အခန်း (၁) - ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး ၅ ပြားဖြင့် နိုးထလာသော သိုင်းဝိညာဉ်

"နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို နိုးထဖို့ ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါးတွေ လုံလောက်သွားပြီ။"

လင်းရှောင်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး ၅ ပြားကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စကားပင်မပြောနိုင်တော့ချေ။

ထန်ဆန်း၊ အို ထန်ဆန်း၊ ခွေးမသား၊ မင်းကြောင့်သာမဟုတ်ရင် အခုချိန် သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထဖို့ ပိုက်ဆံပေးစရာလိုမှာ မဟုတ်ဘူး။

လင်းရှောင်သည် ထန်ဆန်းအား စိတ်ထဲမှနေ၍ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ အရာအားလုံးသည် ထိုခွေးမသား၏ အပြစ်များသာဖြစ်သည်။ ယခုတော့ ပိုက်ဆံမရှိလျှင် သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်ကိုပင် နိုးထခွင့်ရမည်မဟုတ်ပေ။

လင်းရှောင်သည် ကူးပြောင်းလာသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ မူလက ထန်ဆန်းကို ခြေဖြင့်နင်းကာ ယွီရှောင်ကန်းကို ပါးရိုက်ပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကြာပြီးနောက် ဒိုလော်ကုန်းမြေသို့ ကူးပြောင်းလာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးထနိုင်ရန် လင်းရှောင်သည် အသပြာငွေကို ခြစ်ခြုတ်စုဆောင်းခဲ့ရပြီး ထိုရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး ၅ ပြားကို ရရှိရန်အတွက် သူ၏အိမ်ရှိ ပစ္စည်းအားလုံးကို ရောင်းချခဲ့ရသည်။ ယခုတော့ သူ၏အိမ်ကိုရောင်းရန်သာ ကျန်တော့သည်။

ခက်ခဲလှသည်။ အစွန်းရောက်သည်အထိ အမှန်တကယ် ခက်ခဲလှပေသည်။

သူ၏လက်ရှိ လက်စွပ်ကို သူ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏မိခင် မကွယ်လွန်မီ ချန်ရစ်ခဲ့သော နောက်ဆုံးလက်ဆောင်ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ခုတည်းသော နောက်ဆုံးအမွေအနှစ်လေးကိုတော့ သူ မရောင်းရက်နိုင်ပေ။

သူ့ဖခင်ချန်ရစ်ခဲ့သော ဓားကျယ်ကြီးကိုပင် သူ ရောင်းချပြီးဖြစ်နေပြီလေ။ ဤအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း လင်းရှောင်သည် ထန်ဆန်းအား မကျိန်ဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

လင်းရှောင်သည် သူ၏ရှေ့ရှိ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထရာခန်းမကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏စုတ်ပြတ်နေသော အသွင်အပြင်ကို ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အမှန်တကယ်ပင် နေရာနှင့်မလိုက်ဖက်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ချမ်းသာတဲ့အိမ်တွေမှာ သားငါးတွေပုပ်ဟောင်နေပြီး လမ်းဘေးမှာတော့ အေးခဲပြီး ဆာလောင် သေဆုံးနေတဲ့ အလောင်းတွေရှိတယ် ဆိုသည့်စကားနှင့် အမှန်တကယ်ပင် တူညီလှပေသည်။

"ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး ၅ ပြားပေး၊ နံပါတ်ပြားယူပြီး ဟိုဘက်မှာ တန်းစီလိုက်"

တံခါးဝရှိ အစောင့်သည် စာရင်းသွင်းရာ စားပွဲဆီသို့ ပျင်းရိပျင်းတွဲ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

လင်းရှောင်သည် အလွန်မကျေနပ်သော်လည်း သူ၏နောက်ဆုံး ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး ၅ ပြားကို ရိုးသားစွာပင် ပေးအပ်လိုက်ရသည်။

အရမ်းနာကျင်ရတယ်၊ အရမ်းလည်း ခံစားရခက်တယ်၊ ငါ့ပိုက်ဆံတွေ… ငါ့ပိုက်ဆံတွေ။ သောက်ကောင် ထန်ဆန်း၊ မင်း ငါ့ကို ပိုက်ဆံအကြွေးတင်နေပြီလို့သာ မှတ်ထားလိုက်တော့။

ငွေပေးချေပြီးနောက် သူသည် နံပါတ်ပြားတစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတွင် နံပါတ် ၉ ဟု ရေးသားထားသည်။

နံပါတ် ၉ လား။ ဒီ နံပါတ်အတိုင်း ငါ့ရဲ့ မွေးရာပါဝိညာဉ်စွမ်းအားကသာ အဆင့် ၉ ဆိုရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ လင်းရှောင် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏နံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"နံပါတ် ၉၊ အထဲဝင်ပြီး မင်းရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးထလိုက်တော့။"

သူ၏နံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်သောအခါ လင်းရှောင်သည် အမြန်အဆန် ဝင်သွားခဲ့သည်။

သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထခြင်း အခမ်းအနားကို ဦးစီးသူသည် လင်းရှောင်အား တစ်ချက်လေးပင် မကြည့်ဘဲ နိုးထခြင်းပုံဆောင်ခဲစက်လုံးကိုသာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

လင်းရှောင်သည် ဘာမှမပြောဘဲ ကိုယ်တိုင်လျှောက်သွားကာ သူ၏လက်ကို နိုးထခြင်းပုံဆောင်ခဲစက်လုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ပုံဆောင်ခဲစက်လုံးသည် ဒိုပစွာ လင်းလက်လာပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် လင်းရှောင်၏ ညာလက်မှ ထွက်ပေါ်လာပုံရသည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်၏ညာလက်မှ အဖြူရောင်မီးဒိုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အေးစက်မှု၊ လင်းရှောင်သည် အေးစက်မှုကိုသာ ခံစားရသည်။ မီးဒို၏ ပူလောင်သော အပူရှိန် လုံးဝမရှိချေ။

ဒီမီးဒိုက ဘာလို့ အရိုးဖြူအေးခဲမီးဒိုနဲ့ အရမ်းတူနေရတာလဲ။ ဤအတွေးသည် လင်းရှောင်၏ စိတ်ထဲသို့ အမှတ်မထင် ဝင်ရောက်လာသည်။

လင်းရှောင်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နောက်ထပ်သိုင်းဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေသင့်သည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သေချာမစစ်ဆေးနိုင်မီ ဦးစီးသူ၏ အာမေဍိတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအပြည့်ပဲ။"

ဦးစီးသူသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီဟု ထင်ရသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် ဒိုပနေသော ပုံဆောင်ခဲစက်လုံးသည် တစ်စုံတစ်ခုက ၎င်း၏စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူသွားသည့်အလား ချက်ချင်းပင် မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

ဦးစီးသူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအပြည့်ရှိသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို တွေ့ရှိပြီဟု သူထင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းသည် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအဆင့် ၃ သာရှိသော ကောင်လေးတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအဆင့် ၃။"

ဦးစီးသူသည် လက်ကာပြလိုက်ပြီး သိုင်းဝိညာဉ်လက်မှတ်ကိုပင် မထုတ်ပေးချင်တော့ပေ။

လင်းရှောင်သည် စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။ သူတို့သည် လူများကို အပြင်ပန်းအသွင်အပြင်ဖြင့်သာ အကဲဖြတ်ကြပေသည်။

သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်ကို ပြန်သိမ်းကာ လင်းရှောင်သည် ထိုနေရာမှ အမြန်ထွက်ခွာလာပြီး အိမ်ဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်သည် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေပြီး ကုတင်တစ်လုံးသာရှိကာ စားပွဲတစ်လုံးပင် မရှိတော့ပေ။

ကุတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် လင်းရှောင်သည် သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဝှစ်။

ဖြူဖျော့ဖျော့ မီးဒိုသည် ပြန်လည်ပေါ်လာပြီး မီး၏ပူလောင်သော ခံစားမှုမရှိဘဲ အေးစက်နေသည်။

"အဖေ့ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က မီးဖြစ်ပေမယ့် သူ့မီးဒိုတွေက အနီရောင်လေ။ ငါ့ဟာက မျိုးဗီဇပြောင်းသွားတာလား။" လင်းရှောင်က သူ၏ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ သူ ဘာမှမှားယွင်းနေသည်ဟု မခံစားရဘဲ ၎င်းသည် သူ၏သိုင်းဝိညာဉ် အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မျိုးဗီဇပြောင်းလဲသွားသော သိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်မည်ဟုသာ သူ ယူဆလိုက်သည်။

၎င်း၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ဆိုးရွားသော မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှုမဟုတ်သည်က ကံကောင်းလှသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ အလွန်ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ချိန်တွင် လင်းရှောင်သည် ပေါ်မလာသေးသော နောက်ထပ်သိုင်းဝိညာဉ်တစ်ခု သူ၌ရှိနေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ၎င်းမနိုးထလာမီတွင် ဦးစီးသူ၏ နှောင့်ယှက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လင်းရှောင်သည် သူ၏ယခင်အခြေအနေကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လင်းရှောင်နှင့် တစ်ထပ်တည်းတူညီသော လူပုံစံအရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လို သိုင်းဝိညာဉ်မျိုးလဲ။ ခန္ဓာကိုယ်သိုင်းဝိညာဉ်လား။"

သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် လင်းရှောင် မတုံ့ပြန်နိုင်မီ ထိုလူပုံစံအရိပ် သိုင်းဝိညာဉ်သည် လင်းရှောင်နှင့် ချက်ချင်းပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီး လင်းရှောင်သည် မည်သို့မျှ ပြန်ထုတ်၍ မရတော့ပေ။

လင်းရှောင်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ပိုမိုသန်မာလာကာ အဆုံးမဲ့ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်လာသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ "ငါသာ ဒါနဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှာ အုတ်သယ်မယ်ဆိုရင် တစ်လကို သောင်းဂဏန်းလောက်တော့ သေချာပေါက် ရနိုင်တယ်။"

ထိုအချိန်တွင် လင်းရှောင်သည် ၎င်းမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်ပြီး သိုင်းဝိညာဉ်သည် သူကိုယ်တိုင်ပင်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

အလွန်အစွမ်းထက်သော သိုင်းဝိညာဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူ ကောင်းစွာကျင့်ကြံသရွေ့ တူပုစစ်ထက်ပင် ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

လင်းရှောင်၏မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်သောအပြုံးများ ဝေဆာနေသည်။ သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခုအတွက် သူ၏မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှု တစ်ခုလုံးကို ရောင်းချလိုက်ရသည်မှာ တန်သည်ထက်ပင် ပိုတန်သေးသည်။

"ငါ ဒီလက်စွပ်ကိုသာ ရောင်းလိုက်ရင် မွေးရာပါဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်ရနိုင်မလား။"

လင်းရှောင်သည် လက်စွပ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူပိုင်ဆိုင်သော အဖိုးတန်ဆုံးအရာဖြစ်ပြီး ၎င်းကိုရောင်းချရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယခု သူ၏သိုင်းဝိညာဉ် နိုးထလာပြီဖြစ်ရာ သူ ကျောင်းသွား၍ရပြီဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လင်းရှောင် ဒေါသထွက်လာသည်။ ယခုခေတ်တွင် ကျောင်းဝင်ရန်မှာ မရိုးရှင်းတော့ပေ။ သက်ပြင်းချရင်း တွေးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသည်။

သောက်ကောင် ထန်ဆန်း၊ ငါ့မှာ မနက်ပိုင်း အတန်းတွေရှိတယ်။ ငါသာ စွမ်းအားကြီးလာရင် ဒိုလော်ကုန်းမြေပေါ်မှာ မင်း ချန်ထားခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို သေချာပေါက် ဖျက်ဆီးပစ်မယ်။

တွေးမိရုံဖြင့်ပင် သူ ဒေါသထွက်လာသည်။

အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး လင်းရှောင်သည် သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်ကို ပြန်သိမ်းကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

"မင်း ဒီလက်စွပ်ကို ရောင်းချင်လို့လား။"

အိုမင်းသော်လည်း အားကောင်းသော အသံတစ်ခု အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်သူ စကားပြောနေတာလဲ။"

လင်းရှောင်သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့အိမ်တွင် ကုတင်တစ်လုံးသာ ကျန်တော့ရာ သူ၏အိမ်ကို ဘယ်သူကများ စိတ်ဝင်စားနိုင်မှာလဲ။

ဘယ်သူမှမရှိ၊ သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်ရချေ။ လင်းရှောင် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏လက်ချောင်းမှ ပူလောင်သော ခံစားမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လင်းရှောင်သည် အလိုအလျောက်ပင် သူ၏လက်ကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

သူ၏လက်ကို ကြည့်ရင်း လင်းရှောင်သည် မသိစိတ်မှ အမှတ်မထင် ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက လက်စွပ်ထဲမှာ ရှိနေတာများလား။"

သူထင်ထားသည့်အတိုင်းသာ တကယ်ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ ထီပေါက်ပြီဖြစ်သည်။

လက်စွပ်ထဲက အဘိုးအို၊ ဒီလူက ဘယ်သူဖြစ်မလဲလို့ သူတွေးမိသည်။ ချန်းဒိုလျိုလား။ ထန်ချန်လား။ ဒါမှမဟုတ် သူက ဒိုလော်ကုန်းမြေက မဟုတ်ဘူးလား။

"ကောင်လေး"

'ကောင်လေး' ဟူသော အခေါ်အဝေါ်နှင့်အတူ တစ်ခဏအတွင်း အဖြူရောင်မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ပြန့်နှံ့လာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

မြူခိုးများ ပြန့်နှံ့လာသည်နှင့်အမျှ လင်းရှောင်သည် မျက်စိဖွင့်၍မရတော့ချေ။ သူသည် မျက်စိကို ပွတ်သပ်ကာ ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်နိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

မြူခိုးများကြားတွင် လူရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာပြီး လင်းရှောင်၏ မျက်စိရှေ့တွင် တိုက်ရိုက်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှောင် အလွန်လန့်သွားသဖြင့် ကုတင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ "ကျစ်၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လန့်အောင်လုပ်လိုက်တာပဲ။"

စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် လင်းရှောင်သည် သူ၏ရှေ့ရှိ မြူခိုးများကြားတွင် လွင့်မျောနေသော လူကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

နေပါဦး၊ ဒီလူက ဘာလို့ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတာလဲ။

မျက်လုံးကို ထပ်မံပွတ်သပ်ရင်း လင်းရှောင်သည် ဤလူကို အရင်က သေချာပေါက် မြင်ဖူးကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သော်လည်း ဘယ်နေရာမှာ မြင်ဖူးတာလဲ။

နောက်တစ်ခဏတွင် လင်းရှောင် အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက ယောင်လောင်လား။"

ယောင်လောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ ဤကောင်လေး ကြီးပြင်းလာသည်ကို သူ စောင့်ကြည့်ခဲ့ပြီး သူ့ထံတွင် ထူးဆန်းသည်ကို ဘာမျှမတွေ့ခဲ့ရပေ။

သို့သော် သူက ဘာကြောင့် မိမိကို သိနေရတာလဲ။