အခန်း (၂၈) နော့တင်းကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်ခြင်း

ယဲ့ဖုန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့သည် တောအုပ်အတွင်းမှ နော့တင်းကျောင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

ကျောင်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ယဲ့ဖုန်းသည် စနစ်မှပေးအပ်ထားသော "ဖုံးကွယ်ခြင်းအဆောင်" ကို အသုံးပြုလိုက်သဖြင့် သူ၏ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သာမန်ကျောင်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြန်လည်ဖြစ်တည်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အဆောင် (၇) သို့ ဝင်လာစဉ် ထန်ဆန်းက ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တရားထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထန်ဆန်းသည် ယဲ့ဖုန်းတို့ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခင်ကထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အတွေးများ ကိန်းအောင်းနေပုံရသည်။

"ယဲ့ဖုန်း... မင်းတို့ ပြန်လာပြီလား။ အပြင်မှာ ဘာထူးခြားမှု ရှိခဲ့လဲ" ထန်ဆန်းက စူးစမ်းသလို မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဘာမှမထူးခြားပါဘူး ရှောင်ဆန်း။ ရှောင်ဝူ လေ့ကျင့်ချင်တယ်ဆိုလို့ လိုက်သွားပေးတာပါ။"

ရှောင်ဝူကတော့ ယဲ့ဖုန်း၏ လက်မောင်းကို တွဲလျက် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။ "ဟုတ်တယ် အစ်ကိုက ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာ။"

ထန်ဆန်း၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။ "အစ်ကို" ဟူသော ခေါ်သံက သူ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားရစေသည်။

မူလက သူနှင့် ရှောင်ဝူသည် ဤသို့ ရင်းနှီးရမည်ဟု ခံစားနေရသော်လည်း ယခုအခါ ယဲ့ဖုန်းက ထိုနေရာကို အပြည့်အဝ ယူထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"တင်း"

"ပိုင်ရှင်သည် ထန်ဆန်း၏ မနာလိုစိတ်နှင့် သံသယကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်းအပေါ် စနစ်မှ ကျေနပ်အားရပါသည်။

ဆုလာဘ်အဖြစ် ပိုင်ရှင်အား စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖတ်ရှုခြင်းစွမ်းရည်ကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။ ယခု ပိုင်ရှင်သည် မိမိထက် အဆင့်နိမ့်သူများ၏ အတွေးကို သိမြင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်"

ယဲ့ဖုန်းသည် ထန်ဆန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ထန်ဆန်း၏ စိတ်ထဲတွင် "ယဲ့ဖုန်းရဲ့ စွမ်းအားတွေက ဘယ်ကလာတာလဲ ငါ့အဖေက သူ့ကို ဘာလို့ သတိထားဖို့ ပြောခဲ့တာလဲ"ဆိုသော အတွေးများကို အတိုင်းသား မြင်လိုက်ရသည်။

ယဲ့ဖုန်းသည် ထန်ဟောက်က ထန်ဆန်းကို သတိပေးထားခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ပို၍ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

ထိုစဉ် အဆောင်ပြင်ပမှ ဆူညံသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ ဝိညာဉ်ခန်းမမှ လူအချို့နှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးတို့သည် အဆောင် (၇) ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ယဲ့ဖုန်း ဆိုတဲ့ ကျောင်းသား ဘယ်မှာလဲ" ဝိညာဉ်ခန်းမမှ အရာရှိတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းက အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ပါပဲ... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

အရာရှိသည် ယဲ့ဖုန်းကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ဆရာတစ်ဦးနှင့် ကျောင်းသားအချို့ တောအုပ်ထဲတွင် "ကလေးတစ်ယောက်" ကြောင့် ဒဏ်ရာရခဲ့သည်ဟူသော သတင်းကြောင့် သူတို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ရှေ့တွင် မြင်နေရသော ယဲ့ဖုန်းမှာ အလွန်ပင် သာမန်ဆန်နေသဖြင့် သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"မင်းက တောအုပ်ထဲမှာ ငါတို့ ဝိညာဉ်ခန်းမက လူတွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ဟုတ်သလား" အရာရှိက မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ကလေးတစ်ယောက်ပဲလေ... အဆင့်မြင့် ဆရာတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် တိုက်ခိုက်နိုင်မှာလဲ သူတို့က သားရဲနဲ့တိုက်ရင်း ဒဏ်ရာရတာကို ကျွန်တော့်အပေါ် ပုံချနေတာ ထင်ပါရဲ့။"

ကျောင်းအုပ်ကြီးကလည်း ဘေးမှ ဝင်ပြောပေးသည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... ယဲ့ဖုန်းက အလုပ်သင်ကျောင်းသားလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။"

ဝိညာဉ်ခန်းမ အရာရှိသည် ယဲ့ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်အဆင့်ကို စစ်ဆေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း "ဖုံးကွယ်ခြင်းအဆောင်" ကြောင့် ယဲ့ဖုန်းမှာ အဆင့် ၁၀ ဝန်းကျင်ခန့်သာ ရှိသည်ဟု ထင်မှတ်သွားရသည်။

"တောက် အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ... ငါ့ကို လိမ်ပြောတာပဲ ဖြစ်ရမယ်" အရာရှိက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ယဲ့ဖုန်းကတော့ ထိုသူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်ခန်းမကို အသုံးချကာ သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။