အခန်း (၂၁) ထန်ဟောက်၏ ဖိအား

ယဲ့ဖုန်းသည် ကျောင်းအုပ်ရုံးခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျောင်းဝင်း၏ တိတ်ဆိတ်သော ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

သူ၏ အာရုံထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်ကို အတိုင်းသား ခံစားနေရသည်။

ရုတ်တရက် လေထုမှာ လေးလံထိုင်းမှိုင်းသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များမှာ ပြင်းထန်သော ဖိအားကြောင့် တုန်ခါလာသည်။

ဝတ်စုံနွမ်းပါးလှသော လူတစ်ယောက်သည် အရိပ်ထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လေးနက်ပြီး အေးစက်လှသည်။

 ၎င်းမှာ အခြားသူမဟုတ် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သခင် ဟောက်ထျန်းဒိုလို ထန်ဟောက် ပင် ဖြစ်သည်။

"မင်းက ယဲ့ဖုန်း ဆိုတဲ့ ကောင်လေးလား" ထန်ဟောက်၏ အသံမှာ အိုးစည်ကြီးကို တီးခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

ယဲ့ဖုန်းက တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... ဦးလေးက ရှောင်ဆန်းရဲ့ အဖေ ထန်ဟောက် မဟုတ်လား"

ထန်ဟောက်၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားသည်။ သူ၏ အမည်ရင်းကို ဤကလေးက မည်သို့သိနိုင်သနည်း။

သူသည် သူ၏ စွမ်းအားအရှိန်အဝါကို အနည်းငယ် ထပ်မံ မြှင့်တင်လိုက်သည်။ သာမန် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦးဆိုလျှင် ဤဖိအားအောက်တွင် ဒူးထောက်သွားရမည် ဖြစ်သော်လည်း ယဲ့ဖုန်းမှာမူ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ရပ်နေမြဲဖြစ်သည်။

"တင်း"

"ပိုင်ရှင်သည် ထန်ဟောက်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း နယ်မြေအရှိန်အဝါကို ရင်ဆိုင်နေရခြင်းအပေါ် စနစ်မှ အားမရဖြစ်နေပါသည်။

 စနစ်မှ မကျေမနပ်ဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ရှင်အား နတ်ဘုရားအဆင့် ဖိအားကင်းစင်ခြင်းကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။ ယခု ပိုင်ရှင်သည် မည်သည့် ဒိုလို၏ ဖိအားကိုမဆို လျစ်လျူရှုနိုင်ပြီဖြစ်သည်"

"မင်းက တော်တော်ထူးခြားတာပဲ" ထန်ဟောက်က အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

 "မင်းရဲ့ ပါရမီက ငါ့သားထက်တောင် သာနေတယ်။ ဒါပေမဲ့... မင်းမှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေရင်တော့ ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို ရှင်းပစ်ရလိမ့်မယ်။"

ယဲ့ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဦးလေး... ဦးလေးရဲ့ သားကို ကာကွယ်ချင်တာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို ခြိမ်းခြောက်တာကတော့ အပိုအလုပ်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ယဲ့ဖုန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ရှိနေသော လျန်ပင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဒီလူက အဆင့် ၉၀ ကျော်ဆိုပေမဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ အားနည်းနေတာပဲ။ ငါ့တပည့်... သူ့ကို ကြောက်နေဖို့ မလိုဘူး။"

ယဲ့ဖုန်းသည် သူ၏ ဒုတိယသိုင်းဝိညာဉ် နတ်ဘုရားသတ်ဓား ၏ အရှိန်အဝါကို အနည်းငယ် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထိုခဏ၌ ထန်ဟောက်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ သူ၏ ဟောက်ထျန်းတူမှာ တုန်ခါသွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကို ပြသနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လို ဝိညာဉ်မျိုးလဲ" ထန်ဟောက် စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်သွားသည်။

ယဲ့ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေး... ကျွန်တော်က ရှောင်ဆန်းရဲ့ ရန်သူမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်လမ်းကို လာပိတ်ရင်တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အားနာမှာမဟုတ်ဘူး။"

ထန်ဟောက်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ၏ ဖိအားများကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ငါ မင်းကို စောင့်ကြည့်နေမယ် ယဲ့ဖုန်း။"

စကားဆုံးသည်နှင့် ထန်ဟောက်၏ ပုံရိပ်မှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ယဲ့ဖုန်းကတော့ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ အဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ကျောင်းတံခါးဝတွင် ရှောင်ဝူက စိုးရိမ်တကြီး စောင့်နေသည်။ "ယဲ့ဖုန်း မင်း ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ ငါ မင်းကို စိတ်ပူနေတာ"

ယဲ့ဖုန်းက သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ရှောင်ဝူ။ လမ်းမှာ အသိဟောင်းတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လို့ စကားပြောနေတာပါ။"

ရှောင်ဝူသည် ယဲ့ဖုန်း၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ယဲ့ဖုန်း၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေရုံနှင့် လုံခြုံမှုကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။