အခန်း (၁၄) ယဲ့ဖုန်း၏ လှောင်ပြုံး

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ဆရာသခင်ယွီရှောင်ကန်းသည် ထန်ဆန်းကို ခေါ်ယူကာ အမဲလိုက်တောအုပ်သို့ သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် မြို့စားမင်းထံမှ ရရှိထားသော တောအုပ်ဝင်ခွင့် လက်မှတ်ကို ကျနစွာ ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

"ရှောင်ဆန်း... ဝိညာဉ်သခင်တစ်ယောက်အတွက် ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းဟာ အလွန်အရေးကြီးတယ်။ မင်းရဲ့ အပြာရောင်ငွေမြက်ပင်အတွက် အဆိပ်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကို ငါတို့ ရှာရမယ်" ဟု ယွီရှောင်ကန်းက လေးနက်စွာ ရှင်းပြနေသည်။

ထိုစဉ် ကျောင်းတံခါးဝသို့ ယဲ့ဖုန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ယဲ့ဖုန်းသည် ယခင်နေ့ကထက်ပင် ပိုမိုခန့်ညားသော ခရီးသွားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရှောင်ဝူကတော့ သူ၏ဘေးတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်လိုက်ပါလာသည်။

"ဆရာခင်ယွီရှောင်ကန်... ခင်ဗျားတို့ သွားတော့မလို့လား ကျွန်တော်တို့လည်း အတူလိုက်ခဲ့မယ်လေ" ဟု ယဲ့ဖုန်းက အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သည်။

ယွီရှောင်ကန်းက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။ "အမဲလိုက်တောအုပ်ဆိုတာ ကလေးကစားစရာနေရာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့မှာ ဝင်ခွင့်လက်မှတ်ရော ရှိလို့လား"

ယဲ့ဖုန်းက ဘာမှမပြောဘဲ အိတ်ထဲမှ ရွှေရောင်တလက်လက်တောက်ပနေသော တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

၎င်းမှာ သာမန်ဝင်ခွင့်လက်မှတ်ထက် အဆင့်မြင့်သော အထူးဂုဏ်ထူးဆောင်လက်မှတ် ဖြစ်သည်။

ယွီရှောင်ကန်း မှင်သက်သွားသည်။ "ဒါ... ဒါက ဝိညာဉ်ခန်းမရဲ့ အဆင့်မြင့်အရာရှိတွေပဲ ကိုင်ဆောင်နိုင်တဲ့ တံဆိပ်ပြားပဲ မင်း ဒါကို ဘယ်ကရတာလဲ"

"စနစ်" ယဲ့ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ဖြေလိုက်သော်လည်း အပြင်တွင်မူ ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ အဓိကက ကျွန်တော်တို့ လိုက်လို့ရပြီ မဟုတ်လား"

ယွီရှောင်ကန်းသည် ယဲ့ဖုန်း၏ နောက်ကြောင်းကို ပို၍ပင် သံသယဝင်လာသော်လည်း ထိုတံဆိပ်ပြားကို မြင်ပြီးနောက် မတားဆီးရဲတော့ပေ။

သို့ဖြင့် သူတို့လေးဦးသည် နော့တင်းမြို့မှ ထွက်ခွာကာ အမဲလိုက်တောအုပ်သို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။

လမ်းခရီးတွင် ယွီရှောင်ကန်းက သူ၏ ဝိညာဉ်သားရဲ ၁၀ ပါး သီအိုရီကို ထန်ဆန်းအား စတင်ပို့ချနေသည်။

"ဝိညာဉ်သခင်တစ်ယောက်ဟာ သူနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကိုပဲ စုပ်ယူရမယ်။ ဥပမာ- အပင်ကိုယ်ပွားဝိညာဉ်ဆိုရင် တိရစ္ဆာန်ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူလို့ မရဘူး"

"တင်း"

"ပိုင်ရှင်သည် ယွီရှောင်ကန်းက မှားယွင်းသော သီအိုရီများကို ဟောပြောနေခြင်းအပေါ် အားမရဖြစ်နေကြောင်း စနစ်မှ တွေ့ရှိရပါသည်။ စနစ်မှ မကျေမနပ်ဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ရှင်အား စကြဝဠာ အမှန်တရား ဗဟုသုတကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။

ယခု ပိုင်ရှင်သည် ဝိညာဉ်ကွင်းစုပ်ယူမှု၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ချိုးဖျက်နိုင်ပြီဖြစ်သည်"

ယဲ့ဖုန်းက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဆရာသခင်ယွီရှောင်ကန်... ခင်ဗျားရဲ့ သီအိုရီက အရမ်းကျဉ်းမြောင်းလွန်းတယ်။ အပင်နဲ့ တိရစ္ဆာန်ဆိုတာ စွမ်းအင်သဘာဝချင်း တူညီရင် ဘာလို့ ပေါင်းစပ်လို့ မရရမှာလဲ တကယ်တော့ ကန့်သတ်ချက်ဆိုတာ ခင်ဗျားလို လူမျိုးတွေက သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဘောင်တစ်ခုပဲ။"

ယွီရှောင်ကန်း၏ မျက်နှာ နီမြန်းသွားသည်။ "မင်း... မင်းက ကလေးပဲ ရှိသေးတာ ဘာသိလို့လဲ ဒါက နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့လာထားတဲ့ ရလဒ်တွေပဲ"

"နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့လာတာက အမှန်တရားဖြစ်ရမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ" ယဲ့ဖုန်းက ပြန်ပက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က ပန်းသီးပန်းပဲ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းက အနီရောင်လေ ခင်ဗျားရဲ့ သီအိုရီအရဆိုရင် ဒါက ဖြစ်နိုင်လို့လား"

ယွီရှောင်ကန်း စကားတစ်လုံးမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ယဲ့ဖုန်း၏ တည်ရှိမှုက သူ၏ တစ်ဘဝလုံးစာ သီအိုရီများကို ဖြိုဖျက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထန်ဆန်းမှာမူ သူ၏ဆရာဖြစ်သူနှင့် ယဲ့ဖုန်းတို့ကြားမှ အငြင်းပွားမှုကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ဖုန်း၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်မှာ မည်မျှအထိ ရှိနေမည်နည်းဟု တွေးတောကာ ထိတ်လန့်နေတော့သည်။