အခန်း (၂၀) ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ဖိတ်ကြားမှု

ယဲ့ဖုန်းသည် ရှောင်ဝူနှင့်အတူ အိပ်ဆောင်တွင် အနားယူနေစဉ် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ စနစ်၏ အသံက ထပ်မံ မြည်ဟည်းလာသည်။

"တင်း"

"အိမ်ရှင်သည် ထန်ဆန်းတွင် ဟောက်ထျန်းတူဟူသော အမြွှာသိုင်းဝိညာဉ် ရှိနေခြင်းကို သတိပြုမိပြီး မိမိတွင်လည်း နောက်ထပ်သိုင်းဝိညာဉ်တစ်ခု ပိုမိုလိုချင်နေကြောင်း စနစ်မှ တွေ့ရှိရပါသည်။

စနစ်မှ မကျေမနပ်ဖြစ်သဖြင့် အိမ်ရှင်အား ဒုတိယမြောက် သိုင်းဝိညာဉ် နတ်ဘုရားသတ်ဓားကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ"

ယဲ့ဖုန်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာအတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

 ယခုအခါ သူသည် အမြွှာသိုင်းဝိညာဉ်ပိုင်ရှင် ဖြစ်လာရုံသာမက သူ၏ ဒုတိယဝိညာဉ်မှာ ထန်ဆန်း၏ ဟောက်ထျန်းတူထက်ပင် အဆင့်အတန်း ပိုမိုမြင့်မားနေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် နော့တင်းကျောင်း၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ယဲ့ဖုန်းကို သူ၏ ရုံးခန်းသို့ အရေးတကြီး ဖိတ်ကြားလိုက်သည်။

ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ယဲ့ဖုန်း ဝင်လာသောအခါ ကျောင်းအုပ်ကြီးသာမက ဆရာသခင်ယွီရှောင်ကန်းပါ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ယဲ့ဖုန်းကို ကြည့်ကာ အားရကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ယဲ့ဖုန်း... မင်းရဲ့ အကြောင်းတွေကို ငါကြားပြီးပြီ။ အသက် ၆ နှစ်နဲ့ အဆင့် ၂၅ ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သခင် ပြီးတော့ နှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်ကွင်း ဒါကငါတို့ကျောင်းရဲ့ သမိုင်းမှာတင်မက ဒိုလိုတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာတောင် မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ပါရမီပဲ" ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီးက ချီးကျူးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဒါက ကံကောင်းလို့ပါပဲ။ ကျွန်တော့်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ ခေါ်တာလဲ"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ယွီရှောင်ကန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "ဆရာသခင်က မင်းရဲ့ ပါရမီကို အလဟဿ မဖြစ်စေချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းကို ဝိညာဉ်ခန်းမရဲ့ အထူးလေ့ကျင့်ရေးအစီအစဉ်ကို ပို့ပေးဖို့ ငါတို့ စဉ်းစားနေကြတယ်။ အဲဒီမှာဆိုရင် မင်း ပိုပြီး တိုးတက်လာနိုင်တယ်လေ။"

ယဲ့ဖုန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဆရာသခင်ယွီရှောင်ကန်း ယဲ့ဖုန်းကို  မျက်စိရှေ့မှ ဖယ်ထုတ်ချင်နေခြင်း သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ခန်းမသို့ ပို့ပြီး ထိန်းချုပ်ချင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်းရိပ်မိလိုက်သည်။

"တင်း"

"ပိုင်ရှင်သည် ယွီရှောင်ကန်းက ပိုင်ရှင်အား ဝေးရာသို့ ပို့ဆောင်ရန် ကြံစည်နေခြင်းအပေါ် အားမရဖြစ်နေကြောင်း စနစ်မှ တွေ့ရှိရပါသည်။

စနစ်မှ မကျေမနပ်ဖြစ်သဖြင့် အိမ်ရှင်အား နယ်မြေအရှင်သခင်စွမ်းရည်ကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။ ယခု ပိုင်ရှင်သည် မိမိရှိရာ နေရာတိုင်းကို မိမိ၏ နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပြီဖြစ်သည်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျောင်းအုပ်ကြီး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘယ်ကိုမှ သွားဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဒီနော့တင်းကျောင်းမှာပဲ ရှောင်ဝူနဲ့အတူ နေရတာ ပိုပျော်ဖို့ကောင်းပါတယ်" ဟု ယဲ့ဖုန်းက ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ယွီရှောင်ကန်းမှာ မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း ဘာမှဝင်မပြောရဲပေ။ ယဲ့ဖုန်း၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ဖိအားမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီးထက်ပင် သာလွန်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... မင်း သဘောအတိုင်းပါပဲ" ကျောင်းအုပ်ကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းသည် ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာစဉ် သူ၏ အာရုံထဲတွင် ထူးခြားသော လူတစ်ယောက်၏ ရှိနေမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုသူမှာ ကျောင်းဝင်းအပြင်ဘက် သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒါ... ထန်ဟောက်ပဲ" ယဲ့ဖုန်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထန်ဟောက်သည် သူ၏ သားဖြစ်သူ ထန်ဆန်းကို အမြဲတမ်း ရှုံးနိမ့်အောင် လုပ်နေသော ယဲ့ဖုန်းဆိုသည့် လူငယ်ကို စူးစမ်းရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။