလေးတင် မြင်လိုက်ရသော အရာမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်တစ်ခုလား သို့မဟုတ် အိပ်မက်တစ်ခုလား ဆိုသည်ကိုပင် သူ မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။

ညရောက်သောအခါ ယဲ့ဖုန်းသည် ကျောင်းခေါင်မိုးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လမင်းကို ကြည့်နေသည်။

"တင်း"

"ပိုင်ရှင်သည် ယွီရှောင်ကန်းအား စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ဆုလာဘ်အဖြစ် ဝိညာဉ်သားရဲ ခေါ်ယူခြင်း အဆောင်ကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။

 ယခု အိမ်ရှင်သည် မိမိအလိုရှိရာ ဝိညာဉ်သားရဲကို ခေါ်ယူခိုင်းစေနိုင်ပြီဖြစ်သည်"

ယဲ့ဖုန်းသည် ထိုပလွေလေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "နော့တင်းကျောင်းမှာ နေရတာ ပျင်းစရာကောင်းလာပြီပဲ။ မကြာခင်မှာ ဒီထက်ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့ နေရာတွေကို ငါတို့ သွားရတော့မယ်။"

သူသည် နော့တင်းကျောင်း၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသည်။

သူ၏ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းကြောင်းမှာ ပိုမိုကျယ်ပြောသော ဒိုလိုတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးပင် ဖြစ်တော့သည်။