အခန်း (၁၇) ယွီရှောင်ကန်း၏ ကမ္ဘာပျက်ခြင်း

ယွီရှောင်ကန်းသည် သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

နှစ်တစ်သောင်း သက်တမ်းရှိသော မြေကမ္ဘာနဂါး၏အလောင်းနှင့် ယဲ့ဖုန်း၏ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေသော နက်မှောင်သည့် ဒုတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်း။

"မဖြစ်နိုင်တာ... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ယွီရှောင်ကန်းသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို အသည်းအသန် ခါယမ်းလိုက်သည်။

 "ငါ့ရဲ့ သီအိုရီအရ ဒုတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းရဲ့ အမြင့်ဆုံး သက်တမ်းက နှစ် ၇၀၀ ကျော်ပဲ ရှိရမယ်။ နှစ်တစ်သောင်းဆိုတာ... ဒါက သေကြောင်းပြန်တာပဲလေ။ မင်း ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေတာလဲ"

ယဲ့ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့အနီးသို့ လျှောက်လာသော ရှောင်ဝူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

 "ဆရာသခင်... ခင်ဗျားရဲ့ သီအိုရီတွေက သာမန်လူတွေအတွက်ပဲ။ ပါရမီရှင်တွေအတွက်တော့ ကန့်သတ်ချက်ဆိုတာ ချိုးဖျက်ဖို့ပဲ ရှိတာ။"

"တင်း"

"ပိုင်ရှင်သည် ယွီရှောင်ကန်း၏ သီအိုရီကို လက်တွေ့ဖြင့် ဖြိုဖျက်လိုက်ခြင်းအပေါ် စနစ်မှ အလွန်ကျေနပ်အားရပါသည်။

ဆုလာဘ်အဖြစ် ပိုင်ရှင်အား ဝိညာဉ်အရိုး ကံကောင်းမှုကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။ မြေကမ္ဘာနဂါး၏ အလောင်းမှ ဝိညာဉ်အရိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာစေရမည်"

ယဲ့ဖုန်းစိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်နှင့် မြေကမ္ဘာနဂါး၏ အလောင်းမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ညာဘက်လက်မောင်း ဝိညာဉ်အရိုးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"ဝိညာဉ်အရိုး" ထန်ဆန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။ ဝိညာဉ်အရိုးဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်ကွင်းထက်ပင် ရရှိရန် ခက်ခဲသော ရတနာတစ်ပါး မဟုတ်ပါလား။

ယွီရှောင်ကန်းမှာမူ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး ခြေထောက်များပင် ခိုင်ခံ့မှု မရှိတော့သလို ခံစားနေရသည်။

သူ ယုံကြည်ခဲ့သမျှ သူ လေ့လာခဲ့သမျှ အရာအားလုံးမှာ ယဲ့ဖုန်း၏ ရှေ့တွင် ကလေးကစားစရာကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ရှောင်ဆန်း... မင်းရဲ့မြွေကို စုပ်ယူပြီးပြီလား" ယဲ့ဖုန်းက ထန်ဆန်းကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။

ထန်ဆန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ သူသည် နှစ် ၄၀၀ သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူပြီးစ ဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားအင်ပြည့်ဝနေသော်လည်း ယဲ့ဖုန်း၏ နှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်ကွင်းနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူ၏ အောင်မြင်မှုမှာ သဲထဲရေသွန်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါတို့ ကျောင်းကို ပြန်ကြတာပေါ့" ယဲ့ဖုန်းက ပြောရင်း ဝိညာဉ်အရိုးကို ကောက်ယူကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"ဆရာသခင်... ခင်ဗျားရဲ့ သီအိုရီတွေကို ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်သင့်ပြီ ထင်တယ်။ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်ပါ လမ်းမှားရောက်သွားလိမ့်မယ်။"

ယွီရှောင်ကန်းသည် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ထန်ဆန်း၏ တွဲကူမှုဖြင့်သာ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ရသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ယဲ့ဖုန်းဆိုသည့် လူငယ်မှာ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်နေတော့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှောင်ဝူသည် ယဲ့ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ရင်ခုန်သံများကို မနည်းထိန်းထားရသည်။

 "ယဲ့ဖုန်း... မင်းက တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့သူပဲ။ ငါ မင်းနဲ့တွေ့တာ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ။"

ယဲ့ဖုန်းက သူမကို ကြည့်ကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ငါလည်း အတူတူပါပဲ ရှောင်ဝူ"

သူတို့ ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါတွင်တော့ ယဲ့ဖုန်း၏ အမည်မှာ တစ်ကျောင်းလုံး၌သာမက နော့တင်းမြို့ တစ်မြို့လုံးတွင်ပါ ဟိုးလေးတကျော် ကျော်ကြားသွားတော့မည်မှာ သေချာလှပေသည်။