အခန်း (၂၆) ဝိညာဉ်ခန်းမ၏ ရန်စမှု

တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် ဝိညာဉ်ခန်းမမှ ဝတ်စုံဖြူဝတ် ဆရာတစ်ဦးနှင့် အဆင့်မြင့်ကျောင်းသား သုံးဦးခန့်သည် သေအံ့ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော "ကျောက်စိမ်းကင်းမြီးကောက်" တစ်ကောင်ကို ဝိုင်းထားကြသည်။

ထိုကျောင်းသားများထဲတွင် ယခင်က ယဲ့ဖုန်းကို စားသောက်ဆောင်၌ ရန်စခဲ့သော ရှောင်လော့လည်း ပါဝင်နေသည်။

"မြန်မြန်လုပ်ကြ ဒီသားရဲက အဆင့် ၂၀ ကျော် ဝိညာဉ်ကွင်းအတွက် အကောင်းဆုံးပဲ။ ရှောင်လော့... မင်း ဒါကို သတ်လိုက်တော့" ဟု ဝိညာဉ်ခန်းမမှ ဆရာက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်လော့သည် ဓားကိုကိုင်ကာ ရှေ့သို့ တက်လိုက်စဉ် ဘေးမှ ကွဲအက်နေသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ယဲ့ဖုန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီတောအုပ်က မင်းတို့ ဝိညာဉ်ခန်းမ ပိုင်တဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်" ယဲ့ဖုန်း၏ အေးစက်သော အသံက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။

ရှောင်လော့သည် ယဲ့ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း သူ၏ ဘေးတွင် ဝိညာဉ်ခန်းမမှ ဆရာ ရှိနေသဖြင့် ပြန်လည် မာန်တင်းလိုက်သည်။

"ယဲ့ဖုန်း မင်းက ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ ဒါ ဝိညာဉ်ခန်းမရဲ့ အမဲလိုက်ပွဲပဲ။ အလုပ်သင်ကျောင်းသားဆိုရင် အဝေးမှာပဲ သွားကစားနေစမ်း"

ဝိညာဉ်ခန်းမမှ ဆရာသည် ယဲ့ဖုန်းကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ယဲ့ဖုန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ သာမန်ကလေးတစ်ယောက်ထက် သာလွန်နေသည်ကို သတိပြုမိသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

 "ကလေး... ငါတို့ အလုပ်ကို လာမရှုပ်နဲ့ မဟုတ်ရင် မင်းကိုပါ ဒီသားရဲနဲ့အတူ မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်မယ်။"

"တင်း"

"အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦးက ပိုင်ရှင်အား သေမင်းနှင့် ခြိမ်းခြောက်နေခြင်းအပေါ် စနစ်မှ အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေပါသည်။

 စနစ်မှ ပိုင်ရှင်အား အရှင်သခင်၏ ဖိအားကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။ ယခု အိမ်ရှင်သည် ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ၅၀% အလိုအလျောက် လျှော့ချပစ်နိုင်ပြီဖြစ်သည်"

ယဲ့ဖုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အဆင့်က နိမ့်လွန်းသေးတယ်။"

"မင်း... မင်းက တော်တော်ရဲတင်းတာပဲ သေစမ်း" ဝိညာဉ်ခန်းမမှ ဆရာသည် အဆင့် ၃၀ ကျော် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ကွင်း သုံးခုကို ဆင့်ခေါ်ကာ ယဲ့ဖုန်းထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

သို့သော် ယဲ့ဖုန်းက လှုပ်ပင်မလှုပ်ဘဲ သူ၏ တတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်း (နက်မှောင်သော အနက်ရောင်) ကို ခဏမျှ ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ဘုန်း

ပြင်းထန်လှသော ဖိအားကြောင့် ရှောင်လော့နှင့် ကျောင်းသားများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်ခုံလဲကျသွားပြီး ပြေးဝင်လာသော ဆရာမှာလည်း လေထဲတွင် တန့်သွားကာ အသက်ရှူပင် မဝတော့ဘဲ ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။

"နက်... အနက်ရောင် ဝိညာဉ်ကွင်း ပြီးတော့ ဒီဖိအားက... အဆင့် ၃၀ ကျော်နေပြီလား" ဝိညာဉ်ခန်းမ ဆရာ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အစွန်းကုန် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

"ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး မင်းက အလုပ်သင်ကျောင်းသားပဲလေ" ရှောင်လော့မှာ ကြောက်လန့်တုန်ရီရင်း အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ယဲ့ဖုန်းက သူတို့ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အခု ဒီသားရဲက ငါ့ဟာပဲ ခင်ဗျားတို့မှာ ကန့်ကွက်စရာ ရှိသေးလား"

တစ်ယောက်မှ စကားမဟရဲကြပေ။ ယဲ့ဖုန်း၏ အရှိန်အဝါအောက်တွင် သူတို့အားလုံးမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေရသော သိုးသူငယ်များကဲ့သို့ ခံစားနေရတော့သည်။