အပိုင်း (၆) - ရေခဲနှင့်မီး ယင်ယန်ရေတွင်းသို့ ရောက်ရှိခြင်း

ဝိညာဉ်နန်းတော်ဆီ ပြန်မယ့်လမ်းမှာ ချန်ရွှင်ဖုန်းဟာ သူခေါ်ဆောင်လာခဲ့တဲ့ အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်သခင် အမြောက်အမြားကို အလဟဿ အဖြစ်မခံခဲ့ပါဘူး။ သူဟာ အဲဒီအစား နေဝင်ချိန်တောအုပ်ဆီကို တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်လိုက်ပါတယ်။

နေဝင်ချိန်တောအုပ်

"အပြာရောင်လျှပ်စီးနဂါးဂိုဏ်းကို သွားခဲ့တဲ့ ဒီခရီးစဉ်အတွက် လူတစ်ယောက်ချင်းစီက ရွှေပြား ငါးသောင်းစီ ရကြမယ်။ အခု နေဝင်ချိန်တောအုပ်ထဲမှာ အဆိပ်မြှူခိုးတွေရှိတဲ့နေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ရွှေပြား လေးသန်း ဆုချမယ်"

ဒီအချိန်မှာတော့ ချန်ရွှင်ဖုန်းဟာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွနေခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ လက်ကို ခန့်ညားစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အပြာရောင်လျှပ်စီးနဂါးဂိုဏ်းဆီကနေ ရရှိထားတဲ့ ရွှေပြား သန်းနှစ်ရာထဲကနေ သန်းတစ်ဆယ်ကျော်ကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ အဲဒီထဲက တစ်ဝက်ကိုတော့ လိုက်ပါလာတဲ့ ဝိညာဉ်သူတော်စင် စစ်တပ်ကြီးကို ဆုချလိုက်ပြီး၊ ကျန်တဲ့တစ်ဝက်ကိုတော့ ရေခဲနှင့်မီး လျှံယန်စမ်းရေတွင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသူအတွက် ဆုကြေးငွေအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

"ရွှေပြား လေးသန်းတောင်လား!"

ချက်ချင်းပဲ ဝိညာဉ်သူတော်စင် စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ ဒါဟာ ရွှေပြား လေးသန်းတောင် ဖြစ်တာကြောင့် ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိတဲ့ အနှစ်ထောင်ချီ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်အရိုးတစ်ခုကို ဝယ်ယူဖို့အတွက် လုံလောက်လှပါတယ်!

"ကဲ... အခု လေးယောက်တစ်ဖွဲ့စီအဖွဲ့တွေခွဲပြီး ထွက်ခွာကြတော့!"

ချန်ရွှင်ဖုန်းအနေနဲ့ သူတို့တွေ နေဝင်ချိန်တောအုပ်ထဲမှာ အသက်ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်လို့ စိတ်မပူပါဘူး။ ဒါက ဝိညာဉ်သူတော်စင် တစ်ရာတောင် ဖြစ်တာကြောင့် နေဝင်ချိန်တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို သွေးချောင်းစီးအောင် လုပ်ပစ်ဖို့ဆိုတာ ဘာမှပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နေဝင်ချိန်တောအုပ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ အနှစ်တစ်သိန်း ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင် ပုန်းအောင်းနေနိုင်ခြေကလွဲလို့၊ အခြားသော အဆင့်နိမ့် အနှစ်သောင်းချီ ဝိညာဉ်သားရဲတွေအနေနဲ့ ဝိညာဉ်သူတော်စင် လေးယောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ထွက်ပြေးဖို့ပဲ လမ်းရှိတာ ဖြစ်ပါတယ်။

...

တစ်မနက်ခင်းလုံးနီးပါး ရှာဖွေပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အဝေးကနေ ရွှေရောင်တစ်ယောက်၊ အမည်းရောင်တစ်ယောက် ဆိုတဲ့ လူရုပ်နှစ်ယောက် ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့နောက်ကွယ်မှာတော့ ဝိညာဉ်သူတော်စင် လေးယောက် ပါဝင်လာခဲ့ပါတယ်

။

"ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဘွဲ့အမည်ရတုန့်လော့ နှစ်ယောက်ဖြစ်ကြတဲ့ ယွဲ့ကွမ်းနဲ့ ကွေ့မေတို့ဟာ ရေခဲနှင့်မီး လျှံယန်စမ်းရေတွင်းကို ရှာဖွေဖို့အတွက် လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်ကတည်းက ကြိုတင်တာဝန်ပေးခြင်း ခံထားရသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူတို့ရဲ့နောက်ကွယ်က ဝိညာဉ်သူတော်စင် လေးယောက်ဟာ ရေခဲနှင့်မီး လျှံယန်စမ်းရေတွင်းရဲ့ အပြင်ဘက်က အဆိပ်မြှူခိုးတွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီးနောက်၊ အဆင့် ၈၀ ရှိတဲ့ အနှစ်သောင်းချီ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်နဲ့ တိုးခဲ့တာကြောင့် အရေးပေါ်အချက်ပြလှိုင်း ပို့ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဘွဲ့အမည်ရတုန့်လော့ နှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ယွဲ့ကွမ်းနဲ့ ကွေ့မေတို့က သွားရောက်ကယ်ဆယ်ခဲ့ရတာပါ။

"မင်းတို့အားလုံး တကယ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့ကြတယ်။ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မင်းတို့ရဲ့ ရွှေပြား လေးသန်းကို ငါ့ဆီမှာ လာရောက်ထုတ်ယူကြပါ။ ဝိညာဉ်နန်းတော်ဘက်ကနေလည်း မင်းတို့ကလေးတွေရဲ့ ဝိညာဉ်အတွက် လိုအပ်တဲ့ အရင်းအမြစ်အချို့ကို ထောက်ပံ့ပေးဦးမယ်။ အကယ်၍ သူတို့တွေ ဝိညာဉ်သူတော်စင် ဖြစ်လာခဲ့ရင်လည်း ဂိုဏ်းခွဲတစ်ခုရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် တာဝန်ပေးသွားမယ်"

ချန်ရွှင်ဖုန်းဟာ အလုပ်ဖြစ်အောင် လုပ်တတ်တဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို တန်ဖိုးထားတတ်သူ ဖြစ်တာကြောင့် သဘာဝကျကျပဲ သူဟာ လက်တွန့်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

"ကျွန်တော်တို့တွေ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး အရှင်မင်းကြီးအတွက် အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ဝံ့ပါတယ်!"

ဝိညာဉ်သူတော်စင် လေးယောက်ဟာ ရွှေပြား လေးသန်း ရရှိမယ့်အပြင် မြို့တစ်မြို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရပြီး ချန်ရွှင်ဖုန်းအပေါ် သူတို့ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ချက်ချင်းပဲ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြပါတော့တယ်။

"ရွှေကဏန်းဦးလေး... အချက်ပြလွှတ်ပြီး သူတို့ကို ပြန်ခေါ်လိုက်တော့!"

ပစ်မှတ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီ ဖြစ်တာကြောင့် ချန်ရွှင်ဖုန်းက ရွှေကဏန်းကို အချက်ပြမီးကျည် လွှတ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။

နာရီဝက်ခန့်အတွင်းမှာပဲ ဝိညာဉ်သူတော်စင် စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ပြန်လည်စုစည်းမိသွားခဲ့ရတယ်။ အချို့ကတော့ ဒဏ်ရာရရှိထားကြပေမဲ့လည်း အသေအပျောက်တော့ မရှိပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လူတိုင်းက အဆင့် ၈၀ ရှိတဲ့ အနှစ်သောင်းချီ ဝိညာဉ်သားရဲနဲ့ တိုးနေတာ မဟုတ်လို့ပါပဲ။

"အကြီးအကဲယွဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းပြပေးပါဦး!"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

အဆိပ်ငွေ့တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုအတွင်းမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ချန်ရွှင်ဖုန်းဟာ ဝိညာဉ်သူတော်စင်တွေကိုပဲ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာ ဖြစ်တာကြောင့် ဒီလောက်အဆင့်ရှိတဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေဟာ သူတို့အတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်သလိုပါပဲ။

နက်ရှိုင်းလှတဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းဆီ ရောက်ရှိသွားတဲ့အခါ အဆိပ်ငွေ့တွေဟာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး လေထုထဲမှာတော့ ကန့်သန့်စင်နံ့ သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပါတယ်။ မြက်ခင်းပြင်ကြီးဟာ တန်ဖိုးကြီးလှတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့တာကြောင့် ဘေးပတ်လည်က လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ရတယ်။

ဒီလောက်အများကြီးရှိတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ယွဲ့ကွမ်းဟာ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိပုံရပြီး သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မြန်ဆန်လာခဲ့ရတယ်။

"ဒီအဆိပ်ငွေ့ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ ဒီလိုမျိုး ထူးဆန်းလှတဲ့ အံ့ဖွယ်နေရာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ်ကို မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ရွှေကဏန်းအကြီးအကဲကလည်း ဒီလောက်အများကြီးရှိတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို မြင်ပြီး အံ့အားသင့်နေခဲ့ရသလို၊ ချန်ရွှင်ဖုန်းက ဒီနေရာကို ဘယ်လိုမျိုး သိနေတာလဲဆိုတာကိုလည်း သိချင်နေခဲ့မိပါတယ်။

"နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ငါ့ကို ပြောပြခဲ့တာလေ"

ချန်ရွှုန်းဖုန်းက ပြုံးစစနဲ့ ပြောလိုက်ပြီး တာဝန်အားလုံးကို မရှိဖူးတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးဆီ လွှဲချပစ်လိုက်ပါတယ်။

"နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဟုတ်လား?"

ရွှေကဏန်းဟာ ချန်ရွှင်ဖုန်းက နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ ရွေးချယ်ခြင်းကို ခံထားရသူဆိုတာကို သဘာဝကျကျ သိထားတာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်မိပါတော့တယ်။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးတည်းသာ ဒီလိုမျိုး မှော်ဆန်လှတဲ့ နေရာကို သိနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

"မင်းတို့အားလုံး အပြင်ဘက်မှာပဲ စောင့်ကြပ်နေကြ။ ရွှေကဏန်းဦးလေးနဲ့ အကြီးအကဲနှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကွေ့မေနဲ့ ယွဲ့ကွမ်းတို့ပဲ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ"

မသေမျိုး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ချန်ရွှင်ဖုန်းအနေနဲ့ သဘာဝကျကျပဲ ဒီလူတွေကို အတွင်းထဲကို ပေးမဝင်နိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့်မို့လို့ သူတို့ကို အပြင်ဘက်မှာပဲ စောင့်ကြပ်ခိုင်းထားပြီး တုကူးပေါ် ကို ဖမ်းမိနိုင်မလားဆိုတာကို ကြည့်ခိုင်းထားလိုက်ပါတယ်။ အကယ်၍ သူ့ကို အညံ့ခံခိုင်းလို့မရရင်တော့ ဒီနေရာတင် ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်ရုံပါပဲ။

ဗဟိုချက်မဆီ ရောက်ရှိသွားတဲ့အခါ ကန့်သန့်စင်နံ့က ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး ဘေးပတ်လည်က လူတိုင်းရဲ့ရှေ့မှာတော့ အပြာနုရောင်နဲ့ နီရဲတဲ့ အရောင်နှစ်မျိုး ထင်ရှားစွာ ကွဲပြားနေတဲ့ ရေပူစမ်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပါတယ်။ အရောင်နှစ်မျိုးဟာ စည်းခြားထားသလို ထင်ရှားလှပြီး အချင်းချင်း ရောနှောခြင်းမရှိဘဲ ထူးခြားလှတဲ့ ဟန်ချက်ညီမှုကို ဖန်တီးထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

"ဒါတွေအကုန်လုံးက မသေမျိုး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေချည်းပဲ!"

ယွဲ့ကွမ်းက အရင်ဆုံး အံ့အားသင့်စွာနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဘယ်ညာကို လိုက်လံကြည့်ရှုရင်း သူ့ရဲ့နှလုံးသားဟာလည်း မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်နေခဲ့ရတယ်။ မသေမျိုး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေဆိုတာ ရှာဖွေရခက်လှတာကို အခု ဒီနေရာမှာ ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေတာပါလား!

"အို... မသေမျိုး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေလား၊ ဝါရင့်ဟွာ... မင်းက ဒီအပင်တွေအကြောင်းကို သိတာလား?"

ကွေ့မေဟာ သူ့ရဲ့သူငယ်ချင်းကောင်း ဒီလောက်အထိ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေတာကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးတာကြောင့် ဝေခွဲမရတဲ့ လေသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

"မှန်တာပေါ့... ငါ့မိသားစုမှာ မသေမျိုး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေရဲ့ ပုံပြစာအုပ်တွေကို မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တာ။ အခုအချိန်အထိ ရှာဖွေခဲ့တာတောင် တစ်ပင်မျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ဘူး။ ဒီနေရာမှာ ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး!"

ယွဲ့ကွမ်းက သူ့ရဲ့နှလုံးသားထဲက စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဖိနှိပ်ထားရင်း ချန်ရွှင်ဖုန်းကို တောင်းပန်စကား ပြောလိုက်ပါတယ်။ "တောင်းပန်ပါတယ် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး... အောက်လက်ငယ်သားအနေနဲ့ မိသားစုအဆက်ဆက် ရှာဖွေလာခဲ့တဲ့ မသေမျိုး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာကြောင့် ခဏတာ စိတ်လွတ်သွားမိပါတယ်"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အကြီးအကဲယွဲ့က ဒီမသေမျိုး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေအကြောင်းကို သိတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းနဲ့ အကြီးအကဲကွေ့မေတို့ကလည်း ရေခဲနှင့်မီး လျှံယန်စမ်းရေတွင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေလာခဲ့ကြတာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီမသေမျိုး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို ခူးဆွတ်လိုက်ကြပါ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်ဆုံး ဆေးပင်နှစ်ပင်ကို ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်"

ချန်ရွှင်ဖုန်းအနေနဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမသေမျိုး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို မသိတာကြောင့် ယွဲ့ကွမ်းကိုပဲ ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ သူ့ကို ဆုလာဘ်အနေနဲ့ နှစ်ပင် ပေးလိုက်တာကလည်း လက်အောက်ငယ်သားတွေရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး "

သူ့ကို အရင်ဆုံး ရွေးချယ်ခွင့်ပေးတယ်ဆိုတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ယွဲ့ကွမ်းရဲ့ မျက်နှာဟာ ချက်ချင်းပဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ တောက်ပသွားခဲ့ရပြီး ဘေးပတ်လည်က မသေမျိုး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို တစ်ပင်မျှ မလွတ်စေဘဲ လိုက်လံရှာဖွေပါတော့တယ်။

မကြာခင်မှာပဲ ယွဲ့ကွမ်းဟာ မသေမျိုး ဆေးဖက်ဝင်အပင်အချို့နဲ့အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အနည်းငယ် နှမြောတောင့်တတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ "ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး အရှင်မင်းကြီး... ဒီနေရာမှာ အလွန်ထူးခြားလှတဲ့ ဆေးပင်တစ်ပင် ရှိနေတယ်၊ အဲဒါကတော့ 'စွဲလန်းဖွယ်ရာ ရင်ကွဲနာကျ အနီရောင်ဆေးပင်' လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီဆေးပင်ကိုတော့ စင်ကြယ်ပြီး စစ်မှန်တဲ့ အချစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူက သူ့ရဲ့နှလုံးသွေးတစ်စက် ချပေးနိုင်မှသာ ခူးဆွတ်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်"

"ဒါဆိုရင်တော့ အဲဒါကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ကြတာပေါ့"

ချန်ရွှင်ဖုန်းလည်း သေချာပေါက် အဲဒီလိုလူမျိုးကို ရှာနိုင်မှာ မဟုတ်တာကြောင့်၊ သူတို့လည်း အသုံးမပြုနိုင်တဲ့အတူတူ ကံပါတဲ့သူ လာရောက်အသုံးပြုနိုင်အောင် ဒီအတိုင်း ထားခဲ့လိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။

"အကြီးအကဲယွဲ့... မင်း လိုချင်တဲ့ ဆေးပင်တွေကို ရွေးချယ်ပြီးပြီလား?"

"ရွေးချယ်ပြီးပါပြီ။ ဒါကတော့ 'ဆန်းကြယ်လှသော ကိုးဆင့်မသေမျိုး ဂန္ဓာမာပန်း' ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ ထပ်တူကျလှပါတယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ ဒါကို သုံးစွဲလိုက်ရင် စူပါဘွဲ့အမည်ရတုန့်လော့ ဖြစ်လာဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိပါတယ်"

"ဝါရင့်ကွေ့မေအတွက်ကတော့ ကျွန်တော် 'အိမ်မက်ဆန်သော ဝိညာဉ်သစ်ခွပန်း' ကို ရွေးချယ်ပေးထားပါတယ်။ အဲဒါက ဝါရင့်ကွေ့မေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ ဘေးပတ်လည်က ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို သိရှိနိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မှာ ဖြစ်တာကြောင့် သူ့ကို ပိုပြီး တိုးတက်လာစေနိုင်ပါတယ်"

ယွဲ့ကွမ်းက မသေမျိုး ဆေးဖက်ဝင်အပင် နှစ်ပင်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး 'အိမ်မက်ဆန်သော ဝိညာဉ်သစ်ခွပန်း' ကို ဝါရင့်ကွေ့မေဆီ လွှဲပေးလိုက်ကာ 'ဆန်းကြယ်လှသော ကိုးဆင့်မသေမျိုး ဂန္ဓာမာပန်း' ကိုတော့ သိမ်းဆည်းထားလိုက်ပါတယ်။

"ကျန်တဲ့အပင်တွေကိုတော့ ဝိညာဉ်နန်းတော်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါကျမှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ အကြီးအကဲယွဲ့အနေနဲ့လည်း အခြားသော ပူဇော်ခံပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် သင့်တော်မယ့် မသေမျိုး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို ရွေးချယ်ပေးဖို့ ကူညီပေးဦးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူတို့တွေ အရာအားလုံးနီးပါးကို သိမ်းဆည်းပြီးသွားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ချန်ရွှင်ဖုန်းက လူအချို့ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့ပါတော့တယ်။ ဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်ဖို့အတွက်တော့ ဝိညာဉ်တုန့်လော့ နှစ်ယောက်ကို ချန်ထားခဲ့လိုက်ပါတယ်။

...

"ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ စာရွက်စာတမ်းတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာလဲ!"

ချန်ရွှင်ကျိဟာ သူ့ရဲ့ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း မိမိရဲ့ရှေ့မှာ တောင်လိုပုံနေတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ကြည့်ပြီး အလုပ်ဒဏ်ကြောင့် မောပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ရတယ်။

"ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော အစ်ကိုကြီးရယ်... မြန်မြန် ပြန်လာပေးပါတော့!"

သူဟာ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးအဖြစ် ဆက်ပြီး မလုပ်ချင်တော့ပါဘူး။

"ရွှင်ကျိ? မင်း အဲဒါတွေကို အတည်ပြုလို့ မပြီးသေးဘူးလား?"

လင်ယွမ်ဟာ လှပလှတဲ့ ဆံနွယ်တွေနဲ့အတူ ဖောင်းကြွနေတဲ့ ဗိုက်ကလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း နူးညံ့လှတဲ့ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပါတယ်။ ချန်ရွှင်ကျိရဲ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမဟာ သူမရဲ့ နီရဲတဲ့ နှုတ်ခမ်းလွှာလေးတွေကို ဖုံးအုပ်ရင်း သာယာလှတဲ့ ရယ်မောသံလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရတယ်။

"ယွမ်အာ... မင်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ?"

မောပန်းနေတဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ဖြစ်နေခဲ့တဲ့ ချန်ရွှင်ကျိဟာ လင်ယွမ် ရောက်ရှိလာတာနဲ့အတူ ချက်ချင်းပဲ အားအင်တွေ ပြန်ပြည့်လာခဲ့ပြီး သူမကို ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ဂရုတစိုက် ထိုင်စေလိုက်ပါတယ်။

"ဒီလောက်အထိ ညနက်နေတာတောင် ရှင် ပြန်မလာသေးတာကို မြင်လို့ ကျွန်မ လာကြည့်တာပါ"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ ဒီကိစ္စတွေကို ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။ မင်းက အခု ငါတို့ရဲ့ ရင်သွေးလေးကို လွယ်ထားရတာ ဖြစ်လို့ အများကြီး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား မလုပ်ရဘူးနော်"

ချန်ရွှင်ကျိက စကားပြောရင်းနဲ့ လင်ယွမ်ရဲ့ ဖောင်းကြွနေတဲ့ ဗိုက်ကလေးကို နူးညံ့စွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။

"အင်း... ဒီကိစ္စတွေကို အဖေ့ဆီ အရင်ဆုံး လွှဲပေးလိုက်လို့ ရတာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့တွေက ပူဇော်ခံနန်းဆောင်ထဲမှာ ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘဲ နေနေကြတာ၊ သူတို့ကိုပဲ ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်ပြီး ရှင်ကတော့ အဆင့် ၉၀ ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ဖို့အတွက်ပဲ အာရုံစိုက်ထားလိုက်ပါလား"

ချန်ရွှင်ကျိဟာ အခုဆို အဆင့် ၈၉ ကို ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်တာကြောင့် ဘွဲ့အမည်ရတုန့်လော့ ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ အချိန်ကိစ္စရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဆင့်ဖြတ်ကျော်ခါနီး အချိန်ဖြစ်တာကြောင့် သဘာဝကျကျပဲ သူဟာ အချိန်အများကြီး အဖြုန်းမခံနိုင်ပါဘူး။

"ငါ သိပါတယ်၊ အဖေကလည်း ဒီကိစ္စတွေကြောင့် မောပန်းနေတာဖြစ်သလို အစ်ကိုကလည်း အလုပ်လုပ်ဖို့ ပျင်းနေတာလေ။ အခုတော့ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ လုပ်နေရတာပေါ့"

ဒီနေရာမှာတော့ ချန်ရွှင်ကျိရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ မတတ်နိုင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရတယ်။ သူ့ရဲ့အဖေနဲ့ အစ်ကိုကြီးက အလုပ်လုပ်ဖို့ ပျင်းနေကြတာကို သူ ဘာတတ်နိုင်ပါ့မလဲ။ မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ အားကိုးရုံပဲ ရှိတာပေါ့။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ယွမ်အာ... ငါ သေချာပေါက် နောက်ခြောက်လအတွင်းမှာ ဘွဲ့အမည်ရတုန့်လော့ ဖြစ်လာစေရမယ်"