ဘီ၊ ဘီ…ဘီ၊ ဘီ…
“ရှစ်နာရီလား… အဟွတ်….အဟွတ်…”
“ငါ့အခန်းထဲမှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အနံ့ဆိုးနေရတာလဲ။ အိမ်သာက ပေါက်ကွဲသွားတာများလား?”
“...ဒါ ဘယ်လို ငရဲခန်းမျိုးကြီးလဲ?”
လျန်လော့က စိုစွတ်နေသော မြေပြင်ပေါ်မှ ကိုယ်ကို တွန်းထကာ ထိုင်လိုက်သည်။ အိပ်ငိုက်နေသော မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာသည်နှင့်အမျှ ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများလည်း တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာသည်။
သူ့မျက်စိရှေ့တွင် မြင်နေရသည်မှာ ကျဉ်းမြောင်းပြီး စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော လိုဏ်ခေါင်းရှည်ကြီးတစ်ခု။ ၎င်းသည် အဆုံးမဲ့အမှောင်ထုထဲသို့ ဆန့်ထွက်နေသည်။ မျက်နှာကျက်ရှိ အပေါက်ငယ်များမှ ဝင်ရောက်လာသော မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်ကသာ လိုဏ်ခေါင်းအတွင်းကို အနည်းငယ် လင်းပေးနေသည်။
လိုဏ်ခေါင်းအလယ်တွင် သူ့ညာဘက်ဘေးနား၌ ညစ်ပတ်မှိုင်းမှိုင်းရေများ စီးဆင်းနေသော ရေလမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိသည်။ ရေလမ်းကြောင်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် လူသွားလမ်းများ ရှိပြီး လျန်လော့က ဘယ်ဘက်လမ်းပေါ်တွင် ထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
“ရေဆိုးမြောင်းလား?”
သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းက မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်များထဲတွင် မြင်ဖူးခဲ့သည့် ရေဆိုးမြောင်းများကိုသာ သတိရစေသည်။ အနံ့အသက်ကလည်း ထိုအတိုင်းပင်။ ရေဆိုးမြောင်းတစ်ခုက အနံ့ကောင်းနေမည်ဆိုလျှင်သာ အံ့ဩစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် သူကိုယ်တိုင် ဒီနေရာသို့ ဘယ်လိုရောက်လာခဲ့သည်ကိုတော့ လုံးဝနားမလည်နိုင်ပေ။
ပြန်ပေးဆွဲခံထားရတာလား?
အကယ်၍ ပြန်ပေးငွေ မပေးခဲ့လျှင် ဒီရေလမ်းကြောင်းထဲမှာ ဘယ်သူမှန်းမသိရသော အလောင်းတစ်လောင်းအဖြစ် ပစ်ချခံရမလား?
အဖြေရှာမရသဖြင့် သူ့အတွေးများက သူ့ကို နိုးထစေခဲ့သော အသံဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအသံမှာ သူ့ဖုန်း၏ နှိုးစက်သံပင် ဖြစ်သည်။
ဖုန်းကို ရှာရန်အတွက် ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ချိန်တွင် သူ့အဝတ်အစားများကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လဲပေးထားကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
ယခုဝတ်ထားသောအဝတ်မှာ မိုးကာအင်္ကျီထက်ပင် ပိုထူသော ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်များထဲတွင် မြင်ဖူးခဲ့သည့် ရေဆိုးမြောင်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်သားများ၏ အလုပ်ဝတ်စုံနှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။
မကြာခင်မှာပင် ဖုန်းကို ရှာတွေ့သွားသည်။
သို့သော် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုဖုန်းမှာ သူ့ဖုန်းမဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။
ဖုန်းကိုယ်ထည်က အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး ဖုန်းအကာလည်း မပါ။ မျက်နှာပြင်ကလည်း သူ့ဖုန်းထက် အနည်းငယ်ပိုကြီးသည်။
လက်မဖြင့် ပါဝါခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်နှင့် လက်ဗွေမှတ်သားသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မျက်နှာပြင် လင်းလာချိန်တွင် ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော စက်ရုပ်ဆန်ဆန် အီလက်ထရွန်နစ်အသံတစ်သံက ဖုန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ရေဆိုးမြောင်း ရှင်သန်ရေးဂိမ်းမှ ကြိုဆိုပါသည်”
“သင်မြင်ရသည့်အတိုင်း လက်ရှိ သင်ရောက်ရှိနေသောနေရာသည် ဧရာမ မြေအောက် ရေဆိုးမြောင်းစနစ်ကြီးအတွင်း ဖြစ်ပါသည်”
“အိမ်ချေးငွေ၊ ကားချေးငွေ၊ မိသားစု၊ အလုပ်၊ အိမ်ထောင်ရေး... အတိတ်က သင့်ဘဝနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အရာအားလုံးသည် ယခုမှစ၍ သင်နှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပါ”
“ယခုမှစ၍ သင်၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်မှာ အသက်ရှင်သန်ရန်သာ ဖြစ်ပါသည်”
လျန်လော့ အံ့ဩသွားသည်။
စက်ရုပ်အသံက “သင်တို့” ဟု အများကိန်းသုံး၍ ပြောလိုက်ခြင်းကြောင့် ဒီရေဆိုးမြောင်းအတွင်း သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
သူက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် ဆက်လက်နားထောင်နေသည်။ အရေးကြီးသော အချက်တစ်ခုခုကို လွတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။
“အသက်ရှင်နိုင်သည့်အချိန်ကို ပိုမိုရှည်ကြာစေရန် အောက်ပါအချက်များကို သေချာမှတ်သားထားပါ…”
“အပြင်ကမ္ဘာကြီးသည် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီဖြစ်ပြီး ရေဆိုးမြောင်းသည် သင်တို့၏ နေအိမ်အသစ် ဖြစ်လာမည်။ အပြင်ကမ္ဘာသို့ ပြန်နိုင်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်မှန်သမျှကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါ။”
“ရေဆိုးမြောင်းအတွင်းတွင် ရတနာသေတ္တာများနှင့် အရင်းအမြစ်များ အလွန်များပြားစွာ ရှိနေသည်။ လုံလောက်သော သတ္တိ၊ ဉာဏ်ပညာနှင့် ကံကောင်းမှုတို့သာ ရှိပါက သင်လိုချင်သမျှကို ရယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။”
“ရေဆိုးမြောင်းအတွင်းတွင် ညစ်ညမ်းသတ္တဝါများလည်း နေထိုင်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် သင့်အပေါ် မည်သည့်ခင်မင်မှုမျှ ရှိမည်မဟုတ်ပါ။ ၎င်းတို့ကို အနိုင်ယူခြင်းဖြင့် မမျှော်လင့်ထားသော ဆုလာဘ်များကို ရရှိနိုင်ပါသည်။”
“ရေဆိုးမြောင်းအတွင်းတွင် လုံခြုံရေးအိမ်ငယ်များလည်း ရှိပါသည်။ အရေအတွက်မှာ အကန့်အသတ်ရှိပြီး ဦးသူယူစနစ် ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းတို့သည် အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေသော မြူများနှင့် ဘီလူးများကို တားဆီးပေးနိုင်သည်။ အရင်းအမြစ်များကို အသုံးပြု၍ အဆင့်မြှင့်တင်ပါက မမျှော်လင့်ထားသော အံ့ဖွယ်အရာများကိုပင် ရရှိနိုင်ပါသည်။”
“ရေဆိုးမြောင်းအတွင်းတွင် ကြီးမားသော ခိုလှုံရာများလည်း ရှိပါသည်။ ဂိမ်းစတင်ပြီးနောက် အစပြုသူများအတွက် သုံးရက်ကြာ ကာကွယ်ရေးကာလ ရှိမည်ဖြစ်သည်။ သင့်ဖုန်းရှိ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို အသုံးပြု၍ အနီးဆုံးခိုလှုံရာ၏ ဦးတည်ရာကို စစ်ဆေးနိုင်ပါသည်။ သုံးရက်အတွင်း ခိုလှုံရာသို့ မရောက်နိုင်ပါက သင့်ဘဝကို အစမှ ပြန်စရန် အကြံပြုပါသည်။”
“ရေဆိုးမြောင်းအတွင်းတွင်လည်း နေ့နှင့်ည ရှိပါသည်။ ညရောက်လာသောအခါ အလင်းရောင်အရင်းအမြစ်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်သည်။”
“သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ ကလေးများ၊ ဖျားနာသူများနှင့် မသန်စွမ်းသူများ—သင်တို့၏ မိသားစုဝင်များကို သင်တို့ အသက်ရှင်နေသရွေ့ အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ပေးမည်ဖြစ်သည်။”
“နောက်ဆုံးအနေဖြင့် သင်တို့အားလုံး ပျော်ရွှင်ဖွယ်ဂိမ်းကစားနိုင်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းပေးပါသည်”
စက်ရုပ်အသံ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အက်ပ်များ ပေါ်လာသည်။
ပင်မစာမျက်နှာပေါ်တွင် အက်ပ်လေးခုကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီထားသည်။
“ကိုယ်ရေးအချက်အလက်”
“ကျောပိုးအိတ်”
“စကားပြောခန်း”
“အရောင်းအဝယ်”
လျန်လော့က မျက်နှာပြင်ကို လက်ဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်ရာ ဒုတိယစာမျက်နှာသို့ ရောက်သွားသည်။
ထိုနေရာတွင် ဖုန်း၏ ပုံမှန်လုပ်ဆောင်ချက်များဖြစ်သော သံလိုက်အိမ်မြှောင်၊ ဓာတ်မီး၊ မြေပုံ၊ ဂဏန်းတွက်စက် စသည်တို့ကို တွေ့ရသည်။
သို့သော် မြေပုံနှင့် အခြားလုပ်ဆောင်ချက်အချို့မှာ မီးခိုးရောင်ဖြင့် မှိန်နေသည်။
လျန်လော့က မြေပုံကို နှိပ်ကြည့်လိုက်ရာ စာတန်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။
“ဒေသအုပ်ချုပ်သူ၏ ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်ပါသည်”
သူ ထပ်မံနှိပ်ကြည့်သော်လည်း ပင်မစာမျက်နှာသို့သာ ပြန်ရောက်သွားသည်။
ထို့ကြောင့် စကားပြောခန်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ဒီနေရာတွင် ပါဝင်သူများ အခြားရှိနေသည်ဆိုလျှင် ထိုအက်ပ်မှတစ်ဆင့် ပိုမိုများပြားသော အချက်အလက်များ ရနိုင်မည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူခန့်မှန်းထားသည်ထက် ပါဝင်သူအရေအတွက်မှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုများနေသည်။
စကားပြောခန်းကို “ကမ္ဘာ့ချန်နယ်” နှင့် “ဒေသချန်နယ်” ဟူ၍ နှစ်ပိုင်းခွဲထားသည်။
ကမ္ဘာ့ချန်နယ်၏ ထိပ်ဆုံးတွင် “တစ်နေ့လျှင် မက်ဆေ့ချ်တစ်စောင်သာ ပို့နိုင်သည်” ဟူသော မှတ်ချက်တစ်ခု ရှိသည်။
သို့သော် လူအများအပြား တစ်ပြိုင်နက်တည်း မက်ဆေ့ချ်များ ပို့နေကြသောကြောင့် ချန်နယ်အတွင်းရှိ စာများသည် လည်ပတ်နေသော စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဍာန် တူးဖော်စက်တစ်လုံးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ အောက်ဘက်သို့ လျှောဆင်းနေသည်။
လျန်လော့ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းထားရင်း မနည်းဖတ်ကြည့်ရသည်။
အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် မက်ဆေ့ချ်များ၏ လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမှာ အကူအညီတောင်းနေကြခြင်း၊ နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမှာ အားလုံးကို စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ထားရန် တိုက်တွန်းနေကြခြင်းဖြစ်သည်။
ကျန်လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမှာတော့ အရူးများ၏ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်ပြောဆိုမှုများနှင့် တူနေပြီး ဘာပြောနေမှန်းပင် နားမလည်နိုင်ပေ။
ထို့နောက် သူက ဒေသချန်နယ်သို့ ပြောင်းလိုက်သည်။
ထိပ်ဆုံးတွင် နံပါတ်တစ်ခု ပေါ်နေသည်။
“၉၅၆/၁၀၀၀”
ဘေးတွင် ဖော်ပြထားသော မှတ်ချက်အရ ၎င်းမှာ ထိုဒေသအတွင်း လက်ရှိအသက်ရှင်နေသောသူများနှင့် စုစုပေါင်းလူဦးရေကို ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုအချက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျန်လော့၏ နှလုံးတုန်သွားသည်။
အချိန်တိုလေးအတွင်း လူလေးဆယ့်လေးယောက်တောင် သေဆုံးသွားပြီလား?
ဒေသချန်နယ်ထဲတွင်လည်း စာများ အလွန်လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေဆဲဖြစ်သည်။
သို့သော် လူအရေအတွက် ပိုနည်းသောကြောင့် ပြောဆိုနေကြသည့် အကြောင်းအရာများကို အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် မြင်နိုင်သည်။ ထို့အပြင် မက်ဆေ့ချ်ပို့ခွင့် ကန့်သတ်ထားကြောင်း ပြသသည့် အမှတ်အသားလည်း မရှိပေ။
ချန်နယ်ထဲရှိ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ဓာတ်ပုံနှင့် နာမည်ပါရှိသည်။ ဓာတ်ပုံများမှာလည်း သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဓာတ်ပုံများ ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော် ဒီနေရာတွင်လည်း အခြေအနေက အကောင်းမမြင်ရပေ။
“ငါ ရေအရမ်းဆာနေပြီ။ နှုတ်ခမ်းတွေလည်း ခြောက်ပြီး အက်ကွဲကုန်ပြီ။ ရေ... ရေရှိတဲ့သူ ရှိလား…”
“အချိန်ပိုဆင်းရတာနဲ့ နှစ်ရက်တောင် မစားရသေးဘူး။ ကောင်းကောင်းစားမယ်ဆိုပြီး အားခဲထားတုန်း ဒီငရဲခန်းထဲ ရောက်လာတယ်။ အခု လမ်းလျှောက်ဖို့တောင် အားမရှိတော့ဘူး။ မျက်စိတွေတောင် မှုန်ဝါးနေပြီ။ ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး”
“အရမ်းအေးတယ်။ ဒီအဝတ်စုတ်က နွေးအောင်တောင် မထားပေးနိုင်ဘူး။ အမေ့ကို လွမ်းတယ်…”
“အမေ့ကို လွမ်းတယ်ဟုတ်လား။ ငါ့အမေကိုပါ လွမ်းအောင် မင်းက သတိရအောင် လုပ်လိုက်ပြီကွာ။ ဒီငရဲခန်းထဲမှာ မနေချင်ဘူး။ အိမ်ပြန်ချင်တယ်…”
“ဘုရားရေ…ကြွက်တစ်ကောင်…”
“ဒီအချိန်ကြီးမှာ ကြွက်ကိုတောင် ကြောက်နေသေးတာလား။ မင်းက တော်တော်ကြောက်တတ်တာပဲ”
“အဲဒီကောင်တွေက သာမန်ကြွက်တွေ မဟုတ်ဘူး… ကြောင်တစ်ကောင်လောက် အရွယ်ရှိတယ်… တစ်အုပ်ကြီးပဲ… ညစ်ညမ်းသတ္တဝါတွေ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြတာ… မျက်လုံးတွေကလည်း စူးရှတောက်ပနေတယ်။ အာ… ဘုရားရေ…ဒီဘက်ကို လာနေကြပြီ…. တစ်ယောက်ယောက်…ကယ်ကြပါဦး…..”
“ဟေး…မင်း ရှိသေးလား?”
“ကြည့်ဦး၊ သူ့ဓာတ်ပုံက မီးခိုးရောင်ပြောင်းသွားပြီ… သူ သေသွားတာလား?”
အစားအစာလည်း မရှိ၊ အဝတ်အစားလည်း မလုံလောက်သည့်အပြင် ညစ်ညမ်းသတ္တဝါတစ်ကောင်ကြောင့် လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားသည်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ချန်နယ်တစ်ခုလုံး၏ လေထုမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“အားတင်းထားကြပါ။ အဲဒီအသံပြောခဲ့တာကို မမေ့ကြနဲ့။ ငါတို့ သေသွားရင် ငါတို့မိဘတွေနဲ့ ကလေးတွေလည်း သေကြရမယ်တဲ့”
ထိုအချိန်တွင် နင်းရွှယ်ဟု အမည်ရသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးက သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်နေသော အခြေအနေကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။
သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဓာတ်ပုံတွင်တော့ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် တိုက်ခိုက်ရေးဦးထုပ်တစ်လုံး ဆောင်းထားသည်။ နာမည်အရ မိန်းကလေးတစ်ဦးဟု ထင်ရသော်လည်း ဓာတ်ပုံထဲမှ အသွင်အပြင်ကတော့ အလွန်မာကျောသည်။
“အမေနဲ့အဖေကို လွမ်းတယ်ဆိုရင် အသက်ရှင်အောင် ကြိုးစားပါ။ အသက်ရှင်နေသရွေ့ သူတို့ကို ပြန်တွေ့နိုင်သေးတယ်။ သေသွားရင်တော့ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ။”
“...မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ငါ့ကလေးက နှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ သူ့အဖေမရှိဘဲ ကြီးပြင်းလာတာကို ငါ မမြင်ချင်ဘူး။”
“ငါနဲ့ ငါ့ရည်းစားက ဒီနှစ်ထဲမှာ လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ။ သူမလည်း အသက်ရှင်နေဦးမှာပဲ။ ငါတို့ သေချာပေါက် ပြန်တွေ့နိုင်မယ်။”
“မင်းကတော့ ကံကောင်းတာပဲ၊ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ကောင်။ ငါကတော့ တစ်ယောက်တည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ မသေချင်သေးဘူး။ အဲဒီအသံက ဒီနေရာမှာ ဘီလူးတွေပဲရှိတာမဟုတ်ဘဲ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေလည်း ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား? အကုန်လုံးကို ငါ ရှာယူမယ်။ ပြီးရင် ခိုလှုံရာထဲမှာ အင်အားကြီးတဲ့လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ်”
နင်းရွှယ်၏ စကားများက လူအများအပြား၏ အသက်ရှင်လိုစိတ်ကို ပြန်လည်နိုးကြားလာစေသည်။
လျန်လော့လည်း ထိုလေထု၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မက်ဆေ့ချ်တစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။
“အားလုံး အတူတူကြိုးစားကြရအောင်။ အားလုံးအတူတူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ကြရအောင်”
ထို့နောက် သူက ဖုန်းကို ညာဘက်လက်မောင်းပေါ်ရှိ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ရေစိုခံအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
တကယ်ပင် သံလိုက်အိမ်မြှောင်၏ အပ်တံအပြင် ခိုလှုံရာ၏ ဦးတည်ရာကို ညွှန်ပြနေသော ရွှေရောင်အပ်တံတစ်ချောင်းလည်း ရှိနေသည်။
နံရံဘေးတစ်လျှောက် ခဏလောက် ဆက်လျှောက်လာပြီးနောက် လမ်းခွဲတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သံလိုက်အိမ်မြှောင်အရဆိုလျှင် ရှေ့တည့်တည့်ကို ဆက်သွားရမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ့မျက်လုံးများက ညာဘက်သို့ ဖြတ်ခနဲ ရောက်သွားချိန်တွင် ရွှေရောင်စာတန်းတစ်ကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ညာဘက်ကို သွားပါ။ အဆီအညစ်အကြေးပုံထဲတွင် ဓာတ်ငွေ့ကာမျက်နှာဖုံးတစ်ခု ရှိသည်။ အပေါ်တက်ပြီး ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်ပါ”
—---------------