အခန်း (၁၂) အဆင့်မြင့်ကျောင်းသားများ၏ ရန်စမှုနှင့် ယဲ့ဖုန်း၏ ကြွယ်ဝမှု

ယဲ့ဖုန်းသည် အဆောင် (၇) ရှိ ကျောင်းသားအားလုံးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျောင်းအတွင်းရှိ စားသောက်ဆောင်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ ရှောင်ဝူကတော့ ယဲ့ဖုန်း၏ ဘေးနားမှ ကပ်လိုက်ပါလာပြီး အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

"ယဲ့ဖုန်း မင်းက တကယ်ပဲ အားလုံးကို လိုက်ကျွေးမှာလား ဒီကျောင်းက စားသောက်ဆိုင်က ဈေးကြီးတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်နော်" ဟု ရှောင်ဝူက မျက်လုံးလေးများ ဝိုင်းကာ မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းက ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ ရှောင်ဝူ မင်း ဗိုက်ပြည့်အောင် စားဖို့ပဲ လိုတယ်။"

သူတို့ စားသောက်ဆောင်သို့ ရောက်သောအခါ ဒုတိယထပ်ရှိ အထူးသီးသန့်နေရာသို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် လှေကားခြေရင်းတွင် ခန့်ညားသော ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဆင့်မြင့်ကျောင်းသားတစ်စုက လမ်းပိတ်ရပ်ထားကြသည်။

"ဟေး... ခဏနေဦး ဒီအလုပ်သင် တောသားတွေက ဘယ်ကို တက်လာတာလဲ" အုပ်စုခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပုံရသော ရှောင်လော့ဆိုသည့် ကျောင်းသားက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

 "ဒုတိယထပ်က မင်းတို့လို လူဆင်းရဲတွေ လာရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး ဒီနေရာက မြို့တော်က သူဌေးသားတွေနဲ့ ပါရမီရှင်တွေအတွက်ပဲ။"

ဝမ်ရှန့်နှင့် အခြားကျောင်းသားများမှာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။ သူတို့သည် အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်းကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှောင်ဝူကတော့ ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ တက်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘာမို့လို့ လမ်းပိတ်နေတာလဲ ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ် ငါတို့ စားချင်တဲ့နေရာမှာ စားမှာပဲ" ဟု ရှောင်ဝူက အော်ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လော့က ရယ်မောလိုက်ပြီး "ပိုက်ဆံ အလုပ်သင်ကျောင်းသားတစ်ယောက်မှာ ဘယ်လောက်ရှိမှာမို့လို့လဲ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အစာ တစ်နပ်စာတောင် မင်းတို့တစ်သက်လုံး ရှာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုကာ ရှောင်ဝူကို တွန်းဖယ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ယဲ့ဖုန်းက ရှောင်ဝူ၏ ရှေ့သို့ လှမ်းဝင်လိုက်ပြီး ရှောင်လော့၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အမှိုက်စကားတွေကို ရပ်လိုက်တော့" ယဲ့ဖုန်း၏ အသံက အေးစက်လှသည်။

"တင်း"

"ပိုင်ရှင်သည် အဆင့်မြင့်ကျောင်းသားများက ရှောင်ဝူအား နှိမ်ချဆက်ဆံနေခြင်းအပေါ် အားမရဖြစ်နေကြောင်း စနစ်မှ တွေ့ရှိရပါသည်။ စနစ်မှ မကျေမနပ်ဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ရှင်အား ရွှေမိုးရွာခြင်းစွမ်းရည်ကို ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။ ယခု ပိုင်ရှင်သည် စည်းစိမ်ဥစ္စာဖြင့် ရန်သူကို ဂုဏ်ငယ်စေနိုင်ပြီဖြစ်သည်"

ယဲ့ဖုန်းသည် သူ၏အိတ်ထဲမှ ရွှေဒင်္ဂါးအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ရှောင်လော့၏ ခြေထောက်အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ရွှေဒင်္ဂါးများမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲသွားသည်။

"ဒါက မင်းပြောတဲ့ ဝိညာဉ်အစာ နပ်ပေါင်းတစ်ထောင်စာအတွက်ပဲ။ နောက်ထပ် လိုချင်သေးလား" ယဲ့ဖုန်းက ပြောရင်း နောက်ထပ် အိတ်ငါးအိတ်ကို ထပ်မံ ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

စားသောက်ဆောင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျောင်းသားများသာမက ဆိုင်အကူများပါ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

ရွှေဒင်္ဂါးအိတ် ခြောက်အိတ်ဆိုသည်မှာ နော့တင်းမြို့ရှိ သာမန်မိသားစုတစ်ခု ဆယ်နှစ်စာ စားမကုန်သည့် ပမာဏဖြစ်သည်။

ရှောင်လော့မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူသည် သူဌေးသားဟု ဂုဏ်ယူနေသော်လည်း ယဲ့ဖုန်း၏ လက်ဖွာမှုကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"သွားကြစို့ ရှောင်ဝူ... အမှိုက်တွေနဲ့ စကားပြောနေရင် ဗိုက်ပိုဆာလာလိမ့်မယ်" ယဲ့ဖုန်းက ရှောင်ဝူ၏ လက်ကို ဆွဲကာ ရှောင်လော့ကို တိုက်ခိုက်ကျော်လွှားပြီး ဒုတိယထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်ဝူသည် ယဲ့ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြည်ညိုလေးစားမှုများ ပိုမို ပြည့်နှက်လာသည်။ "ယဲ့ဖုန်း... မင်းက တကယ်ကို အမိုက်စားပဲ"

ထန်ဆန်းကတော့ သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါရင်း ယဲ့ဖုန်း၏ မကုန်ခမ်းနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားလာတော့သည်။