အပိုင်း (၁) — နှစ်တစ်သောင်းကြားမှ အစပြုခြင်း
အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုကြီးတစ်ခုသာ ရှိနေသည်။
အသံမရှိ...
အလင်းမရှိ...
အချိန်၏ စီးဆင်းမှုကိုပင် မခံစားနိုင်သော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးက အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။
ထိုအဆုံးမဲ့ တိတ်ဆိတ်မှု၏ အလယ်တွင် အသိစိတ်တစ်ခုသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးထလာခဲ့သည်။
ချန်မိုသည် မျက်လုံးဖွင့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် သူ့ရှေ့တွင် မြင်နေရသည်မှာ အမှောင်ထုတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။
မျက်လုံးဖွင့်ထားသည်လား...
ပိတ်ထားသည်လား...
သူကိုယ်တိုင်ပင် မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။
ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ...
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ မခံစားရတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အသက်ရှူသံမရှိ...
နှလုံးခုန်သံမရှိ...
လက်၊ ခြေ၊ ခေါင်းတို့၏ အာရုံခံစားမှုလည်း မရှိတော့ပေ။
ကျန်ရှိနေသည်မှာ အသိစိတ်တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။
“ငါ... သေသွားတာလား...”
ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပျောက်ဆုံးနေသော မှတ်ဉာဏ်များသည် ရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပြန်လည်စီးဆင်းလာခဲ့သည်။
ညအချိန်...
မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသော လမ်းမ...
လမ်းပေါ်တွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော မီးရောင်များ...
လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ဖုန်းတစ်လုံး...
ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဖွင့်ထားသော ဒိုလော့ဒလူ ဝတ္ထု...
“နောက်တစ်ခန်းပဲ ဖတ်ပြီး ရပ်တော့မယ်...”
ထိုအတွေးကို တွေးမိသည့်အချိန်မှာပင်...
အဝေးမှ ကားဟွန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ချန်မို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ...
အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်လာသော ကုန်တင်ကားကြီးတစ်စီးသည် သူ့ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဘရိတ်အော်သံ...
လူများ၏ အော်ဟစ်သံ...
ထို့နောက်...
အဖြူရောင်အလင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
အရာအားလုံးသည် ထိုတစ်ခဏအတွင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
ထိုမှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်ပေါ်လာပြီးနောက်...
ချန်မိုသည် အမှောင်ထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မျောပါနေခဲ့သည်။
သူ၏အရင်ဘဝသည် ထူးခြားသည့် အောင်မြင်မှုကြီးများ မရှိခဲ့သလို ကြီးမားသော ကျရှုံးမှုများလည်း မရှိခဲ့ပေ။
သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့...
မနက်အလုပ်သွား...
ညအိမ်ပြန်...
အားလပ်ချိန်တွင် ဝတ္ထုဖတ်...
ဇာတ်လမ်းတွဲများ ကြည့်ရင်း...
သာမန်ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
ဒိုလော့ဒလူ ဝတ္ထုသည် သူအနှစ်သက်ဆုံး ဇာတ်လမ်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထန်စန်း...
ရှောင်ဝူ...
ရှရက်ခ် အဖွဲ့ဝင်ခုနစ်ယောက်...
ပင်လယ်နတ်ဘုရား...
အာရှူရာနတ်ဘုရား...
ထိုနာမည်များသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပေါ်လာခဲ့ဖူးသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း...
“ငါသာ ဒိုလော့တိုက်ကြီးကို ရောက်သွားရင် ဘယ်လိုသိုင်းဝိညာဉ် ရမလဲ...”
“ဘယ်လိုကျင့်ကြံရမလဲ...”
“ရှရက်ခ်ကျောင်းတော်ကို ဝင်နိုင်ပါ့မလား...”
ဟု ကလေးဆန်သော စိတ်ကူးများကို တွေးခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင်...
ထိုအရာအားလုံးသည် အတိတ်၏ အမှတ်တရများသာ ဖြစ်သွားပြီဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှာပင်...
အဆုံးမဲ့အမှောင်ထု၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရွှေရောင်အလင်းတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
အစပိုင်းတွင် ကြယ်တစ်ပွင့်အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း...
တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုတောက်ပလာကာ အမှောင်ထုတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်စေခဲ့သည်။
ချန်မိုသည် ထိုအလင်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ထိုရွှေရောင်အလင်းသည် သူ၏အသိစိတ်ကို ဆွဲငင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
ထို့နောက်...
ရှေးဟောင်းသံစဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ လေးနက်သောအသံတစ်သံသည် အမှောင်ထုအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။
“ကံကြမ္မာက ရွေးချယ်ထားသော ဝိညာဉ်...”
“မင်း... နောက်တစ်ကြိမ် အသက်ရှင်လိုသလား...”
ချန်မို၏စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။
“ဘယ်သူလဲ...”
သူ မေးလိုက်သော်လည်း ထိုအသံက အဖြေမပေးခဲ့ပေ။
“မင်း၏ဆန္ဒ...”
“မင်း၏ယုံကြည်မှု...”
“မင်း၏လမ်းကြောင်း...”
“အရာအားလုံးသည် နောက်တစ်ကြိမ် စတင်လိမ့်မည်...”
ထိုအသံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်...
ချန်မို၏အသိစိတ်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အဆုံးမဲ့အာကာသအတွင်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
အပြာရောင်ကြယ်တိမ်များ...
ရွှေရောင်အလင်းမြစ်များ...
အဆုံးမဲ့ကြယ်များ...
အားလုံးသည် သူ့ရှေ့မှ ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။
ရုတ်တရက်...
ဝေးလံသောနေရာတွင် အပြာရောင်ဂြိုဟ်ကြီးတစ်လုံး ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထိုဂြိုဟ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခိုက်...
ချန်မို၏စိတ်သည် မသိစိတ်ဖြင့် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။
“ဒါက...”
“ဒိုလော့တိုက်ကြီးလား...?”
သူ မသေချာသေးပေ။
သို့သော် ထိုဂြိုဟ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်သည် သူဖတ်ခဲ့ဖူးသော ဒိုလော့ဒလူကမ္ဘာနှင့် အလွန်ဆင်တူနေသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင်...
သူ၏အသိစိတ်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုဂြိုဟ်ဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။
“ဝါး...!”
ကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ ငိုသံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော သစ်သားအိမ်လေးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
“မွေးပြီ... မွေးပြီ...”
“ယောကျ်ားလေးပါ...”
အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဝမ်းသာသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချန်မိုသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
မြင်လိုက်ရသည်မှာ...
သစ်သားအမိုး...
ဆီမီးအိမ်၏ နွေးထွေးသောအလင်း...
ရိုးရှင်းသော်လည်း သက်တောင့်သက်သာရှိသော အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံး...
ချန်မို၏စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။
‘ငါ...’
‘တကယ်ပဲ ပြန်မွေးဖွားလာတာလား...’
သူ လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ထင်သလို မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။
လက်သေးသေးလေးတစ်ဖက်သာ အားနည်းစွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင်...
ချန်မိုသည် အဖြစ်မှန်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။
သူသည် ယခုအချိန်တွင် မွေးကင်းစကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။
“ကြည့်ပါဦး...”
“ကလေးက မျက်လုံးဖွင့်နေပြီ...”
အမျိုးသမီး၏အသံတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဘေးနားမှ အမျိုးသားတစ်ဦးက ကလေးကို နူးညံ့စွာ ပွေ့ယူလိုက်သည်။
သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့ ထင်ရှားနေသည်။
“ဒီကလေးရဲ့ နာမည်...”
“ချန်မို...”
“ချန်မိုလို့ ခေါ်ကြမယ်...”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခိုက်...
ချန်မို၏အသိစိတ် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။
‘ငါ့နာမည်...’
‘မပြောင်းလဲသေးဘူး...’
‘ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုလား...’
‘ဒါမှမဟုတ်... ကံကြမ္မာရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်လား...’
ချန်မိုသည် အဖြေမသိနိုင်သေးပေ။
သို့သော်...
သူ သေချာသည့်အရာတစ်ခုတော့ ရှိသည်။
ဒီဘဝသည်...
အရင်ဘဝနှင့် လုံးဝမတူတော့ပေ။
အရင်ဘဝတွင် သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ဒီဘဝတွင်...
သူ၏ရှေ့တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အခွင့်အရေးများ ရှိနေသည်။
အကြောင်းမှာ...
သူ ရောက်ရှိလာသည့်နေရာက...
ဒိုလော့တိုက်ကြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
သို့သော် ချန်မို မသိသေးသော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။
သူ ရောက်ရှိလာသည့် ခေတ်သည် ထန်စန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့၏ ခေတ်မဟုတ်ပေ။
ပင်လယ်နတ်ဘုရား ထန်စန်း နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ဒိုလော့တိုက်ကြီးမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သော ခေတ်...
အနာဂတ်တွင် နာမည်ကျော်လာမည့် ဟော့ယွီဟောက် မပေါ်ထွန်းသေးမီကာလ...
သမိုင်းစာမျက်နှာများတွင် မှတ်တမ်းမတင်ထားသော...
နှစ်တစ်သောင်းကြားကာလ ဖြစ်သည်။
ထိုကာလအတွင်း...
ဒိုလော့တိုက်ကြီးသည် တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။
အင်အားကြီး သိုင်းဝိညာဉ်မိသားစုများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ကြသည်။
ကျောင်းတော်များ ပိုမိုဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့သည်။
ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူများ၏ လမ်းကြောင်းများလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။
ထိုအရာအားလုံးကို မသိသေးသော ကလေးငယ်ချန်မိုသည်...
ယခုအချိန်တွင်တော့...
မိဘများ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။
သို့သော်...
သူ မသိသေးသောအရာတစ်ခုမှာ...
သူ၏အသိစိတ်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော...
ထူးခြားသည့် အရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအရာသည်...
တစ်နေ့တွင်...
သူ၏ဘဝလမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲပေးမည့်...
ဗုဒ္ဓစနစ် ဖြစ်သည်။