အခန်း (၁) — ဖခင်ဖြစ်လာခြင်းနှင့် အဆတစ်သောင်း
ပြန်လည်ဆုချီးမြှင့်ရေးစနစ်ကို ရရှိခြင်း
မိုတူးတက္ကသိုလ်၏ ဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် ချန်ဟောက်သည် ဟောင်းနွမ်းနေသော ခရီးဆောင်သေတ္တာတစ်လုံးကို ဆွဲလျက် ကျောင်းဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။
နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တစ်လျှောက် အဆောင်နေ သူငယ်ချင်းများနှင့် မတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူတို့ကို အတော်လေး လွမ်းနေမိသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိဇာတိမြေမှ ယူလာခဲ့သော ဒေသထွက်စားစရာများကို အမြန်ဆုံးထုတ်ပြကာ သူငယ်ချင်းများနှင့် ဝေမျှစားသောက်ရန် စိတ်ကူးထား၏။
“ချန်ဟောင်!”
နောက်ကျောဘက်မှ ကြည်လင်ချိုသာသော အမျိုးသမီးအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်ဖော်ပြရခက်သော ခံစားချက်တစ်မျိုးလည်း ရောနှောပါဝင်နေသည်။
ချန်ဟောင်၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
ထိုအသံကို သူ အလွန်ရင်းနှီးနေသည်။
အတန်းထဲတွင်သာမက တက္ကသိုလ်တစ်ခုလုံး၌ပင် ထိုအသံပိုင်ရှင်ကို မသိသူ မရှိသလောက်ပင်။
သူသည် မယုံကြည်နိုင်သည့်အမူအရာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
တကယ်ပါပဲ။ ထိုသူမှာ ကျန်းရွှယ်ယောင်ပင် ဖြစ်နေသည်။
ယနေ့ ကျန်းရွှယ်ယောင်သည် ရိုးရှင်းလှပသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထိုဝတ်စုံကြောင့် သူမ၏ အသားအရေမှာ ပိုမိုဖြူဝင်းနေသယောင် ထင်ရသည်။ နေရောင်ခြည်က သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး အလင်းရောင်တောက်ပနေသလိုပင်။
သူမသည် မိုတူးတက္ကသိုလ်တွင် အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော ကျောင်းအလှဆုံး မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ ပညာရေးတွင် ထူးချွန်သလို ရုပ်ရည်လည်း လှပသည်။ အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူမ၏ဖခင်သည် ရှန်ဟိုင်းမြို့တွင် ဒုတိယအချမ်းသာဆုံးသူဌေး ဖြစ်နေခြင်းပင်။
ကျန်းရွှယ်ယောင်နှင့် ချန်ဟောင်တို့၏ နောက်ခံအခြေအနေမှာ ကမ္ဘာနှစ်ခုမှ လူသားများကဲ့သို့ပင် ကွာခြားလွန်းလှသည်။
ချန်ဟောင်သည် ကျေးလက်ဒေသမှ တက်လာသော ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပညာသင်ဆုနှင့် အချိန်ပိုင်းအလုပ်များကို အားကိုးကာ ပညာသင်ကြားနေရသူ ဖြစ်သည်။
အတန်းထဲတွင် ချန်ဟောက်သည် အတန်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့်အပြင် မိမိအထူးပြုဘာသာရပ်၌ အမြဲတမ်း ပထမနေရာကို ရရှိသူလည်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းရွှယ်ယောင်ကတော့ အတန်း၏ ပညာရေးဆိုင်ရာ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် စာသင်ခန်းအတွင်း၌ အဆက်အသွယ်အနည်းငယ်တော့ ရှိကြသည်။
သို့သော် ထိုအဆက်အသွယ်များမှာ စာသင်ကြားရေးနှင့် အတန်းကိစ္စများကို ဆွေးနွေးခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။
ကျန်းရွှယ်ယောင်သည် လူတိုင်းအပေါ် ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံတတ်သော်လည်း သူမနှင့် အခြားသူများကြားတွင် မမြင်ရသော အကွာအဝေးတစ်ခုကို အမြဲထိန်းသိမ်းထားတတ်သူ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုကျောင်းအလှလေးသည် ချန်ဟောင်ဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်လာနေသည်။
သူမ၏ လှပသောမျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့မှု၊ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှုနှင့် တစ်စုံတစ်ရာကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသွားသည့် ခိုင်မာပြတ်သားမှုတို့ ရောနှောနေသည်။
သူမသည် ချန်ဟောင်၏ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ရပ်လိုက်သည်။
“ကျန်းရွှယ်ယောင်လား။ ငါ့ကို ရှာတာ တစ်ခုခုရှိလို့လား?”
ချန်ဟောက်က အနည်းငယ် ကသိကအောက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ၏လက်တစ်ဖက်ကလည်း မသိစိတ်အတိုင်း ခရီးဆောင်သေတ္တာလက်ကိုင်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားသည်။
ကျန်းရွှယ်ယောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ အနီးအနားတွင် လူမရှိကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သတ္တိအားလုံးကို စုစည်းလိုက်ရသကဲ့သို့ ခေါင်းမော့ကာ ချန်ဟောက်၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။
သူမ၏အသံသည် ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိသော်လည်း စကားလုံးတိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်သည်။
“ချန်ဟောင်၊ ငါမှာနင့်နဲ့ရတဲ့ဆဆ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။”
“ဘာ… ဘာပြောတယ်?!”
ချန်ဟောင်၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းသွားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ထုရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။
သူ၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး ပါးစပ်မှာလည်း အနည်းငယ် ဟသွားသည်။ ထိုနေရာတွင်ပင် ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေမိကာ စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်စွမ်းပင် ပျောက်ဆုံးသွားတော့သည်။
နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တစ်ခု ကုန်ဆုံးသွားရုံသာ ရှိသေးသည်။
ကလေးတစ်ယောက်တဲ့လား။
ကျောင်းအလှလေးတဲ့လား။
သူ့ကလေးတဲ့လား။
စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူနားလည်ပါသည်။ သို့သော် ထိုစကားလုံးများကို ကျန်းရွှယ်ယောင်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါတွင်တော့ အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုမျှ ဆက်စပ်စဉ်းစား၍ မရတော့ပေ။
“မင်း… မင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ?”
ချန်ဟောင်သည် မိမိနားကြားမှားနေခြင်းဟု ထင်မိသည်။ မဟုတ်လျှင်လည်း နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း အိမ်ပြန်ရောက်နေစဉ် အလုပ်လုပ်ရင်း စာလေ့လာရင်း ဦးနှောက်ပင်ပန်းလွန်းသွား၍ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေခြင်းပဲ ဖြစ်ရမည်။
“ငါ နင့်ကလေးကို ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလို့ ပြောတာ။”
ကျန်းရွှယ်ယောင်က ထပ်မံပြောလိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏အသံက ပိုမိုပြတ်သားနေသော်လည်း ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာတော့ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ နီမြန်းလာသည်။
ယခုတော့ ချန်ဟောင် သေချာပေါက် ကြားလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။
သူမပြောသော စကားလုံးတိုင်းသည် သူ၏နှလုံးသားကို တူဖြင့် ထုရိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
သူသည် ထိတ်လန့်တကြား ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနီးအနားတွင် လူမရှိကြောင်း သေချာစေပြီးမှ ကျန်းရွှယ်ယောင်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ စကားထစ်ထစ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မ… မဟုတ်သေးဘူးလေ။ ကျန်းရွှယ်ယောင်၊ ဒါက… ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါတို့က… ငါ… မင်း…”
သူသည် ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ဘဲ စကားလုံးများ ရောထွေးကုန်သည်။ သူ၏ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ရှုပ်ထွေးပွေလီနေသည်။
သူသည် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်အတွက် ဇာတိမြေသို့ ပြန်သွားခဲ့ရုံသာ ရှိသေးသည်။
နေ့တိုင်း လယ်ယာအလုပ်လုပ်လိုက်၊ စာလေ့လာလိုက်နှင့် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။
အခု ကျောင်းပြန်ရောက်လာသည်နှင့် ဖခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီတဲ့လား။
ဒါတင်မကသေးဘဲ ကျောင်းအလှလေးကပါ သူ့ကလေးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားသည်တဲ့လား။
ဒါက ကောင်းကင်ပေါ်က မုန့်တစ်လုံး ပြုတ်ကျလာတာထက်တောင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမယုံနိုင်စရာကောင်းနေသည်။
ကျန်းရွှယ်ယောင်လို မိန်းကလေးမျိုးက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားနိုင်မှာလဲ။
နောက်တစ်ခုက သူသည် ကျန်းရွှယ်ယောင်နှင့် လိင်ဆက်ဆံခဲ့ဖူးခြင်းပင် မရှိသလို ထင်ရသည်။ ဒါဆို သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့ကလေးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားနိုင်တာလဲ။
ချန်ဟောက်၏ မယုံကြည်နိုင်သည့်အပြင် အနည်းငယ်ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းရွှယ်ယောင်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏အသံထဲတွင် မသိမသာ နစ်နာသလိုခံစားချက်နှင့် မေးခွန်းထုတ်လိုသည့် လေသံတို့ ပါဝင်လာသည်။
“ချန်ဟောင်၊ နင် ဒီလိုတုံ့ပြန်တာ ဘာသဘောလဲ။ နင် တာဝန်ယူဖို့ မရည်ရွယ်ထားဘူးလား?”
“တာဝန်ယူဖို့လား။ အာ! မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ ငါ တာဝန်မယူချင်ဘူးလို့ လုံးဝပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်!”
ချန်ဟောင်သည် ထိတ်လန့်လွန်း၍ လက်နှစ်ဖက်ကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းကာ ခေါင်းကိုလည်း ခါရမ်းနေမိသည်။
ချန်ဟောင်သည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ့မိဘများက ငယ်စဉ်ကတည်းက လူမှန်လူကောင်းဖြစ်ရန်နှင့် မိမိလုပ်ရပ်အတွက် တာဝန်ယူတတ်ရန် သွန်သင်ဆုံးမထားခဲ့ကြသည်။
အကယ်၍… အကယ်၍ ဒီကိစ္စက တကယ်မှန်နေခဲ့လျှင် သူသည် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ တာဝန်ရှောင်လွှဲမည် မဟုတ်ပေ။
ဒါပေမဲ့…
သူသည် မျက်နှာပျက်နေသော အမူအရာဖြင့် ကျန်းရွှယ်ယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေသည်။
“ငါက… ငါက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို လုံးဝ နားမလည်လို့ပါ။ ဒီကလေးက… ဒီကမ္ဘာထဲကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။ ငါတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်တုန်းက…”
နောက်ဆုံးစကားကို ပြောထွက်ရန် သူ အလွန်ရှက်နေမိသည်။ မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း နီရဲလာတော့သည်။
ချန်ဟောင်သည် စိုးရိမ်လွန်း၍ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးပင်စို့လာသည်။ သူ၏အမူအရာကို ကြည့်ရသလောက်လည်း တမင်တကာ ဟန်ဆောင်နေခြင်းနှင့် မတူပေ။
ထို့ကြောင့် ကျန်းရွှယ်ယောင်၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းလာသည်။
သူမက အရိပ်အမြွက်ပေးလိုက်သည်။
“ဒုတိယနှစ် နောက်ဆုံးစာမေးပွဲ ဖြေပြီးတဲ့ညမှာ ငါတို့အတန်းက စုဝေးပွဲလုပ်ခဲ့တာကို မှတ်မိသေးလား?”
ချန်ဟောင်နှင့် ကျန်းရွှယ်ယောင်တို့သည် အတန်းဖော်များဖြစ်ကြသည်။ ချန်ဟောက်သည် ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် ကျေးလက်ဒေသမှနေ၍ မိုတူးတက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သော ထူးချွန်ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူ၏အမှတ်များသည် အတန်းထဲတွင် အမြဲတမ်း ပထမနေရာ၌ ရှိနေခဲ့ပြီး ကျန်းရွှယ်ယောင်ကတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် ဒုတိယနေရာတွင် ရပ်တည်လေ့ရှိသည်။
ထိုစုဝေးပွဲကို ချန်ဟောင် သေချာပေါက် မှတ်မိသည်။
သူသည် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မှတ်မိတာပေါ့။ သေချာပေါက် မှတ်မိတာပေါ့။ အဲဒါက ကျောင်းပိတ်ရက်မတိုင်ခင်ကလေ။”
“အဲဒီညက ဟိုတယ်ကနေ နင် ဘယ်လိုပြန်သွားခဲ့လဲဆိုတာရော မှတ်မိသေးလား?”
ကျန်းရွှယ်ယောင်က သူ့မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထပ်မေးလိုက်သည်။
“ငါ ဘယ်လိုပြန်သွားခဲ့လဲ?”
ချန်ဟောင်သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့သွားသည်။ သူသည် ရိုးသားစွာပင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“အဲဒါတော့… ငါ တကယ်မမှတ်မိတော့ဘူး။ အဲဒီညက အရမ်းမူးသွားတယ်လို့ပဲ မှတ်မိတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ဘာမှမသိတော့တဲ့အထိ ဖြစ်သွားခဲ့သေးတယ် ထင်တယ်။”
သူ သတိပြန်ရလာသည့်အချိန်တွင် ဟိုတယ်အခန်းတစ်ခန်းထဲ၌ ရှိနေခဲ့သည်။ သူ့ကို ဘယ်သူက အဲဒီကို ခေါ်လာခဲ့သလဲဆိုတာပင် မသိခဲ့ရပေ။
ထိုအချိန်က သူ အနည်းငယ်ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသော်လည်း သိပ်ပြီး အလေးအနက်မထားခဲ့ပါ။ စိတ်ကောင်းရှိသော အတန်းဖော်တစ်ဦးက သူ့ကို လာစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟုသာ ယူဆခဲ့သည်။ ထိုအတွက်ပင် ကျေးဇူးတင်နေခဲ့သေးသည်။
ချန်ဟောင်က ဘာမှမမှတ်မိကြောင်း ပြောလိုက်သည့်အခါ ကျန်းရွှယ်ယောင်၏ မျက်နှာသည် ပိုမိုနီရဲလာသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလာသည်။ သူမ၏အသံထဲတွင် သိသာထင်ရှားသော ရှက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“အဲဒီညက… နင် အရမ်းမူးနေပြီး မတ်တောင်မရပ်နိုင်တော့တာကို ငါမြင်ခဲ့တယ်။ တခြားအတန်းဖော်အများစုလည်း ယိုင်တိုင်ယိုင်တိုင် ဖြစ်နေကြတာနဲ့… ငါ… ငါပဲ နင့်ကို အနီးအနားက ဟိုတယ်တစ်ခုဆီ ခေါ်သွားပြီး အခန်းတစ်ခန်း ငှားပေးခဲ့တာ။”
ချန်ဟောင်သည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် နားထောင်နေမိသည်။ သူ၏နှလုံးခုန်သံမှာလည်း ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာသည်။
သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းလွန်းပြီး ယုတ္တိမရှိသည့် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။
ကျန်းရွှယ်ယောင်သည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။ နောက်ထပ်ပြောရမည့် စကားများအတွက် ပိုမိုသတ္တိမွေးယူနေရသည့်ပုံပေါ်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် အသံကို ပိုမိုတိုးချလိုက်ပြီး ပြောလာသည်။
“ပြီးတော့… ပြီးတော့… ငါ နင်နဲ့ လိင်ဆက်ဆံခဲ့တယ်…”
“ဘာ!!!”
ချန်ဟောင်သည် လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားတော့သည်။
သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားပြီး ဦးနှောက်ထဲတွင်လည်း ဘာအတွေးအခေါ်မှ မရှိတော့ပေ။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျန်းရွှယ်ယောင်၏ စကားများက သူ၏စိတ်အတွင်းနက်ရှိုင်းသော နေရာတစ်ခုကို ထိခတ်သွားခဲ့ပုံရသည်။ ရှုပ်ထွေးနေသော သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် မပီမသနှင့် အစိတ်အပိုင်းအချို့သာ ကျန်ရှိနေသည့် ပုံရိပ်များ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ထိုညက သူသည် အိပ်မပျော်တစ်ချက်၊ အိပ်ပျော်တစ်ချက်ဖြင့် နေခဲ့ရသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ပူလောင်နေသလို ခံစားခဲ့ရပြီး အလွန်အသက်ဝင်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်နေခဲ့သလိုပင်။
အိပ်မက်ထဲတွင် မပီမသ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေခဲ့သည်။
သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များက ကျောပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး ကိုယ်ပေါ်မှလည်း သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။
သူမက… သူ့အပေါ်ကို တက်ခွစီးနင်းနေသလိုပင်။
ပြီးတော့… နောက်ထပ် ဖော်ပြရခက်သော မြင်ကွင်းအချို့…
ထိုအချိန်က သူသည် ယင်းကို လူငယ်အရွယ်တွင် ဖြစ်တတ်သော ကာမစိတ်ပါဝင်သည့် အိပ်မက်တစ်ခုမျှသာဟု ယူဆခဲ့သည်။ နိုးလာသည့်အခါ မျက်နှာအနည်းငယ်ပူလာခဲ့သော်လည်း မိမိ၏အဝတ်အစားများမှာ မပျက်မစီးရှိနေသည်ကို တွေ့ရသောကြောင့် အိပ်မက်သာဖြစ်ကြောင်း ပိုမိုယုံကြည်သွားခဲ့သည်။
သို့သော်…
အဲဒါက တကယ်ပဲ အိပ်မက်မဟုတ်ခဲ့ဘူးလား။
ထိုအမျိုးသမီး၏ မပီမသပုံရိပ်၊ သူ့အပေါ်တက်ခွကာ လိင်ဆက်ဆံနေခဲ့သည့်သူ…
အဲဒါ ကျန်းရွှယ်ယောင်များ ဖြစ်နေမလား။
ချန်ဟောင်သည် မိမိ၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ပြောင်းပြန်လှန်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့ရှေ့တွင် ရှက်ရွံ့နီမြန်းနေသော ကျောင်းအလှလေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားတစ်ခွန်းပင် မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
အတော်ကြာမှသာ သူသည် ထိတ်လန့်မှုမှ အနည်းငယ် ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုဖြစ်ရပ်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းလွန်းနေဆဲဖြစ်သည်။
သူသည် ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ပြီး မိမိ၏အတွေးများကို စုစည်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့… ကျန်းရွှယ်ယောင်၊ ငါတို့ အဲဒီညက တကယ်ပဲ… အဲဒီလိုလုပ်ခဲ့ကြတယ်ဆိုရင်တောင် ငါ့ကလေးကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ ကိုယ်ဝန်ရသွားနိုင်ပါ့မလား။”
“ဒီလိုဖြစ်နိုင်ခြေက… နည်းနည်းများလွန်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား?”
သူသည် ဇီဝဗေဒဘာသာရပ်ကို အထူးပြုလေ့လာနေသူ မဟုတ်သော်လည်း အခြေခံလူ့ခန္ဓာဗေဒနှင့် မျိုးပွားခြင်းဆိုင်ရာ အသိပညာအချို့တော့ ရှိသည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်မှာတင် အောင်မြင်သွားတာလား။
ဒီကံကောင်းမှုကြီးကတော့ အလွန်အကျွံ ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လား။
သူ၏ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော မေးခွန်း ထွက်ပေါ်လာသည့်အချိန်မှာပင် သူ၏ဦးနှောက်အတွင်း နက်ရှိုင်းသော နေရာတစ်ခုမှ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အီလက်ထရွန်နစ်အသိပေးသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
【တင်း! အိမ်ရှင်၏ မျိုးဆက်ဆက်ခံမှုကို အတည်ပြုပြီးပါပြီ!】
【ဂုဏ်ယူပါတယ်။ သင်သည် ဖခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာပါပြီ။ ကျန်းရွှယ်ယောင်သည် သင့်ကလေးကို အမှန်တကယ် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားပါသည်!】
【ဂုဏ်ယူပါတယ်။ သင်သည် အဆတစ်သောင်း ပြန်လည်ဆုချီးမြှင့်ရေးစနစ်ကို နိုးထရရှိသွားပါပြီ!】
【စနစ်၏ အဓိကလုပ်ဆောင်ချက် — ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုကို လေ့လာခြင်း သို့မဟုတ် လက်တွေ့လေ့ကျင့်ခြင်းမှတစ်ဆင့် အတွေ့အကြုံရရှိပါက စနစ်သည် ထိုအတွေ့အကြုံကို အဆ ၁၀၀ မှ အဆ ၁၀,၀၀၀ အထိ တိုးမြှင့်ကာ ဆုချီးမြှင့်ပေးမည်ဖြစ်သည်!】
【စနစ်နှင့် ချိတ်ဆက်မှု ပြုလုပ်နေပါသည်…】
【စနစ်နှင့် ချိတ်ဆက်မှု အောင်မြင်ပါပြီ!】
ချန်ဟောက်သည် လုံးဝ အံ့ဩကြောင်အမ်းသွားတော့သည်။